अधिक मास हा केवळ धार्मिक श्रद्धेचा नव्हे, तर नातेसंबंधांतील जिव्हाळा आणि आपुलकी दृढ करणारा महिना मानला जातो. दर तीन वर्षांनी येणाऱ्या या पुरुषोत्तम मासात लेक-जावयाला घरी बोलावून त्यांचा सन्मान करण्याची ग्रामीण भागातील परंपरा आजही मोठ्या उत्साहात जपली जात आहे. यंदा मात्र वाढत्या महागाईने आणि गगनाला भिडलेल्या सोन्याच्या दरांनी अनेक कुटुंबांचे आर्थिक गणित विस्कळीत केले आहे. जावयासाठी सोन्याची अंगठी, कपडे आणि वाण देण्याची इच्छा असूनही अनेक सासरवाडीची मंडळी जुळवाजुळव करताना दिसत आहेत. तरीही, “परंपरा मोडायची नाही” या भावनेतून प्रेमाने आणि आपल्या ऐपतीनुसार जावयाचा मान राखण्याचा प्रयत्न सुरू आहे. एका शेतकरी कुटुंबातील वडिलांनी सांगितले की, “सोने घेणे यंदा कठीण झाले आहे. पिकाला भाव नाही, खतांचे दर वाढलेत; पण जावयाचा मान कमी पडू देणार नाही. अंगठी छोटी असेल, पण प्रेम मोठं असेल.” ग्रामीण भागात धोंडे जेवणासाठी पुरणपोळी, आमरस, अनारसे आणि पारंपरिक पदार्थांची विशेष तयारी सुरू असून, घराघरांत त्यांचा सुगंध दरवळत आहे. सासू-सासरे आपल्या जावयाला “विष्णूचे रूप” मानून त्याचे औक्षण करताना भावनिक वातावरण निर्माण होत आहे, विशेषतः नवविवाहित जावयांसाठी हा पहिलाच अधिक मास असल्याने त्यांच्या स्वागतासाठी विशेष उत्साह पाहायला मिळत आहे. अधिक मासातील ३३ वस्तूंच्या वाणाची परंपराही अनेक ठिकाणी जपली जात असून, तांब्याचे ताट, पितळेची आरती, दिवे आणि घरगुती उपयोगाच्या वस्तू खरेदीसाठी बाजारात गर्दी वाढली आहे, ज्यामुळे व्यापाऱ्यांनाही चांगल्या उलाढालीची अपेक्षा आहे. धार्मिक श्रद्धा, कौटुंबिक जिव्हाळा आणि परिस्थितीशी झुंज देत परंपरा जपण्याच्या या धडपडीमुळे यंदाचा अधिक मास अनेकांसाठी भावनिक ठरत आहे, हे स्पष्ट होते की, महागाई कितीही वाढली तरी नात्यांतील ऊब आणि मानपानाची परंपरा आजही कायम आहे.

Pramod dada bari

Pachora, Jalgaon•

1 hr ago

अधिक मास हा केवळ धार्मिक श्रद्धेचा नव्हे, तर नातेसंबंधांतील जिव्हाळा आणि आपुलकी दृढ करणारा महिना मानला जातो. दर तीन वर्षांनी येणाऱ्या या पुरुषोत्तम मासात लेक-जावयाला घरी बोलावून त्यांचा सन्मान करण्याची ग्रामीण भागातील परंपरा आजही मोठ्या उत्साहात जपली जात आहे. यंदा मात्र वाढत्या महागाईने आणि गगनाला भिडलेल्या सोन्याच्या दरांनी अनेक कुटुंबांचे आर्थिक गणित विस्कळीत केले आहे. जावयासाठी सोन्याची अंगठी, कपडे आणि वाण देण्याची इच्छा असूनही अनेक सासरवाडीची मंडळी जुळवाजुळव करताना दिसत आहेत. तरीही, “परंपरा मोडायची नाही” या भावनेतून प्रेमाने आणि आपल्या ऐपतीनुसार जावयाचा मान राखण्याचा प्रयत्न सुरू आहे. एका शेतकरी कुटुंबातील वडिलांनी सांगितले की, “सोने घेणे यंदा कठीण झाले आहे. पिकाला भाव नाही, खतांचे दर वाढलेत; पण जावयाचा मान कमी पडू देणार नाही. अंगठी छोटी असेल, पण प्रेम मोठं असेल.” ग्रामीण भागात धोंडे जेवणासाठी पुरणपोळी, आमरस, अनारसे आणि पारंपरिक पदार्थांची विशेष तयारी सुरू असून, घराघरांत त्यांचा सुगंध दरवळत आहे. सासू-सासरे आपल्या जावयाला “विष्णूचे रूप” मानून त्याचे औक्षण करताना भावनिक वातावरण निर्माण होत आहे, विशेषतः नवविवाहित जावयांसाठी हा पहिलाच अधिक मास असल्याने त्यांच्या स्वागतासाठी विशेष उत्साह पाहायला मिळत आहे. अधिक मासातील ३३ वस्तूंच्या वाणाची परंपराही अनेक ठिकाणी जपली जात असून, तांब्याचे ताट, पितळेची आरती, दिवे आणि घरगुती उपयोगाच्या वस्तू खरेदीसाठी बाजारात गर्दी वाढली आहे, ज्यामुळे व्यापाऱ्यांनाही चांगल्या उलाढालीची अपेक्षा आहे. धार्मिक श्रद्धा, कौटुंबिक जिव्हाळा आणि परिस्थितीशी झुंज देत परंपरा जपण्याच्या या धडपडीमुळे यंदाचा अधिक मास अनेकांसाठी भावनिक ठरत आहे, हे स्पष्ट होते की, महागाई कितीही वाढली तरी नात्यांतील ऊब आणि मानपानाची परंपरा आजही कायम आहे.