କୋଲକାତାର କବି ଶ୍ରୀ ଶମ୍ଭୁନାଥ ଦାସଙ୍କ ରଚିତ 'ବରଷା ଗୋ' ତୁମେ' ଶୀର୍ଷକ କବିତାଟି ବର୍ଷାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଏହାର ପ୍ରଭାବକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। କବି ବର୍ଷାକୁ ଆଦ୍ୟ ଆଷାଢ଼ର ଭୁରୁଭୁରୁ ମାଟି ଗନ୍ଧ, ବସୁମତୀକୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ମହକାଇ ଦେଉଥିବା ମକରନ୍ଦ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି। ସେ ବର୍ଷାକୁ ଆଷାଢ଼ର ଗୁଲୁଗୁଲିଆ ଓ ଚପଳ ଶିଶୁ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଯାହାର ପାଦର ନୂପୁର ଧରଣୀ ବକ୍ଷରେ ରୁଣୁଝୁଣୁ ହୁଏ। ବର୍ଷା ମାଟିର ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଟୁପୁରୁଟାପର ସ୍ୱର ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ଏହା ସାଧବବୋହୂର ଅଳତା ରଙ୍ଗରେ ଏକ ଲାବଣ୍ୟବତୀ ଶରୀର ଭଳି ପ୍ରତୀୟମାନ ହୁଏ। କବିତାଟି ବର୍ଷାକୁ ଉଛୁଳା ଯୌବନରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଶାଢ଼ୀ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛି, ଯାହାର ମାତାଲ ଆଖିରେ ଚାହିଁଦେଲେ ନଈରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟେ। ଏହା ନୀଳ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ ଏବଂ ଏହାର ଖିଲିଖିଲି ହସ ମହୁରୀ ବାଦନ ତଥା ବେଙ୍ଗ-ବେଙ୍ଗୁଲୀ ସଂଗୀତ ସଦୃଶ। କଳା ବାଦଲରେ ବିଜୁଳି କନ୍ୟାର ବାରୁଦ ଭଳି ଏହାର ଝଲକ, ଝଟକ ଏବଂ ଚକିତ ଚଡ଼କ ତାଳଗଛର ବକ୍ଷ ଭେଦ କରେ। ବାଦଲ ଉହାଡ଼ର ଗର୍ଜନରେ ମୟୂର-ମୟୂରୀ ନୃତ୍ୟାଭିନୟରେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି। ମେଘସବାରୀରେ ବର୍ଷାକୁ ରଜନୀ ରୋଶଣି ଶଙ୍ଖ ଏବଂ ରଜନୀଗନ୍ଧାର ସୁବାସ ମହକରେ ପ୍ରେମ-ପଲଙ୍କ ଫୁଲାଇ ଦେଉଥିବା ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ବର୍ଷାକୁ ପ୍ରୀତି ନିର୍ଝରିଣୀ ଓ ଧରଣୀ ଗାତ୍ରରେ ଅମୃତ ରୂପେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି, ଯାହାର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ-ରୂପ ସବୁଜ ବନାନୀ ଏବଂ ଫଳ-ପୁଷ୍ପରେ ଝଙ୍କୃତ ହୁଏ। ଏହା ଶ୍ରାବଣ ସୁନ୍ଦରୀ ଯିଏ ଗଛ-ପତ୍ରକୁ ଛନଛନ କରିଦିଏ, ନଈବଢ଼ି ଦୃଶ୍ୟରେ ଧରାକୁ ଜଳମଗ୍ନ କରି ବିଚିତ୍ର ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଭାଦ୍ରବରେ ଏହାର ସଙ୍ଗମ ବିଭଙ୍ଗେ ଭାବ ଉଦାସ ହୁଏ ଏବଂ ଅଶିଣ ହରିଣୀର କସ୍ତୁରୀ ବାସ ପାର୍ବଣ ପରି ବୈରାଗିଣୀ ପ୍ରାଣରେ ସହାସ୍ୟ ବଦନେ ସାଗରରେ ଶୁଦ୍ଧ ନିର୍ବାଣ ସୃଷ୍ଟି କରେ। କବି ଶମ୍ଭୁନାଥ ଦାସ ଚତୁର୍ମାସୀ ପର୍ବକୁ ଅଜାଡ଼ ପ୍ରେମ-ପୀୟୂଷ ଭାବରେ ଦେଖି ବର୍ଷାର ରୂପ-ଗୁଣଗ୍ରାମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଅସାଧ୍ୟ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି। ସେ (ମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପାଦକ: ଅଭିଯାନ) କୋଲକାତାର ଜଣେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ପତ୍ରିକାର ପ୍ରକାଶକ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ସୂଚନା ଦିଆଯାଇଛି।

