वडगावच्या कविता नावाच्या मुलीने दहावीच्या परीक्षेत सलग तीन वेळा नापास होऊन चौथ्या प्रयत्नात केवळ ३४ गुण मिळवले होते, ज्यामुळे तिच्या वडिलांनी तिचे मार्कशीट फाडून 'तुझं नशीब फक्त चूल आणि मूल' असं म्हणत लग्न करून देण्याचा निर्णय घेतला. २०२० च्या दुष्काळात कोरडवाहू शेती पडीक असताना, वडील दिवसाला २०० रुपयांवर मजुरी करत होते आणि आई शेळ्या राखायची. कविताने स्वप्नं पाहणं सोडून दिलं होतं, पण तिला मोबाईलवर PUBG खेळायला खूप आवडायचं. नोव्हेंबर २०२३ मध्ये बचत गटाच्या बैठकीत MAVIM च्या मॅडमनी 'नमो ड्रोन दीदी' ही योजना सांगितली, ज्यात महिलांना ८०% सबसिडी आणि १५ दिवसांच्या मोफत प्रशिक्षणासह ड्रोन पायलट बनवून महिन्याला २५-३० हजार रुपये कमावण्याची संधी होती. मात्र, अट होती दहावी पास असण्याची. कविता नापास असल्याने सर्वांनी तिच्याकडे पाहिले, पण सरपंच बाईंनी तिला संधी देण्याची विनंती करत ती दहावी पास होऊन दाखवेल असे सांगितले. ही संधी साधण्यासाठी कविताने सहा महिने कठोर परिश्रम घेतले; सकाळी शेतीकाम, दुपारी शेळ्या सांभाळणे आणि रात्री अकरा ते पहाटे तीन वाजेपर्यंत 'YouTube' वरून 'दहावी गणित'चा अभ्यास करत मार्च २०२४ मध्ये ६२% गुणांनी दहावीची परीक्षा उत्तीर्ण केली. तिच्या घरात दहावी पास होणारी ती पहिली मुलगी ठरली आणि तिच्या वडिलांच्या डोळ्यात पहिल्यांदाच अभिमान दिसला. जुलै २०२४ मध्ये बारामती येथील IFFCO च्या ड्रोन ट्रेनिंग सेंटरमध्ये १५ दिवसांच्या प्रशिक्षणासाठी निवड झालेल्या तीस मुलींमध्ये कविता ही 'री-एग्झाम' पास झालेली एकमेव होती. २५ किलोचा ड्रोन आणि रिमोट पाहून तिला घाम फुटला, पहिल्याच प्रयत्नात ड्रोन झाडावर आपटला. पण हार न मानता, रात्री दोन वाजता ग्राउंडवर जाऊन सिम्युलेटरवर सहा तास सराव करून सातव्या दिवशी तिने ड्रोन स्थिर ठेवला आणि अचूक लँडिंग केली. १५ व्या दिवशी DGCA परीक्षा उत्तीर्ण होऊन तिला 'रिमोट पायलट सर्टिफिकेट' मिळालं, ज्यामुळे ती वडगावची पहिली महिला ड्रोन पायलट बनली आणि गावात डीजे लावून तिची मिरवणूक काढण्यात आली. ऑगस्ट २०२४ मध्ये बचत गटाला ८०% सबसिडीवर १० लाखांचा ड्रोन मिळाला, ज्यासाठी २ लाख रुपयांचे बँक कर्ज घेण्यात आले. कविता मुख्य पायलट बनली आणि दोन हेल्पर दीदींसोबत नॅनो युरिया व कीटकनाशक फवारणीचं काम सुरू केलं. एक एकरला ४५० रुपये घेऊन ७ मिनिटांत फवारणी करून ती दिवसाला ९ एकर म्हणजे ४०५० रुपये कमावू लागली. डिझेल, मेंटेनन्स, कर्जाचा हप्ता आणि हेल्परचा पगार वजा जाता, तिला महिन्याला २८ हजार रुपये पक्के मिळू लागले. एकेकाळी २०० रुपयांसाठी रडणारी