ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಾದ ಹಿಂದು, ಹಿಂದುತ್ವ, ಮನುವಾದ, ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮ, ಜಾತೀಯತೆ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದ, ಭಾರತೀಯತೆ, ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನೀಕರಣ, ಸಂವಿಧಾನೀಕರಣ, ವಿಶ್ವ ಮಾನವತೆ, ನಾಗರೀಕತೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪದಗಳ ಮೂಲ, ಗೂಢ, ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಅರ್ಥಗಳ ಕುರಿತು ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಲು ಲೇಖಕರು ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ನಮ್ಮ ನಿಜ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವು ಮೂಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಅನ್ವೇಷಣೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಾದ ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಕುರಾನ್, ಬೈಬಲ್ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಾ, ಶಿವ, ಜೀಸಸ್‌ನಂತಹ ದೈವಗಳಲ್ಲಿ, ಹಿರಿಯರು, ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅಥವಾ ಆದರ್ಶ ಪುರುಷರ ಪ್ರವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬಾರದು ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತಹ ಬಾಹ್ಯ ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದಾಗ ನಮಗೆ ಅವರ ನಂಬಿಕೆ, ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತವೆ, ಇದು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಬದಲಿಗೆ, ಈ ಕ್ಷಣದ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನಿಂದ, ನಮ್ಮ ಮನೆ, ಬೀದಿ, ಊರು, ರಾಜ್ಯ, ದೇಶ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಾಗೂ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳ ಜನರ ವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ, ಲಭ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದು, ನಮ್ಮದೇ ಅನುಭವ, ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಘರ್ಷಣೆ, ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಗಳ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದಾಗ ಈ ಪದಗಳ ವಾಸ್ತವ ಅರ್ಥವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮನದಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಬೇರೆಯವರು ಬರೆದ, ಹೇಳಿದ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದ ವಿಷಗಳನ್ನು ನಮ್ಮದನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿ ಜೀವಿಯೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನವೂ ಅವರ ದೇಹ ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹಳೆಯದೆಲ್ಲವೂ ತಪ್ಪು, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನ ಅಪ್ರಯೋಜಕ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಲೇಖಕರ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಇತಿಹಾಸದ ಅನುಭವದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮೂಡಿಬಂದು, ಹೊಸ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗಳು ಹೊರಬರಬೇಕು, ಯಾರಿಗೂ ಗುಲಾಮರಾಗದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಸರಿ ಎನಿಸಿದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ವಿಕಾಸವಾದವಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ವಿನಾಶವಾಗಬಾರದು ಎಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೋ ತತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ದಾಸರಾಗದೆ, ಕಾಲದ ಕರೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಡೆಸಬೇಕು; ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕು, ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಇದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೇರವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ 'ಜೈ ಭೀಮ್', 'ಜೈ ಶ್ರೀ ರಾಮ್', 'ಹರಿ ಓಂ', 'ಹರ ಹರ ಮಹಾದೇವ್', 'ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ', 'ನಮೋ ಬುದ್ಧಾಯ', 'ಲಾಲ್ ಸಲಾಂ', 'ಜೈ ಭಾರತ್' ಮುಂತಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಲೇಖಕರು ಉದಾಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವು ದೇಶದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಭಜಕ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಸಹ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪದಗಳ ವಿನಿಮಯವು ಭಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನಿಲುವುಗಳು, ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ, ಭಯ, ಗುಲಾಮಿತನದ ಮನೋಭಾವ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಾನಸಿಕ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಮಾನವೀಯ, ನಾಗರಿಕ ಮತ್ತು ಜೀವಪರ ನಿಲುವುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವುದು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಗಳು ಬಹುತೇಕ ವಸ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ, ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಸಣ್ಣತನ, ದ್ವೇಷ, ಅಸೂಯೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ವ್ಯಸನ ಮತ್ತು ದುರಾಸೆ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ವಿಮರ್ಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವಾಸ್ತವ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾದರೂ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಈ ಬಲೆಗೆ ಸಿಲುಕದೆ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮತ್ತು ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಮೇಲಿನ ಘೋಷಣೆಗಳು ಗೌರವ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ಅಥವಾ ಸಹನೀಯ. ಆದರೆ ಅದು ವಿಭಜಕ ಮನೋಭಾವದಿಂದ, ಇತರರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಲು ಅಥವಾ ಅವರಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಎಂದು ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಪದಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸುವವರಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಘೋಷಣೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಇದು ಇತರರಲ್ಲಿ ಅಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಪದಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ತತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗಿಂತ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೀವಪರ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಮಾಜವನ್ನು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ದೂರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ನಾವು ಬಿಡಬಾರದು ಎಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಸದಾ ಶಾಂತಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಸಹನೆಯತ್ತ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಹರಿಯಲಿ, ಇರುವ ಜೀವನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕೋಣ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಸಂಘರ್ಷಮಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷದ ದಿನಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ, ಆ ನಗುವಿನ ದಿನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ 'ಮನಸ್ಸುಗಳ ಅಂತರಂಗದ ಚಳವಳಿ'ಯನ್ನು ಕಟ್ಟೋಣ ಎಂಬ ಕರೆ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಚ್.ಕೆ. ಅವರು, 'ಪ್ರಬುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಬುದ್ಧ ಸಮಾಜ, ಜನರ ಜೀವನಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಣೆಯ ಗುರಿಯೊಂದಿಗೆ, ಮನಗಳಲ್ಲಿ - ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ - ಮತಗಳಲ್ಲಿ - ಪರಿವರ್ತನೆಗಾಗಿ' ಎಂಬ ಆಶಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

