🌿🌺 ଆଜି (16/09/2026)ର ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀ 🌺🌿 💚 ନିଜକୁ ଭୁଲି ଯାଇ ନୁହେଁ ✍️ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିପାଠୀ «“ଆତ୍ମ ଯତ୍ନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୱ।”» “ବାପା, ଆପଣ ଆଜି ଔଷଧ ଖାଇଛନ୍ତି କି?” ପୁଅର ଫୋନ୍‌ରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ରଘୁବାବୁ କିଛିକ୍ଷଣ ଚୁପ୍‌ ରହିଗଲେ। “ହଁ… ହଁ, ଖାଇଛି।” କଥାଟି କହିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଟେବୁଲ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଔଷଧ ପ୍ୟାକେଟ୍‌ ଉପରେ ଅଟକିଗଲା। ସକାଳୁ ଖାଇବାକୁ ଥିବା ଔଷଧଟି ସେମିତି ପଡ଼ିଥିଲା। ଫୋନ୍‌ ରଖି ସେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ। ରଘୁବାବୁଙ୍କ ଘରେ ଅଭାବ କିଛି ନଥିଲା। ପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ପୁଅ-ଝିଅମାନେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ନାତି-ନାତୁଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଖୁବ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ତଥାପି ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା—ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଥିଲା, କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ନଥିଲା। ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ ପୁଅର ପାଠ ବୁଝି ନ ଆସିଲେ ସେ ଯାଉଥିଲେ। କାହାର ହସ୍ପିଟାଲ ଯିବା ଥିଲେ ନେଇଯାଉଥିଲେ। କାହାର ଘରେ ଅସୁବିଧା ହେଲେ ପ୍ରଥମେ ମନେ ପଡ଼ୁଥିଲା ରଘୁବାବୁଙ୍କ କଥା। କେହି କହିଲେ, “ବାବୁ, ଟିକେ ଆସନ୍ତୁ ତ…” ସେ କେବେ କହୁନଥିଲେ, “ମୋର ସମୟ ନାହିଁ।” କିନ୍ତୁ ନିଜ ଶରୀରର ଡାକକୁ ସେ ବାରମ୍ବାର ଅଣଦେଖା କରୁଥିଲେ। ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲିଗଲା। ସେ ବାରଣ୍ଡାର ଚେୟାରରେ ବସିପଡ଼ିଲେ। ପତ୍ନୀ ଦୌଡ଼ିଆସି ପଚାରିଲେ, “କ’ଣ ହେଲା?” “କିଛି ନୁହେଁ… ଟିକେ ଦୁର୍ବଳ ଲାଗୁଛି।” ପତ୍ନୀଙ୍କ ନଜର ଟେବୁଲ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଔଷଧ ପ୍ୟାକେଟ୍‌ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। “ଔଷଧ ଖାଇନାହାନ୍ତି, ତ?” ରଘୁବାବୁ ଚୁପ୍‌ ରହିଲେ। ପତ୍ନୀ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଆପଣ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଭାବୁଛନ୍ତି। ନିଜ କଥା ଟିକେ ଭାବିବେ କେବେ?” ରଘୁବାବୁ ହସି କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, “ଆରେ, ମୋର ପୁଣି କ’ଣ ହେଲା?” ପତ୍ନୀ ଏଥର ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କର କିଛି ହୋଇଗଲେ, ଆମର କ’ଣ ହେବ—କେବେ ଭାବିଛନ୍ତି?” କଥାଟି ରଘୁବାବୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା। ସେ ରାତିରେ ତାଙ୍କୁ ନିଦ ଆସୁନଥିଲା। ହଠାତ୍ କିଛି ବର୍ଷ ତଳର ଗୋଟିଏ ଘଟଣା ମନେ ପଡ଼ିଲା। ତାଙ୍କର ଜଣେ ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ କାମ କରି କରି ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅବହେଳା କରୁଥିଲେ। ଦିନେ ହଠାତ୍ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ସେ ଚାଲିଗଲେ। ସେଦିନ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଘରଣୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଥିଲେ— “ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏତେ କଲେ… କିନ୍ତୁ ନିଜ ପାଇଁ ଟିକିଏ ବଞ୍ଚିଲେ ନାହିଁ।” ସେହି କଥାଟି ଆଜି ପୁଣି ରଘୁବାବୁଙ୍କ କାନରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ସେ ବୁଝିଗଲେ—ନିଜର ଯତ୍ନ ନେବା ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ନୁହେଁ। ବରଂ ନିଜକୁ ସୁସ୍ଥ ଓ ସୁସ୍ଥିର ରଖିଲେ ହିଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବା। ପରଦିନଠାରୁ ରଘୁବାବୁ ଜୀବନରେ କିଛି ଛୋଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଲେ। ସକାଳେ ନିୟମିତ ଉଠିଲେ। ଠିକ୍ ସମୟରେ ଖାଇଲେ। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସାରେ ଔଷଧ ନେଲେ। ପ୍ରତିଦିନ କିଛି ସମୟ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନାତି-ନାତୁଣୀଙ୍କ ସହ ବାରଣ୍ଡାରେ ବସି ହସିଲେ, କଥା ହେଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ଜଣେ ପଡ଼ୋଶୀ ଆସି କହିଲେ, “ବାବୁ, ଟିକେ ମୋ ସହିତ ବଜାର ଯିବେ?” ରଘୁବାବୁ ହସି କହିଲେ, “ଆଜି ଟିକେ ମୋର କାମ ଅଛି। କାଲି ଯିବା।” ପଡ଼ୋଶୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କର ବି ‘ସମୟ ନାହିଁ’ କହିବା ଶିଖିଗଲେ?” ରଘୁବାବୁ ହସି କହିଲେ, “ହଁ। ନିଜକୁ ଭଲ ରଖିବା ପାଇଁ ବେଳେବେଳେ ‘ନା’ କହିବା ମଧ୍ୟ ଦରକାର।” ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ନାତି ଦୌଡ଼ିଆସି ପଚାରିଲା, “ଜେଜେ, ଆଜି ମୋ ସହିତ ଖେଳିବେ?” ରଘୁବାବୁ ତା’ ହାତ ଧରି ହସି କହିଲେ, “ଚାଲ୍‌… ଆଜି ତୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ମୋ ପାଇଁ ବି ଖେଳିବି।” ନାତିର ହାତ ଧରି ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଗଲେ। ସେଦିନ ରଘୁବାବୁଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା— ନିଜ ଜୀବନକୁ ଭଲପାଇବା ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ପ୍ରକାର କୃତଜ୍ଞତା। 🌸 ଶିକ୍ଷା: ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା ମହତ୍‌ କଥା, କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ଭୁଲିଯାଇ ନୁହେଁ। ନିଜ ଶରୀର, ମନ ଓ ଆତ୍ମାର ଯତ୍ନ ନେବା ହେଉଛି ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆମର ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୱ।

