*"ಕಲ್ಯಾಣ ವಾರ್ತೆ -ಯಾದಗಿರಿ"* **ನನ್ನ ನೋವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೊಲ್ಲ** ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೇಳಬಹುದು. ಕೆಲವು ಕಣ್ಣೀರು ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಹರಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ನೋವುಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅವು ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಪದಗಳಿಗಿಂತ ಗಾಯಗಳು ಹೆಚ್ಚು. "ನನ್ನ ನೋವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೊಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿರುತ್ತವೆ—ಎಲ್ಲ ಕಿವಿಗಳು ಕೇಳಲು ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಹೃದಯಗಳು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೆಳೆದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಒಂದು ನದಿಯಂತೆ. ಅದರ ಮೇಲ್ಮೈ ಶಾಂತವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ತಳದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬಂಡೆಗಳು, ಎಷ್ಟು ಸುಳಿಗಳು, ಎಷ್ಟು ಅಡ್ಡಿಗಳು ಇವೆ ಎಂಬುದು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಕಾಣಬಹುದು; ಆದರೆ ಆ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟು ಹೋರಾಟಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಅರಿತಿರುತ್ತದೆ. ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಕ ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ನಂಬಿಕೆ ತಪ್ಪು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ನೋವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗಾಯ ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಮೌನವನ್ನು ಸಮಯದ ಮಡಿಲಿಗೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮೌನ ಎಂದರೆ ಸೋಲು ಅಲ್ಲ. ಅದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರೌಢತೆ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅವಮಾನಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಉತ್ತರವಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರ. ಜೀವನವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಭಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆ ಭಾರದ ಗಾತ್ರ ಬೇರೆ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದರ ನೋವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ನಿಜವೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ದೊಡ್ಡದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಚಿಕ್ಕದು ಎಂದು ಅಳೆಯುವ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದೀಪ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಬೆಳಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮರ ಬಿಸಿಲನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡೇ ನೆರಳು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ತಾಯಿ ತನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡೇ ಮಕ್ಕಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನಮಗೆ ಹೇಳುವ ಪಾಠ ಇದು—ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, "ನನ್ನ ನೋವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೊಲ್ಲ" ಎನ್ನುವುದು ಲೋಕದಿಂದ ದೂರವಾಗುವ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಬಾರದು. ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಾಗಬೇಕು. ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಬದುಕಿದರೆ, ನಮ್ಮ ನೋವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಒಂದೇ ಸತ್ಯ—ನೋವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣೀರು ಒಣಗಬಹುದು, ಗಾಯಗಳು ಮಾಯವಾಗಬಹುದು, ನೆನಪುಗಳು ಮಸುಕಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನೋವಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಹನೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಅಳಿಯದ ಸಂಪತ್ತಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಕ ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದೇ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಉತ್ತರ. *ಕೆ.ಎಂ. ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಸಾದ್* ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರ ಜಿಲ್ಲೆ 9071310242

DR. S.S. NAYAK

Local News Reporter ಯಾದಗಿರಿ, ಯಾದಗಿರಿ, ಕರ್ನಾಟಕ•

12 hrs ago

*"ಕಲ್ಯಾಣ ವಾರ್ತೆ -ಯಾದಗಿರಿ"* **ನನ್ನ ನೋವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೊಲ್ಲ** ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೇಳಬಹುದು. ಕೆಲವು ಕಣ್ಣೀರು ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಹರಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ನೋವುಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅವು ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಪದಗಳಿಗಿಂತ ಗಾಯಗಳು ಹೆಚ್ಚು. "ನನ್ನ ನೋವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೊಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿರುತ್ತವೆ—ಎಲ್ಲ ಕಿವಿಗಳು ಕೇಳಲು ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಹೃದಯಗಳು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೆಳೆದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಒಂದು ನದಿಯಂತೆ. ಅದರ ಮೇಲ್ಮೈ ಶಾಂತವಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ತಳದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬಂಡೆಗಳು, ಎಷ್ಟು ಸುಳಿಗಳು, ಎಷ್ಟು ಅಡ್ಡಿಗಳು ಇವೆ ಎಂಬುದು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಕಾಣಬಹುದು; ಆದರೆ ಆ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟು ಹೋರಾಟಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಅರಿತಿರುತ್ತದೆ. ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಕ ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ನಂಬಿಕೆ ತಪ್ಪು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ನೋವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗಾಯ ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಮೌನವನ್ನು ಸಮಯದ ಮಡಿಲಿಗೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮೌನ ಎಂದರೆ ಸೋಲು ಅಲ್ಲ. ಅದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರೌಢತೆ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅವಮಾನಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಉತ್ತರವಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರ. ಜೀವನವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಭಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆ ಭಾರದ ಗಾತ್ರ ಬೇರೆ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದರ ನೋವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ನಿಜವೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ದೊಡ್ಡದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಚಿಕ್ಕದು ಎಂದು ಅಳೆಯುವ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದೀಪ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಬೆಳಕು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮರ ಬಿಸಿಲನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡೇ ನೆರಳು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ತಾಯಿ ತನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡೇ ಮಕ್ಕಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನಮಗೆ ಹೇಳುವ ಪಾಠ ಇದು—ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, "ನನ್ನ ನೋವು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೊಲ್ಲ" ಎನ್ನುವುದು ಲೋಕದಿಂದ ದೂರವಾಗುವ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಬಾರದು. ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಾಗಬೇಕು. ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಬದುಕಿದರೆ, ನಮ್ಮ ನೋವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಒಂದೇ ಸತ್ಯ—ನೋವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣೀರು ಒಣಗಬಹುದು, ಗಾಯಗಳು ಮಾಯವಾಗಬಹುದು, ನೆನಪುಗಳು ಮಸುಕಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನೋವಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಹನೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಅಳಿಯದ ಸಂಪತ್ತಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಕ ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸುವುದೇ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಉತ್ತರ. *ಕೆ.ಎಂ. ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಸಾದ್* ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರ ಜಿಲ್ಲೆ 9071310242