सातारा येथे जुन्या एसटी स्टँडवर बस आणि बॅनर रंगवणारे गणेश लोखंडे, जे 'पिंटू पेंटर' म्हणून ओळखले जातात, त्यांनी पारंपारिक व्यवसायातून स्वतःला डिजिटल युगात यशस्वीपणे रूपांतरित केले आहे. केवळ १२वी नापास असलेले पिंटू, एकेकाळी रोज ४०० रुपये कमावत एसटी बसेसवर 'सातारा-स्वारगेट' आणि लग्न समारंभांचे बॅनर रंगवायचे. गावातील लोक त्यांना 'आयुष्यभर बोर्डच रंगवणार का?' असे चिडवायचे, पण त्यांना माहित होते की बोर्ड रंगवल्याने २०० रुपये मिळतात, तर केवळ स्वप्न रंगवल्याने भूक लागते. नोव्हेंबर २०२३ मध्ये, एसटी स्टँडवर आलेल्या एका नवीन इलेक्ट्रिक बसवर एलईडी बोर्ड पाहून त्यांचा व्यवसाय धोक्यात आल्याचे त्यांना जाणवले. या बोर्डची किंमत २५ हजार रुपये (२x४ फूट) पाहून ते अचंबित झाले, कारण इतक्या पैशात ते १२५ एसटी बसेस रंगवू शकत होते. परंतु, त्याच रात्री त्यांना एक नवीन कल्पना सुचली: 'जर आपण हा बोर्ड स्वतःच बनवला तर?' सकाळीच त्यांनी साताऱ्यातील एका इलेक्ट्रॉनिक्सच्या दुकानातून ३ हजार रुपयांना १० जुने एलईडी पॅनल विकत घेतले. यूट्यूबच्या मदतीने, 'एलईडी मॅट्रिक्स रिपेअर' आणि 'आर्डिनो एलईडी कंट्रोल'चे व्हिडिओ पाहून त्यांनी रात्रंदिवस अभ्यास केला. या प्रक्रियेत त्यांचे हात भाजले, दोन पॅनल जळाले, आणि पैशाच्या अडचणींमुळे त्यांच्या पत्नीशीही त्यांचे वाद झाले, पण पिंटू नेहमी म्हणायचे, 'अंधारातच लाईटची किंमत कळते.' तीन महिन्यांच्या अथक प्रयत्नांनंतर, त्यांनी आपला पहिला २x१ फुटाचा बोर्ड बनवला, जो मोबाईलवरून नियंत्रित करता येत होता. हा बोर्ड त्यांनी स्टँडवरील एका वडापावच्या गाडीवर विनामूल्य लावला, ज्यामुळे त्या दिवशी वडापाववाल्याचा धंदा दुप्पट झाला. या यशाची बातमी वाऱ्यासारखी पसरली आणि साताऱ्यातील एका खाजगी शाळेच्या ट्रस्टीने पिंटूंना शाळेसाठी असाच बोर्ड बनवण्यास सांगितले. बाजारात ४० हजार रुपयांना मिळणारा बोर्ड पिंटूंनी २२ हजार रुपयांत तयार करून दिला, ज्यात त्यांना १० हजार रुपयांचा नफा झाला. हाच त्यांचा 'युरेका' क्षण ठरला, आणि त्यांनी 'रंगाचा ब्रश' सोडून 'सोल्डरिंग गन' हातात घेतली, आपल्या कंपनीला 'पिंटू डिजिटल आर्ट्स' असे नाव दिले. मोठ्या ऑर्डरसाठी भांडवलाची अडचण आल्यावर, बँकांनी त्यांना डिग्री किंवा मालमत्ता नसल्याने कर्ज नाकारले. मात्र, पिंटूंनी हार न मानता 'मुद्रा लोन' योजनेसाठी अर्ज केला आणि सातारा जिल्हा उद्योग केंद्रात १५ फेऱ्या मारून अखेर ५ लाखांचे कर्ज मंजूर करून घेतले. त्यानंतर त्यांनी १० बेरोजगार, १०वी-१२वी नापास तरुणांना कामावर घेतले, कारण 'डिग्रीवाले डोकं लावतात, आपण डोळे लावतो' असे त्यांचे मत होते. त्यांनी इंडस्ट्रियल टेम्पर्ड ग्लास आणि वॉटरप्रूफ केबिन वापरून उत्पादनाची गुणवत्ता सुधारण्यावर लक्ष केंद्रित केले. २०१५ मध्ये, राज्य सरकारच्या 'डिजिटल शाळा' योजनेत जिल्हा परिषद शाळांसाठी एलईडी बोर्ड लावण्याचे टेंडर निघाले. मोठ्या कंपन्यांसोबत १२वी नापास पिंटूनेही सहभाग घेतला