कविता आज दोन मुलींना रोज ४०० रुपयांवर कामाला ठेवून 'मालकीण' बनली आहे. ऑक्टोबर २०२४ मध्ये जिल्हाधिकारी साहेबांनी वडगावला भेट देऊन कविताचं दोन एकर क्षेत्रातील १४ मिनिटांत फवारणीचं डेमो पाहिलं आणि तिच्या कामामुळे ते थक्क झाले. त्यांनी कविताला 'टेक-सखी', 'ड्रोन वुमन ऑफ महाराष्ट्र' आणि जिल्ह्याची 'ड्रोन ब्रँड अॅम्बेसेडर' म्हणून गौरविलं. त्यानंतर कविताचं आयुष्य बदललं; तिने चौदा मुलींना प्रशिक्षण दिलं, त्यापैकी आठ जणींना RPC मिळालं. तिला जालना, बीड, परभणी येथून डेमोसाठी बोलावणी येऊ लागली, जिथे ती प्रति डेमो दोन हजार रुपये घेते. तिने 'Drone Didi Kavita' नावाचे यूट्यूब चॅनलही सुरू केले, ज्याला बावीस हजार सबस्क्रायबर आहेत. ज्या वडिलांनी तिला 'लग्न कर' असे सांगितले होते, त्यांनीच आज गावात पाच किलो पेढे वाटले आणि भरल्या डोळ्यांनी 'माझी पोरगी पायलट आहे' असे सांगितले. कविताने फक्त मार्कशीट नाही, तर आपलं नशीबच फाडून टाकलं. तिने नांगराचा दांडा सोडून आकाशाचा कांदा फोडला, हे तिच्या यशाचं प्रतिक आहे. ही कथा दहावीत नापास झालेल्यांसाठी एक प्रेरणा आहे, की रिपोर्ट कार्ड हे 'जज' नाही तर 'जर्नी' आहे. 'पायलट ताई' बनण्यासाठी डिग्री नाही, फक्त डेअरिंग लागतं.

SAGAR P BHALKE

Local News Reporter नाशिक, नाशिक, महाराष्ट्र•

12 hrs ago

वडगावच्या कविता नावाच्या मुलीने दहावीच्या परीक्षेत सलग तीन वेळा नापास होऊन चौथ्या प्रयत्नात केवळ ३४ गुण मिळवले होते, ज्यामुळे तिच्या वडिलांनी तिचे मार्कशीट फाडून 'तुझं नशीब फक्त चूल आणि मूल' असं म्हणत लग्न करून देण्याचा निर्णय घेतला. २०२० च्या दुष्काळात कोरडवाहू शेती पडीक असताना, वडील दिवसाला २०० रुपयांवर मजुरी करत होते आणि आई शेळ्या राखायची. कविताने स्वप्नं पाहणं सोडून दिलं होतं, पण तिला मोबाईलवर PUBG खेळायला खूप आवडायचं. नोव्हेंबर २०२३ मध्ये बचत गटाच्या बैठकीत MAVIM च्या मॅडमनी 'नमो ड्रोन दीदी' ही योजना सांगितली, ज्यात महिलांना ८०% सबसिडी आणि १५ दिवसांच्या मोफत प्रशिक्षणासह ड्रोन पायलट बनवून महिन्याला २५-३० हजार रुपये कमावण्याची संधी होती. मात्र, अट होती दहावी पास असण्याची. कविता नापास असल्याने सर्वांनी तिच्याकडे पाहिले, पण सरपंच बाईंनी तिला संधी देण्याची विनंती करत ती दहावी पास होऊन दाखवेल असे सांगितले. ही संधी साधण्यासाठी कविताने सहा महिने कठोर परिश्रम घेतले; सकाळी शेतीकाम, दुपारी शेळ्या सांभाळणे आणि रात्री अकरा ते पहाटे तीन वाजेपर्यंत 'YouTube' वरून 'दहावी गणित'चा अभ्यास करत मार्च २०२४ मध्ये ६२% गुणांनी दहावीची परीक्षा उत्तीर्ण