1 hr ago

ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ଜେନା

Teacher ଧର୍ମଶାଳା, ଯାଜପୁର, ଓଡ଼ିଶା•

1 hr ago

🌿🌺 ଆଜି (16/09/2026)ର ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀ 🌺🌿 💚 ନିଜକୁ ଭୁଲି ଯାଇ ନୁହେଁ ✍️ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିପାଠୀ «“ଆତ୍ମ ଯତ୍ନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୱ।”» “ବାପା, ଆପଣ ଆଜି ଔଷଧ ଖାଇଛନ୍ତି କି?” ପୁଅର ଫୋନ୍‌ରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ରଘୁବାବୁ କିଛିକ୍ଷଣ ଚୁପ୍‌ ରହିଗଲେ। “ହଁ… ହଁ, ଖାଇଛି।” କଥାଟି କହିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଟେବୁଲ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଔଷଧ ପ୍ୟାକେଟ୍‌ ଉପରେ ଅଟକିଗଲା। ସକାଳୁ ଖାଇବାକୁ ଥିବା ଔଷଧଟି ସେମିତି ପଡ଼ିଥିଲା। ଫୋନ୍‌ ରଖି ସେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ। ରଘୁବାବୁଙ୍କ ଘରେ ଅଭାବ କିଛି ନଥିଲା। ପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ପୁଅ-ଝିଅମାନେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ନାତି-ନାତୁଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଖୁବ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ତଥାପି ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା—ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଥିଲା, କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ନଥିଲା। ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ ପୁଅର ପାଠ ବୁଝି ନ ଆସିଲେ ସେ ଯାଉଥିଲେ। କାହାର ହସ୍ପିଟାଲ ଯିବା ଥିଲେ ନେଇଯାଉଥିଲେ। କାହାର ଘରେ ଅସୁବିଧା ହେଲେ ପ୍ରଥମେ ମନେ ପଡ଼ୁଥିଲା ରଘୁବାବୁଙ୍କ କଥା। କେହି କହିଲେ, “ବାବୁ, ଟିକେ ଆସନ୍ତୁ ତ…” ସେ କେବେ କହୁନଥିଲେ, “ମୋର ସମୟ ନାହିଁ।” କିନ୍ତୁ ନିଜ ଶରୀରର ଡାକକୁ ସେ ବାରମ୍ବାର ଅଣଦେଖା କରୁଥିଲେ। ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲିଗଲା। ସେ ବାରଣ୍ଡାର ଚେୟାରରେ ବସିପଡ଼ିଲେ। ପତ୍ନୀ ଦୌଡ଼ିଆସି ପଚାରିଲେ, “କ’ଣ ହେଲା?” “କିଛି ନୁହେଁ… ଟିକେ ଦୁର୍ବଳ ଲାଗୁଛି।” ପତ୍ନୀଙ୍କ ନଜର ଟେବୁଲ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଔଷଧ ପ୍ୟାକେଟ୍‌ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। “ଔଷଧ ଖାଇନାହାନ୍ତି, ତ?” ରଘୁବାବୁ ଚୁପ୍‌ ରହିଲେ। ପତ୍ନୀ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଆପଣ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଭାବୁଛନ୍ତି। ନିଜ କଥା ଟିକେ ଭାବିବେ କେବେ?” ରଘୁବାବୁ ହସି କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, “ଆରେ, ମୋର ପୁଣି କ’ଣ ହେଲା?” ପତ୍ନୀ ଏଥର ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କର କିଛି ହୋଇଗଲେ, ଆମର କ’ଣ ହେବ—କେବେ ଭାବିଛନ୍ତି?” କଥାଟି ରଘୁବାବୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା। ସେ ରାତିରେ ତାଙ୍କୁ ନିଦ ଆସୁନଥିଲା। ହଠାତ୍ କିଛି ବର୍ଷ ତଳର ଗୋଟିଏ ଘଟଣା ମନେ ପଡ଼ିଲା। ତାଙ୍କର ଜଣେ ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ କାମ କରି କରି ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅବହେଳା କରୁଥିଲେ। ଦିନେ ହଠାତ୍ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ସେ ଚାଲିଗଲେ। ସେଦିନ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଘରଣୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଥିଲେ— “ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏତେ କଲେ… କିନ୍ତୁ ନିଜ ପାଇଁ ଟିକିଏ ବଞ୍ଚିଲେ ନାହିଁ।” ସେହି କଥାଟି ଆଜି ପୁଣି ରଘୁବାବୁଙ୍କ କାନରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ସେ ବୁଝିଗଲେ—ନିଜର ଯତ୍ନ ନେବା ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ନୁହେଁ। ବରଂ ନିଜକୁ ସୁସ୍ଥ ଓ ସୁସ୍ଥିର ରଖିଲେ ହିଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବା। ପରଦିନଠାରୁ ରଘୁବାବୁ ଜୀବନରେ କିଛି ଛୋଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଲେ। ସକାଳେ ନିୟମିତ ଉଠିଲେ। ଠିକ୍ ସମୟରେ ଖାଇଲେ। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସାରେ ଔଷଧ ନେଲେ। ପ୍ରତିଦିନ କିଛି ସମୟ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନାତି-ନାତୁଣୀଙ୍କ ସହ ବାରଣ୍ଡାରେ ବସି ହସିଲେ, କଥା ହେଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ଜଣେ ପଡ଼ୋଶୀ ଆସି କହିଲେ, “ବାବୁ, ଟିକେ ମୋ ସହିତ ବଜାର ଯିବେ?” ରଘୁବାବୁ ହସି କହିଲେ, “ଆଜି ଟିକେ ମୋର କାମ ଅଛି। କାଲି ଯିବା।” ପଡ଼ୋଶୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କର ବି ‘ସମୟ ନାହିଁ’ କହିବା ଶିଖିଗଲେ?” ରଘୁବାବୁ ହସି କହିଲେ, “ହଁ। ନିଜକୁ ଭଲ ରଖିବା ପାଇଁ ବେଳେବେଳେ ‘ନା’ କହିବା ମଧ୍ୟ ଦରକାର।” ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ନାତି ଦୌଡ଼ିଆସି ପଚାରିଲା, “ଜେଜେ, ଆଜି ମୋ ସହିତ ଖେଳିବେ?” ରଘୁବାବୁ ତା’ ହାତ ଧରି ହସି କହିଲେ, “ଚାଲ୍‌… ଆଜି ତୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ମୋ ପାଇଁ ବି ଖେଳିବି।” ନାତିର ହାତ ଧରି ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଗଲେ। ସେଦିନ ରଘୁବାବୁଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା— ନିଜ ଜୀବନକୁ ଭଲପାଇବା ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ପ୍ରକାର କୃତଜ୍ଞତା। 🌸 ଶିକ୍ଷା: ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା ମହତ୍‌ କଥା, କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ଭୁଲିଯାଇ ନୁହେଁ। ନିଜ ଶରୀର, ମନ ଓ ଆତ୍ମାର ଯତ୍ନ ନେବା ହେଉଛି ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆମର ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୱ।

More news from ଓଡ଼ିଶା and nearby areas