आणि इतरांनी ३० हजार रुपयांपेक्षा जास्त दर दिलेला असताना, त्यांनी प्रति बोर्ड १८ हजार रुपये असा दर दिला. ३१ मे २०२६ रोजी, २५ वर्षीय गणेश 'पिंटू' लोखंडे हे 'पिंटू डिजिटल आर्ट्स' कंपनीचे मालक आहेत. सातारा एमआयडीसीमध्ये त्यांचा ८ हजार चौरस फुटांचा कारखाना असून, ४५ कर्मचारी त्यांच्यासोबत काम करत आहेत. त्यांनी महाराष्ट्र, कर्नाटक आणि गोव्यातील ५०० हून अधिक शाळा, दवाखाने आणि दुकानांना डिजिटल बोर्ड पुरवले आहेत. त्यांची मासिक उलाढाल ७० लाख रुपये असून, निव्वळ नफा १८ लाख रुपये आहे. अलीकडेच एसटी स्टँडचे व्यवस्थापक त्यांच्या कारखान्यात आले आणि त्यांनी सर्व बसेससाठी डिजिटल बोर्डची मागणी केली. तेव्हा पिंटूंनी हसून सांगितले की पेंटरचा दर आजही ४०० रुपये रोजच आहे, पण डिजिटल पेंटरचा दर आता ४०० रुपये प्रति मिनिट झाला आहे. त्यांनी वडापावच्या गाडीवर लावलेला त्यांचा पहिला बोर्ड अजूनही जपून ठेवला आहे, ज्यावर 'हिम्मत असेल तर धंदा कोणताही असो, बोर्ड तुमचाच असतो' असे लिहिले आहे. त्यांचे एकच तत्व आहे: 'जग जेव्हा तुम्हाला 'पुसून टाकतं' तेव्हा समजून जा, तुमची वेळ आलीय 'डिजिटल' होण्याची.' वाचकांसाठी ही कथा प्रेरणा आणि मनोरंजनासाठी काल्पनिक असून, यात 'स्किल बदलणे', 'सरकारी योजनांचा लाभ घेणे (जसे की PMEGP आणि मुद्रा लोन)', आणि 'सरकारी टेंडरसाठी GeM पोर्टलचा वापर करणे' यासारख्या महत्त्वाच्या सूचना देण्यात आल्या आहेत.

SAGAR P BHALKE

Local News Reporter नाशिक, नाशिक, महाराष्ट्र•

2 hrs ago

सातारा येथे जुन्या एसटी स्टँडवर बस आणि बॅनर रंगवणारे गणेश लोखंडे, जे 'पिंटू पेंटर' म्हणून ओळखले जातात, त्यांनी पारंपारिक व्यवसायातून स्वतःला डिजिटल युगात यशस्वीपणे रूपांतरित केले आहे. केवळ १२वी नापास असलेले पिंटू, एकेकाळी रोज ४०० रुपये कमावत एसटी बसेसवर 'सातारा-स्वारगेट' आणि लग्न समारंभांचे बॅनर रंगवायचे. गावातील लोक त्यांना 'आयुष्यभर बोर्डच रंगवणार का?' असे चिडवायचे, पण त्यांना माहित होते की बोर्ड रंगवल्याने २०० रुपये मिळतात, तर केवळ स्वप्न रंगवल्याने भूक लागते. नोव्हेंबर २०२३ मध्ये, एसटी स्टँडवर आलेल्या एका नवीन इलेक्ट्रिक बसवर एलईडी बोर्ड पाहून त्यांचा व्यवसाय धोक्यात आल्याचे त्यांना जाणवले. या बोर्डची किंमत २५ हजार रुपये (२x४ फूट) पाहून ते अचंबित झाले, कारण इतक्या पैशात ते १२५ एसटी बसेस रंगवू शकत होते. परंतु, त्याच रात्री त्यांना एक नवीन कल्पना सुचली: 'जर आपण हा बोर्ड स्वतःच बनवला तर?' सकाळीच त्यांनी साताऱ्यातील एका इलेक्ट्रॉनिक्सच्या दुकानातून ३ हजार रुपयांना १० जुने एलईडी पॅनल विकत घेतले. यूट्यूबच्या मदतीने, 'एलईडी मॅट्रिक्स रिपेअर' आणि 'आर्डिनो एलईडी कंट्रोल'चे व्हिडिओ पाहून त्यांनी रात्रंदिवस अभ्यास केला. या प्रक्रियेत त्यांचे हात भाजले, दोन पॅनल जळाले, आणि पैशाच्या अडचणींमुळे त्यांच्या पत्नीशीही त्यांचे वाद झाले, पण पिंटू नेहमी म्हणायचे, 'अंधारातच लाईटची किंमत कळते.' तीन