Santosh Nayak PRESS

Local News Reporter Balangir, Odisha•

2 hrs ago

କୋଲକାତାର କବି ଶ୍ରୀ ଶମ୍ଭୁନାଥ ଦାସଙ୍କ ରଚିତ 'ବରଷା ଗୋ' ତୁମେ' ଶୀର୍ଷକ କବିତାଟି ବର୍ଷାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଏହାର ପ୍ରଭାବକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। କବି ବର୍ଷାକୁ ଆଦ୍ୟ ଆଷାଢ଼ର ଭୁରୁଭୁରୁ ମାଟି ଗନ୍ଧ, ବସୁମତୀକୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ମହକାଇ ଦେଉଥିବା ମକରନ୍ଦ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି। ସେ ବର୍ଷାକୁ ଆଷାଢ଼ର ଗୁଲୁଗୁଲିଆ ଓ ଚପଳ ଶିଶୁ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଯାହାର ପାଦର ନୂପୁର ଧରଣୀ ବକ୍ଷରେ ରୁଣୁଝୁଣୁ ହୁଏ। ବର୍ଷା ମାଟିର ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଟୁପୁରୁଟାପର ସ୍ୱର ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ଏହା ସାଧବବୋହୂର ଅଳତା ରଙ୍ଗରେ ଏକ ଲାବଣ୍ୟବତୀ ଶରୀର ଭଳି ପ୍ରତୀୟମାନ ହୁଏ। କବିତାଟି ବର୍ଷାକୁ ଉଛୁଳା ଯୌବନରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଶାଢ଼ୀ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛି, ଯାହାର ମାତାଲ ଆଖିରେ ଚାହିଁଦେଲେ ନଈରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟେ। ଏହା ନୀଳ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ ଏବଂ ଏହାର ଖିଲିଖିଲି ହସ ମହୁରୀ ବାଦନ ତଥା ବେଙ୍ଗ-ବେଙ୍ଗୁଲୀ ସଂଗୀତ ସଦୃଶ। କଳା ବାଦଲରେ ବିଜୁଳି କନ୍ୟାର ବାରୁଦ ଭଳି ଏହାର ଝଲକ, ଝଟକ ଏବଂ ଚକିତ ଚଡ଼କ ତାଳଗଛର ବକ୍ଷ ଭେଦ କରେ। ବାଦଲ ଉହାଡ଼ର ଗର୍ଜନରେ ମୟୂର-ମୟୂରୀ ନୃତ୍ୟାଭିନୟରେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି। ମେଘସବାରୀରେ ବର୍ଷାକୁ ରଜନୀ ରୋଶଣି ଶଙ୍ଖ ଏବଂ ରଜନୀଗନ୍ଧାର ସୁବାସ ମହକରେ ପ୍ରେମ-ପଲଙ୍କ ଫୁଲାଇ ଦେଉଥିବା ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ବର୍ଷାକୁ ପ୍ରୀତି ନିର୍ଝରିଣୀ ଓ ଧରଣୀ ଗାତ୍ରରେ ଅମୃତ ରୂପେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି, ଯାହାର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ-ରୂପ ସବୁଜ ବନାନୀ ଏବଂ ଫଳ-ପୁଷ୍ପରେ ଝଙ୍କୃତ ହୁଏ। ଏହା ଶ୍ରାବଣ ସୁନ୍ଦରୀ ଯିଏ ଗଛ-ପତ୍ରକୁ ଛନଛନ କରିଦିଏ, ନଈବଢ଼ି ଦୃଶ୍ୟରେ ଧରାକୁ ଜଳମଗ୍ନ କରି ବିଚିତ୍ର ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଭାଦ୍ରବରେ ଏହାର ସଙ୍ଗମ ବିଭଙ୍ଗେ ଭାବ ଉଦାସ ହୁଏ ଏବଂ ଅଶିଣ ହରିଣୀର କସ୍ତୁରୀ ବାସ ପାର୍ବଣ ପରି ବୈରାଗିଣୀ ପ୍ରାଣରେ ସହାସ୍ୟ ବଦନେ ସାଗରରେ ଶୁଦ୍ଧ ନିର୍ବାଣ ସୃଷ୍ଟି କରେ। କବି ଶମ୍ଭୁନାଥ ଦାସ ଚତୁର୍ମାସୀ ପର୍ବକୁ ଅଜାଡ଼ ପ୍ରେମ-ପୀୟୂଷ ଭାବରେ ଦେଖି ବର୍ଷାର ରୂପ-ଗୁଣଗ୍ରାମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଅସାଧ୍ୟ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି। ସେ (ମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପାଦକ: ଅଭିଯାନ) କୋଲକାତାର ଜଣେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ପତ୍ରିକାର ପ୍ରକାଶକ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ସୂଚନା ଦିଆଯାଇଛି।