माणूस रक्ताच्या नात्याने नव्हे, तर त्याच्या स्वभावाने, वागणुकीने आणि कठीण प्रसंगी दाखवलेल्या आपुलकीने खरा 'आपला' होतो. अनेकदा, नातेवाईक असूनही जर कोणी वाईट रीतीने वागले, तर ते परके वाटू लागतात; याउलट, एखादी अनोळखी व्यक्ती जरी प्रेमाने आणि आदराने वागली, तरी ती आपल्याला आपल्या माणसांपेक्षाही अधिक जवळची वाटते. या संदर्भात संत तुकारामांचा 'जे का रंजले गांजले। त्यासी म्हणे जो आपुले। तोचि साधू ओळखावा। देव तेथेचि जाणावा॥' हा सुंदर अभंग आठवतो, जो याच विचाराला पुष्टी देतो. शेवटी, व्यक्तीची खरी ओळख त्याच्या संपत्तीवरून किंवा पदावरून ठरत नसून, तो इतरांशी कसे वागतो यावरून होते. जे लोक सर्वांशी प्रेमाने आणि आदराने वागतात, तीच खरी 'आपली' माणसे असतात, आणि 'जो चांगला वागेल तो आपला असेल' हा विचार अत्यंत मोलाचा व व्यावहारिक आहे.

Batmi@daar

म्हसळा, रायगड, महाराष्ट्र•

1 hr ago

माणूस रक्ताच्या नात्याने नव्हे, तर त्याच्या स्वभावाने, वागणुकीने आणि कठीण प्रसंगी दाखवलेल्या आपुलकीने खरा 'आपला' होतो. अनेकदा, नातेवाईक असूनही जर कोणी वाईट रीतीने वागले, तर ते परके वाटू लागतात; याउलट, एखादी अनोळखी व्यक्ती जरी प्रेमाने आणि आदराने वागली, तरी ती आपल्याला आपल्या माणसांपेक्षाही अधिक जवळची वाटते. या संदर्भात संत तुकारामांचा 'जे का रंजले गांजले। त्यासी म्हणे जो आपुले। तोचि साधू ओळखावा। देव तेथेचि जाणावा॥' हा सुंदर अभंग आठवतो, जो याच विचाराला पुष्टी देतो. शेवटी, व्यक्तीची खरी ओळख त्याच्या संपत्तीवरून किंवा पदावरून ठरत नसून, तो इतरांशी कसे वागतो यावरून होते. जे लोक सर्वांशी प्रेमाने आणि आदराने वागतात, तीच खरी 'आपली' माणसे असतात, आणि 'जो चांगला वागेल तो आपला असेल' हा विचार अत्यंत मोलाचा व व्यावहारिक आहे.