ଏକ 'ଜେନେରେସନ୍ ଗ୍ୟାପ୍' ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ, ଜଣେ ଶିଶୁ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି ଯେ କୌଣସି ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା, ଯେପରିକି ଉଡାଜାହାଜ, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍, କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍, ଟେଲିଭିଜନ୍, ଏୟାର୍ କଣ୍ଡିସନର୍, କାର୍, ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍, ପାର୍ଟି, ଜିମ୍ କିମ୍ବା ଟୁର୍ ବିନା ସେମାନେ ସେତେବେଳେ କିପରି ଦିନ କାଟୁଥିଲେ। ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ବାପା କହିଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ସେହିପରି ଦିନ କାଟୁଥିଲେ ଯେପରିକି ଏବେକା ଯୁଗର ପିଲାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା, ସମବେଦନା, ସମ୍ମାନ, ଆତ୍ମସମ୍ମାନ, ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ, ଲଜ୍ଜା, ନମ୍ରତା, ଶାଳୀନତା, ସମୟାନୁବର୍ତ୍ତିତା, ଖେଳ କିମ୍ବା ପଢା ବିନା ଦିନ କାଟୁଛନ୍ତି। ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ୧୯୪୦ ରୁ ୧୯୭୦ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମିତ ପିଢ଼ି ନିଜକୁ ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଏହାର ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି। ସେହି ସମୟରେ, ଖେଳିବା କିମ୍ବା ସାଇକେଲ୍ ଚଲାଇବା ସମୟରେ କେହି ହେଲ୍ମେଟ୍ ପିନ୍ଧୁନଥିଲେ ଏବଂ ସ୍କୁଲ୍ ଛୁଟି ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧୁମ୍ ଖେଳୁଥିଲେ, ଟିଭି ଦେଖୁନଥିଲେ। ସେମାନେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସାଙ୍ଗ ବଦଳରେ ସତସତିକା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ। ଶୋଷ ଲାଗିଲେ କୂଅ, ନଳକୂଅ କିମ୍ବା ଟ୍ୟାପ୍ରୁ ପାଣି ପିଉଥିଲେ, ବୋତଲରୁ ମିନେରାଲ୍ ପାଣି ନୁହେଁ। ଏକା ଗ୍ଲାସ୍ରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ସାଙ୍ଗ ସର୍ବତ ପିଇଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଅସୁସ୍ଥ ହେଉନଥିଲେ। ଅଧିକ ଭାତ ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଓଜନ ବଢୁନଥିଲା ଏବଂ ଖାଲି ପାଦରେ ବୁଲିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ଅକ୍ଷତ ରହୁଥିଲା। ବାପା-ମାଆ କେବେ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ ଅନୁପୂରକ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନଥିଲେ ଏବଂ ରୋଗରେ ପଡ଼ିଲେ ପ୍ରଥମେ ଦେଶୀ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଉଥିଲା, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଡାକ୍ତର ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ପଡୁନଥିଲା। ସେମାନେ ନିଜେ ଖେଳଣା ତିଆରି କରି ଖେଳୁଥିଲେ। ବାପାମାଆମାନେ ଧନୀ ନଥିଲେ, କେବଳ ନିରୁତା ଭଲପାଇବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପାର୍ଥିବ ପଦାର୍ଥ ଦେଇପାରୁନଥିଲେ। ସେହି ପିଢ଼ିର ଲୋକମାନେ ସେଲ୍ ଫୋନ୍, ଡିଭିଡି, ପ୍ଲେ ଷ୍ଟେସନ୍, ଏକ୍ସ-ବକ୍ସ, ଭିଡିଓ ଗେମ୍, ପର୍ସନାଲ୍ କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଚାଟ୍ ଭଳି ସୁବିଧା ପାଇନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ସତସତିକା ସାଙ୍ଗମାନେ ଥିଲେ। ବିନା ନିମନ୍ତ୍ରଣରେ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା, ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଖାଇପିଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ। ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବଙ୍କ ସହ ଉତ୍ତମ ସମ୍ପର୍କ ରହିଥିଲା ଏବଂ ଦୁଇ, ଚାରି ଦିନ ପାଇଁ ପରସ୍ପର ଘରକୁ ଯିବାଆସିବା କରୁଥିଲେ, ଯାହା ସମ୍ପର୍କକୁ ମଜବୁତ୍ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର କେବଳ କଳାଧଳା ଫଟୋ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଅନେକ ରଙ୍ଗୀନ୍ ସ୍ମୃତି ଭରି ରହିଥିଲା। ଏହି ପିଢ଼ି ନିଜକୁ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ସମଝଦାର୍ ପିଢ଼ି ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଥିଲେ ଶେଷ ପିଢ଼ି ଯେଉଁମାନେ ବାପା-ମାଆଙ୍କ କଥା ମାନୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ପିଢ଼ି ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ କଥାକୁ ବି ମାନିବାକୁ ପଡୁଛି। ସେମାନେ କୁଶଳୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, କାରଣ ବର୍ତ୍ତମାନର ଯୁବପିଢ଼ି ଯେଉଁ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା ବ୍ୟବହାର କରୁଛି, ସେମାନେ ନିଜ ବୟସରେ ତାହା ଦେଖିନଥିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରୁଛନ୍ତି। ଲେଖକ ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ସିଂହଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ପିଢ଼ି ଏକ "ସୀମିତ ସଂସ୍କରଣ" ଥିଲେ ଏବଂ ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଯତ୍ନ ସହକାରେ ସାଇତି ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ। ଶେଷରେ ସ୍ମରଣ କରାଇ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ ଆଜି ବ୍ୟବହୃତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଧୁନିକ ସାମଗ୍ରୀ ସେହି ପିଢ଼ିର ଲୋକମାନେ ହିଁ ଉଦ୍ଭାବନ କରିଛନ୍ତି।

Ajira Samachar

Photographer ସୋନପୁର, ସୋନପୁର, ଓଡ଼ିଶା•

3 hrs ago

ଏକ 'ଜେନେରେସନ୍ ଗ୍ୟାପ୍' ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ, ଜଣେ ଶିଶୁ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି ଯେ କୌଣସି ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା, ଯେପରିକି ଉଡାଜାହାଜ, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍, କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍, ଟେଲିଭିଜନ୍, ଏୟାର୍ କଣ୍ଡିସନର୍, କାର୍, ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍, ପାର୍ଟି, ଜିମ୍ କିମ୍ବା ଟୁର୍ ବିନା ସେମାନେ ସେତେବେଳେ କିପରି ଦିନ କାଟୁଥିଲେ। ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ବାପା କହିଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ସେହିପରି ଦିନ କାଟୁଥିଲେ ଯେପରିକି ଏବେକା ଯୁଗର ପିଲାମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା, ସମବେଦନା, ସମ୍ମାନ, ଆତ୍ମସମ୍ମାନ, ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ, ଲଜ୍ଜା, ନମ୍ରତା, ଶାଳୀନତା, ସମୟାନୁବର୍ତ୍ତିତା, ଖେଳ କିମ୍ବା ପଢା ବିନା ଦିନ କାଟୁଛନ୍ତି। ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ୧୯୪୦ ରୁ ୧୯୭୦ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମିତ ପିଢ଼ି ନିଜକୁ ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଏହାର ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି। ସେହି ସମୟରେ, ଖେଳିବା କିମ୍ବା ସାଇକେଲ୍ ଚଲାଇବା ସମୟରେ କେହି ହେଲ୍ମେଟ୍ ପିନ୍ଧୁନଥିଲେ ଏବଂ ସ୍କୁଲ୍ ଛୁଟି ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧୁମ୍ ଖେଳୁଥିଲେ, ଟିଭି ଦେଖୁନଥିଲେ। ସେମାନେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସାଙ୍ଗ ବଦଳରେ ସତସତିକା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ। ଶୋଷ ଲାଗିଲେ କୂଅ, ନଳକୂଅ କିମ୍ବା ଟ୍ୟାପ୍ରୁ ପାଣି ପିଉଥିଲେ, ବୋତଲରୁ ମିନେରାଲ୍ ପାଣି ନୁହେଁ। ଏକା ଗ୍ଲାସ୍ରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ସାଙ୍ଗ ସର୍ବତ ପିଇଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ଅସୁସ୍ଥ ହେଉନଥିଲେ। ଅଧିକ ଭାତ ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଓଜନ ବଢୁନଥିଲା ଏବଂ ଖାଲି ପାଦରେ ବୁଲିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ଅକ୍ଷତ ରହୁଥିଲା। ବାପା-ମାଆ କେବେ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ ଅନୁପୂରକ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନଥିଲେ ଏବଂ ରୋଗରେ ପଡ଼ିଲେ ପ୍ରଥମେ ଦେଶୀ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଉଥିଲା, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଡାକ୍ତର ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ପଡୁନଥିଲା। ସେମାନେ ନିଜେ ଖେଳଣା ତିଆରି କରି ଖେଳୁଥିଲେ। ବାପାମାଆମାନେ ଧନୀ ନଥିଲେ, କେବଳ ନିରୁତା ଭଲପାଇବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପାର୍ଥିବ ପଦାର୍ଥ ଦେଇପାରୁନଥିଲେ। ସେହି ପିଢ଼ିର ଲୋକମାନେ ସେଲ୍ ଫୋନ୍, ଡିଭିଡି, ପ୍ଲେ ଷ୍ଟେସନ୍, ଏକ୍ସ-ବକ୍ସ, ଭିଡିଓ ଗେମ୍, ପର୍ସନାଲ୍ କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଚାଟ୍ ଭଳି ସୁବିଧା ପାଇନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ସତସତିକା ସାଙ୍ଗମାନେ ଥିଲେ। ବିନା ନିମନ୍ତ୍ରଣରେ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା, ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଖାଇପିଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ। ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବଙ୍କ ସହ ଉତ୍ତମ ସମ୍ପର୍କ ରହିଥିଲା ଏବଂ ଦୁଇ, ଚାରି ଦିନ ପାଇଁ ପରସ୍ପର ଘରକୁ ଯିବାଆସିବା କରୁଥିଲେ, ଯାହା ସମ୍ପର୍କକୁ ମଜବୁତ୍ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର କେବଳ କଳାଧଳା ଫଟୋ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଅନେକ ରଙ୍ଗୀନ୍ ସ୍ମୃତି ଭରି ରହିଥିଲା। ଏହି ପିଢ଼ି ନିଜକୁ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ସମଝଦାର୍ ପିଢ଼ି ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଥିଲେ ଶେଷ ପିଢ଼ି ଯେଉଁମାନେ ବାପା-ମାଆଙ୍କ କଥା ମାନୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ପିଢ଼ି ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ କଥାକୁ ବି ମାନିବାକୁ ପଡୁଛି। ସେମାନେ କୁଶଳୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, କାରଣ ବର୍ତ୍ତମାନର ଯୁବପିଢ଼ି ଯେଉଁ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା ବ୍ୟବହାର କରୁଛି, ସେମାନେ ନିଜ ବୟସରେ ତାହା ଦେଖିନଥିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରୁଛନ୍ତି। ଲେଖକ ପ୍ରଦୀପ କୁମାର ସିଂହଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ପିଢ଼ି ଏକ "ସୀମିତ ସଂସ୍କରଣ" ଥିଲେ ଏବଂ ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଯତ୍ନ ସହକାରେ ସାଇତି ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ। ଶେଷରେ ସ୍ମରଣ କରାଇ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ ଆଜି ବ୍ୟବହୃତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଧୁନିକ ସାମଗ୍ରୀ ସେହି ପିଢ଼ିର ଲୋକମାନେ ହିଁ ଉଦ୍ଭାବନ କରିଛନ୍ତି।