ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನದಂದು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ಸಂದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ನಡುವೆಯೂ, ಸಾವಿರಾರು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ 'ಅಪ್ಪ' ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಕೆಲವರಿಗೆ ತಂದೆ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಇದ್ದರೂ ಅವರನ್ನು 'ಅಪ್ಪ' ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಹಕ್ಕು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟುವ ಯಾವುದೇ ಮಗು ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಆ ಮಗುವೇ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ವಿಷಾದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು 45-50 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿ, ಮಾತಂಗಿ ಪದ್ಧತಿ, ಬತ್ತಲ ಸೇವೆ ಮುಂತಾದ ಅಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಜವೇ ಸಾವಿರಾರು ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮಹಿಳೆಯರ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡವು. ಈ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಿರಲಿಲ್ಲ. 'ತಂದೆ ಯಾರು ಎಂಬುದು ಊರಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು', ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾತ್ರ ಯಾರಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಗಲು ಸಮಾಜದ ನಾಯಕರು, ಗೌಡರು, ಶ್ಯಾನಭೋಗರು, ಪ್ರಭಾವಿಗಳು ಮತ್ತು ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಬದುಕಿದ ಕೆಲವರು, ರಾತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯದ ನೆರಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕಿದರೆ, ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡದ ಮಕ್ಕಳು 'ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದವರು' ಎಂಬ ನೋವಿನ ಮುದ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರ ಶಾಲೆಯ ಮೊದಲ ದಿನವೂ "ತಂದೆಯ ಹೆಸರು...?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ನೋವಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಹಪಾಠಿಗಳ ನಗುವಿನ ನಡುವೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ನುಂಗಿದ ಬಾಲ್ಯ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದಾಗ, ದೂರದಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಬೇಕಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವಂತಾಯಿತು. ಯಾವ ಮಗು ಕೂಡ 'ನನಗೆ ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಹೇಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಮಾಜವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಅದು ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ತಪ್ಪಿನ ಫಲವಲ್ಲ; ಅದು ದೇವರ ಕೊಡುಗೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂರ ಪದ್ಧತಿಗಳು, ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿಗಳು, ಅಧಿಕಾರದ ದುರುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಮೌನವು ಆ ಮಗುವಿನ ಬದುಕನ್ನೇ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟವು. ಇಂದಿಗೂ ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲದ ನೋವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಹಿರಿಯರು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ 'ಅಪ್ಪ' ಎಂಬ ಪದ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ಒಂದು ಕನಸು, ಒಂದು ತುಂಬಲಾರದ ಶೂನ್ಯ. ಅವರ ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಯೆಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ 'ಮಗನೇ...' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನದಂದು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ತಂದೆಯ ಮಮತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಸಿಗದವರನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಕರುಣೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಗೌರವದಿಂದ ನೋಡಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಅನಾಥರಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯದ ಬಲಿಪಶುಗಳು. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ದಯೆಯಲ್ಲ, ಗೌರವ, ಸಮಾನತೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ. ಯಾವ ಮಗುವೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಿಗಾಗಿ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಕಾಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತೆ ಬರಬಾರದು, ಯಾವ ತಾಯಿಯೂ ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಬಾರದು ಮತ್ತು ಯಾವ ತಂದೆಯೂ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆದರಬಾರದು. ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಸಿಯುವ ಅಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟದಂತೆ ಸಮಾಜವಾಗಿ ಜಾಗೃತರಾಗೋಣ. ಲೇಖಕ ನಾಗರಾಜ್ ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಿ ಅವರು ಈ ಬರಹವನ್ನು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಮುದಾಯ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ದೂಷಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬರೆದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಮಾನವೀಯ ನೋವನ್ನು ನೆನಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Nagaraja kallhalli

Content Creator (YouTuber) ಹಗರಿಬೊಮ್ಮನಹಳ್ಳಿ, ವಿಜಯನಗರ, ಕರ್ನಾಟಕ•

8 hrs ago

ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನದಂದು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ಸಂದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ನಡುವೆಯೂ, ಸಾವಿರಾರು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ 'ಅಪ್ಪ' ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಕೆಲವರಿಗೆ ತಂದೆ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಇದ್ದರೂ ಅವರನ್ನು 'ಅಪ್ಪ' ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಹಕ್ಕು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟುವ ಯಾವುದೇ ಮಗು ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಆ ಮಗುವೇ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ವಿಷಾದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು 45-50 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿ, ಮಾತಂಗಿ ಪದ್ಧತಿ, ಬತ್ತಲ ಸೇವೆ ಮುಂತಾದ ಅಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಜವೇ ಸಾವಿರಾರು ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮಹಿಳೆಯರ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡವು. ಈ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಿರಲಿಲ್ಲ. 'ತಂದೆ ಯಾರು ಎಂಬುದು ಊರಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು', ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾತ್ರ ಯಾರಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಗಲು ಸಮಾಜದ ನಾಯಕರು, ಗೌಡರು, ಶ್ಯಾನಭೋಗರು, ಪ್ರಭಾವಿಗಳು ಮತ್ತು ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಬದುಕಿದ ಕೆಲವರು, ರಾತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯದ ನೆರಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕಿದರೆ, ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡದ ಮಕ್ಕಳು 'ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದವರು' ಎಂಬ ನೋವಿನ ಮುದ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರ ಶಾಲೆಯ ಮೊದಲ ದಿನವೂ "ತಂದೆಯ ಹೆಸರು...?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ನೋವಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಹಪಾಠಿಗಳ ನಗುವಿನ ನಡುವೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ನುಂಗಿದ ಬಾಲ್ಯ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದಾಗ, ದೂರದಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಬೇಕಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವಂತಾಯಿತು. ಯಾವ ಮಗು ಕೂಡ 'ನನಗೆ ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಹೇಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಮಾಜವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಅದು ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ತಪ್ಪಿನ ಫಲವಲ್ಲ; ಅದು ದೇವರ ಕೊಡುಗೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂರ ಪದ್ಧತಿಗಳು, ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿಗಳು, ಅಧಿಕಾರದ ದುರುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಮೌನವು ಆ ಮಗುವಿನ ಬದುಕನ್ನೇ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟವು. ಇಂದಿಗೂ ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲದ ನೋವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಹಿರಿಯರು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ 'ಅಪ್ಪ' ಎಂಬ ಪದ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ಒಂದು ಕನಸು, ಒಂದು ತುಂಬಲಾರದ ಶೂನ್ಯ. ಅವರ ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಯೆಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ 'ಮಗನೇ...' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನದಂದು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ತಂದೆಯ ಮಮತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಸಿಗದವರನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಕರುಣೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಗೌರವದಿಂದ ನೋಡಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಅನಾಥರಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯದ ಬಲಿಪಶುಗಳು. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ದಯೆಯಲ್ಲ, ಗೌರವ, ಸಮಾನತೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ. ಯಾವ ಮಗುವೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರಿಗಾಗಿ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಕಾಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತೆ ಬರಬಾರದು, ಯಾವ ತಾಯಿಯೂ ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಬಾರದು ಮತ್ತು ಯಾವ ತಂದೆಯೂ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆದರಬಾರದು. ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಸಿಯುವ ಅಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟದಂತೆ ಸಮಾಜವಾಗಿ ಜಾಗೃತರಾಗೋಣ. ಲೇಖಕ ನಾಗರಾಜ್ ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಿ ಅವರು ಈ ಬರಹವನ್ನು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಮುದಾಯ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ದೂಷಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬರೆದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಮಾನವೀಯ ನೋವನ್ನು ನೆನಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.