DR. S.S. NANAK

Local News Reporter ಯಾದಗಿರಿ, ಯಾದಗಿರಿ, ಕರ್ನಾಟಕ•

1 hr ago

ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಾದ ಹಿಂದು, ಹಿಂದುತ್ವ, ಮನುವಾದ, ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮ, ಜಾತೀಯತೆ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ, ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದ, ಭಾರತೀಯತೆ, ಇಸ್ಲಾಮೀಕರಣ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನೀಕರಣ, ಸಂವಿಧಾನೀಕರಣ, ವಿಶ್ವ ಮಾನವತೆ, ನಾಗರೀಕತೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪದಗಳ ಮೂಲ, ಗೂಢ, ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಅರ್ಥಗಳ ಕುರಿತು ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಲು ಲೇಖಕರು ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ನಮ್ಮ ನಿಜ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವು ಮೂಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಅನ್ವೇಷಣೆಯನ್ನು ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಾದ ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಕುರಾನ್, ಬೈಬಲ್ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಾ, ಶಿವ, ಜೀಸಸ್‌ನಂತಹ ದೈವಗಳಲ್ಲಿ, ಹಿರಿಯರು, ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅಥವಾ ಆದರ್ಶ ಪುರುಷರ ಪ್ರವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬಾರದು ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತಹ ಬಾಹ್ಯ ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದಾಗ ನಮಗೆ ಅವರ ನಂಬಿಕೆ, ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತವೆ, ಇದು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಬದಲಿಗೆ, ಈ ಕ್ಷಣದ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನಿಂದ, ನಮ್ಮ ಮನೆ, ಬೀದಿ, ಊರು, ರಾಜ್ಯ, ದೇಶ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಾಗೂ ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳ ಜನರ ವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ, ಲಭ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದು, ನಮ್ಮದೇ ಅನುಭವ, ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಘರ್ಷಣೆ, ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಗಳ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದಾಗ ಈ ಪದಗಳ ವಾಸ್ತವ ಅರ್ಥವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮನದಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಬೇರೆಯವರು ಬರೆದ, ಹೇಳಿದ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದ ವಿಷಗಳನ್ನು ನಮ್ಮದನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿ ಜೀವಿಯೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನವೂ ಅವರ ದೇಹ ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹಳೆಯದೆಲ್ಲವೂ ತಪ್ಪು, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನ ಅಪ್ರಯೋಜಕ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಲೇಖಕರ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಇತಿಹಾಸದ ಅನುಭವದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮೂಡಿಬಂದು, ಹೊಸ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗಳು ಹೊರಬರಬೇಕು, ಯಾರಿಗೂ ಗುಲಾಮರಾಗದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಸರಿ ಎನಿಸಿದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ವಿಕಾಸವಾದವಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ವಿನಾಶವಾಗಬಾರದು ಎಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೋ ತತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ದಾಸರಾಗದೆ, ಕಾಲದ ಕರೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಡೆಸಬೇಕು; ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕು, ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಇದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೇರವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ 'ಜೈ ಭೀಮ್', 'ಜೈ ಶ್ರೀ ರಾಮ್', 'ಹರಿ ಓಂ', 'ಹರ ಹರ ಮಹಾದೇವ್', 'ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ', 'ನಮೋ ಬುದ್ಧಾಯ', 'ಲಾಲ್ ಸಲಾಂ', 'ಜೈ ಭಾರತ್' ಮುಂತಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಲೇಖಕರು ಉದಾಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವು ದೇಶದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಭಜಕ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಸಹ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪದಗಳ ವಿನಿಮಯವು ಭಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನಿಲುವುಗಳು, ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ, ಭಯ, ಗುಲಾಮಿತನದ ಮನೋಭಾವ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಾನಸಿಕ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಮಾನವೀಯ, ನಾಗರಿಕ ಮತ್ತು ಜೀವಪರ ನಿಲುವುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವುದು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಗಳು ಬಹುತೇಕ ವಸ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ, ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಸಣ್ಣತನ, ದ್ವೇಷ, ಅಸೂಯೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ವ್ಯಸನ ಮತ್ತು ದುರಾಸೆ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ವಿಮರ್ಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವಾಸ್ತವ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾದರೂ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಈ ಬಲೆಗೆ ಸಿಲುಕದೆ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮತ್ತು ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಮೇಲಿನ ಘೋಷಣೆಗಳು ಗೌರವ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ಅಥವಾ ಸಹನೀಯ. ಆದರೆ ಅದು ವಿಭಜಕ ಮನೋಭಾವದಿಂದ, ಇತರರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಲು ಅಥವಾ ಅವರಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಎಂದು ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಪದಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸುವವರಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಘೋಷಣೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಇದು ಇತರರಲ್ಲಿ ಅಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಪದಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ತತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗಿಂತ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೀವಪರ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಮಾಜವನ್ನು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ದೂರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ನಾವು ಬಿಡಬಾರದು ಎಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಸದಾ ಶಾಂತಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಸಹನೆಯತ್ತ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಹರಿಯಲಿ, ಇರುವ ಜೀವನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕೋಣ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಸಂಘರ್ಷಮಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷದ ದಿನಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ, ಆ ನಗುವಿನ ದಿನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ 'ಮನಸ್ಸುಗಳ ಅಂತರಂಗದ ಚಳವಳಿ'ಯನ್ನು ಕಟ್ಟೋಣ ಎಂಬ ಕರೆ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಚ್.ಕೆ. ಅವರು, 'ಪ್ರಬುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಬುದ್ಧ ಸಮಾಜ, ಜನರ ಜೀವನಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಣೆಯ ಗುರಿಯೊಂದಿಗೆ, ಮನಗಳಲ್ಲಿ - ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ - ಮತಗಳಲ್ಲಿ - ಪರಿವರ್ತನೆಗಾಗಿ' ಎಂಬ ಆಶಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.