महिन्यांच्या अथक प्रयत्नांनंतर, त्यांनी आपला पहिला २x१ फुटाचा बोर्ड बनवला, जो मोबाईलवरून नियंत्रित करता येत होता. हा बोर्ड त्यांनी स्टँडवरील एका वडापावच्या गाडीवर विनामूल्य लावला, ज्यामुळे त्या दिवशी वडापाववाल्याचा धंदा दुप्पट झाला. या यशाची बातमी वाऱ्यासारखी पसरली आणि साताऱ्यातील एका खाजगी शाळेच्या ट्रस्टीने पिंटूंना शाळेसाठी असाच बोर्ड बनवण्यास सांगितले. बाजारात ४० हजार रुपयांना मिळणारा बोर्ड पिंटूंनी २२ हजार रुपयांत तयार करून दिला, ज्यात त्यांना १० हजार रुपयांचा नफा झाला. हाच त्यांचा 'युरेका' क्षण ठरला, आणि त्यांनी 'रंगाचा ब्रश' सोडून 'सोल्डरिंग गन' हातात घेतली, आपल्या कंपनीला 'पिंटू डिजिटल आर्ट्स' असे नाव दिले. मोठ्या ऑर्डरसाठी भांडवलाची अडचण आल्यावर, बँकांनी त्यांना डिग्री किंवा मालमत्ता नसल्याने कर्ज नाकारले. मात्र, पिंटूंनी हार न मानता 'मुद्रा लोन' योजनेसाठी अर्ज केला आणि सातारा जिल्हा उद्योग केंद्रात १५ फेऱ्या मारून अखेर ५ लाखांचे कर्ज मंजूर करून घेतले. त्यानंतर त्यांनी १० बेरोजगार, १०वी-१२वी नापास तरुणांना कामावर घेतले, कारण 'डिग्रीवाले डोकं लावतात, आपण डोळे लावतो' असे त्यांचे मत होते. त्यांनी इंडस्ट्रियल टेम्पर्ड ग्लास आणि वॉटरप्रूफ केबिन वापरून उत्पादनाची गुणवत्ता सुधारण्यावर लक्ष केंद्रित केले. २०१५ मध्ये, राज्य सरकारच्या 'डिजिटल शाळा' योजनेत जिल्हा परिषद शाळांसाठी एलईडी बोर्ड लावण्याचे टेंडर निघाले. मोठ्या कंपन्यांसोबत १२वी नापास पिंटूनेही सहभाग घेतला आणि इतरांनी ३० हजार रुपयांपेक्षा जास्त दर दिलेला असताना, त्यांनी प्रति बोर्ड १८ हजार रुपये असा दर दिला. ३१ मे २०२६ रोजी, २५ वर्षीय गणेश 'पिंटू' लोखंडे हे 'पिंटू डिजिटल आर्ट्स' कंपनीचे मालक आहेत. सातारा एमआयडीसीमध्ये त्यांचा ८ हजार चौरस फुटांचा कारखाना असून, ४५ कर्मचारी त्यांच्यासोबत काम करत आहेत. त्यांनी महाराष्ट्र, कर्नाटक आणि गोव्यातील ५०० हून अधिक शाळा, दवाखाने आणि दुकानांना डिजिटल बोर्ड पुरवले आहेत. त्यांची मासिक उलाढाल ७० लाख रुपये असून, निव्वळ नफा १८ लाख रुपये आहे. अलीकडेच एसटी स्टँडचे व्यवस्थापक त्यांच्या कारखान्यात आले आणि त्यांनी सर्व बसेससाठी डिजिटल बोर्डची मागणी केली. तेव्हा पिंटूंनी हसून सांगितले की पेंटरचा दर आजही ४०० रुपये रोजच आहे, पण डिजिटल पेंटरचा दर आता ४०० रुपये प्रति मिनिट झाला आहे. त्यांनी वडापावच्या गाडीवर लावलेला त्यांचा पहिला बोर्ड अजूनही जपून ठेवला आहे, ज्यावर 'हिम्मत असेल तर धंदा कोणताही असो, बोर्ड तुमचाच असतो' असे लिहिले आहे. त्यांचे एकच तत्व आहे: 'जग जेव्हा तुम्हाला 'पुसून टाकतं' तेव्हा समजून जा, तुमची वेळ आलीय 'डिजिटल' होण्याची.' वाचकांसाठी ही कथा प्रेरणा आणि मनोरंजनासाठी काल्पनिक असून, यात 'स्किल बदलणे', 'सरकारी योजनांचा लाभ घेणे (जसे की PMEGP आणि मुद्रा लोन)', आणि 'सरकारी टेंडरसाठी GeM पोर्टलचा वापर करणे' यासारख्या महत्त्वाच्या सूचना देण्यात आल्या आहेत.