केली. तिच्या घरात दहावी पास होणारी ती पहिली मुलगी ठरली आणि तिच्या वडिलांच्या डोळ्यात पहिल्यांदाच अभिमान दिसला. जुलै २०२४ मध्ये बारामती येथील IFFCO च्या ड्रोन ट्रेनिंग सेंटरमध्ये १५ दिवसांच्या प्रशिक्षणासाठी निवड झालेल्या तीस मुलींमध्ये कविता ही 'री-एग्झाम' पास झालेली एकमेव होती. २५ किलोचा ड्रोन आणि रिमोट पाहून तिला घाम फुटला, पहिल्याच प्रयत्नात ड्रोन झाडावर आपटला. पण हार न मानता, रात्री दोन वाजता ग्राउंडवर जाऊन सिम्युलेटरवर सहा तास सराव करून सातव्या दिवशी तिने ड्रोन स्थिर ठेवला आणि अचूक लँडिंग केली. १५ व्या दिवशी DGCA परीक्षा उत्तीर्ण होऊन तिला 'रिमोट पायलट सर्टिफिकेट' मिळालं, ज्यामुळे ती वडगावची पहिली महिला ड्रोन पायलट बनली आणि गावात डीजे लावून तिची मिरवणूक काढण्यात आली. ऑगस्ट २०२४ मध्ये बचत गटाला ८०% सबसिडीवर १० लाखांचा ड्रोन मिळाला, ज्यासाठी २ लाख रुपयांचे बँक कर्ज घेण्यात आले. कविता मुख्य पायलट बनली आणि दोन हेल्पर दीदींसोबत नॅनो युरिया व कीटकनाशक फवारणीचं काम सुरू केलं. एक एकरला ४५० रुपये घेऊन ७ मिनिटांत फवारणी करून ती दिवसाला ९ एकर म्हणजे ४०५० रुपये कमावू लागली. डिझेल, मेंटेनन्स, कर्जाचा हप्ता आणि हेल्परचा पगार वजा जाता, तिला महिन्याला २८ हजार रुपये पक्के मिळू लागले. एकेकाळी २०० रुपयांसाठी रडणारी कविता आज दोन मुलींना रोज ४०० रुपयांवर कामाला ठेवून 'मालकीण' बनली आहे. ऑक्टोबर २०२४ मध्ये जिल्हाधिकारी साहेबांनी वडगावला भेट देऊन कविताचं दोन एकर क्षेत्रातील १४ मिनिटांत फवारणीचं डेमो पाहिलं आणि तिच्या कामामुळे ते थक्क झाले. त्यांनी कविताला 'टेक-सखी', 'ड्रोन वुमन ऑफ महाराष्ट्र' आणि जिल्ह्याची 'ड्रोन ब्रँड अॅम्बेसेडर' म्हणून गौरविलं. त्यानंतर कविताचं आयुष्य बदललं; तिने चौदा मुलींना प्रशिक्षण दिलं, त्यापैकी आठ जणींना RPC मिळालं. तिला जालना, बीड, परभणी येथून डेमोसाठी बोलावणी येऊ लागली, जिथे ती प्रति डेमो दोन हजार रुपये घेते. तिने 'Drone Didi Kavita' नावाचे यूट्यूब चॅनलही सुरू केले, ज्याला बावीस हजार सबस्क्रायबर आहेत. ज्या वडिलांनी तिला 'लग्न कर' असे सांगितले होते, त्यांनीच आज गावात पाच किलो पेढे वाटले आणि भरल्या डोळ्यांनी 'माझी पोरगी पायलट आहे' असे सांगितले. कविताने फक्त मार्कशीट नाही, तर आपलं नशीबच फाडून टाकलं. तिने नांगराचा दांडा सोडून आकाशाचा कांदा फोडला, हे तिच्या यशाचं प्रतिक आहे. ही कथा दहावीत नापास झालेल्यांसाठी एक प्रेरणा आहे, की रिपोर्ट कार्ड हे 'जज' नाही तर 'जर्नी' आहे. 'पायलट ताई' बनण्यासाठी डिग्री नाही, फक्त डेअरिंग लागतं.