🌾🌿 ଆଜି(୧୫/୦୯/ ୨୦୨୬)ର ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀ 🌿🌾 🌱 ମାଟିର ଋଣ “ନୂଆଖାଇର ଅର୍ଥ କେବଳ ନୂଆ ଅନ୍ନ ଖାଇବା ନୁହେଁ; ଏହା ମାଟି, ଚାଷୀ ଓ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇବାର ଦିନ।” ନୂଆଖାଇ ପାଇଁ ଗାଁରେ ଚାରିଆଡ଼େ ଚଳଚଞ୍ଚଳ। ଘରେ ଘରେ ପିଠାପଣାର ମହକ, ନୂଆ ବସ୍ତ୍ରର ଖୁସି ଓ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ଆଗମନ। ସହରରେ ଚାକିରି କରୁଥିବା ବିନିତ ବହୁଦିନ ପରେ ନୂଆଖାଇ ପାଇଁ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲା। ସକାଳୁ ମାଆ ରୋଷେଇରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ବାପା ରଘୁ କ୍ଷେତରୁ ଫେରି ଅଗଣାରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଲାଗିଥିଲା ଶୁଖିଲା କାଦୁଅ ଓ ମୁହଁରେ ଥିଲା ଦିନକର ଶ୍ରମର ଚିହ୍ନ। ବିନିତ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ହସି କହିଲା— “ବାପା, ଆଜି ତ ଆପଣଙ୍କର ଛୁଟି। ଏତେ ସକାଳୁ କ୍ଷେତକୁ କାହିଁକି ଗଲେ?” ରଘୁ ହସିଲେ। “ଆଜି ନୂଆଖାଇ ପରା! ଯେଉଁ ମାଟି ଆମ ଘରକୁ ନୂଆ ଅନ୍ନ ଦେଇଛି, ତାକୁ ଦେଖି ନଆସିଲେ ମନଟା କେମିତି କେମିତି ଲାଗେ ରେ।” ବିନିତ ହସି କହିଲା— “ମାଟିକୁ ଦେଖିବାକୁ ନଗଲେ କ’ଣ ହୋଇଯିବ?” ରଘୁ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ପରେ ଧୀରେ କହିଲେ— “ତୁ ସହରରେ ରହୁଛୁ, ତେଣୁ ହୁଏତ ଏ କଥା ବୁଝିପାରିବୁ ନାହିଁ। ଆମ ପାଇଁ ମାଟି କେବଳ ମାଟି ନୁହେଁ ପୁଅ… ଏହା ଆମର ମା'ଟି।” ବିନିତ ବାପାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା। ରଘୁ ପୁଣି କହିଲେ— “ଏହି ମାଟିରେ ତୋ ଜେଜେବାପା ଚାଷ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏଇ ମାଟିରେ ହିଁ ବଡ଼ ହୋଇଛି। ତୋତେ ପଢ଼ା ପାଇଁ କେତେଥର ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହେଲା, କେତେଥର ଋଣ ହେଲା… ତଥାପି ମୁଁ ଏହି ମାଟିକୁ ଛାଡ଼ିନି।” କଥାଟି କହୁ କହୁ ତାଙ୍କ କଣ୍ଠଟା ଟିକେ ଭାରି ହୋଇଗଲା। “ତୁ ଯେତେବେଳେ ସହରକୁ ପଢ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିଲୁ, ତୋ ମାଆ ତୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲା। ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଏହି କ୍ଷେତକୁ ଦେଖି କହୁଥିଲି—‘ମୋ ପୁଅ ଦିନେ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହେବ।’” ବିନିତ କିଛି କହିପାରିଲା ନାହିଁ। ତା’ର ଆଖି ଆଗରେ ହଠାତ୍ ପିଲାଦିନର ଦୃଶ୍ୟ ଭାସିଉଠିଲା—ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ବାପା, କାଦୁଅ ଲାଗିଥିବା ପାଦ, ଥକା ଶରୀର… ଆଉ ତା’ ପାଇଁ ହାତରେ ଧରି ଆଣିଥିବା ଛୋଟ ଛତାଟି। ସେ ଧୀରେ ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଗଲା। “ବାପା… ଆପଣ ଏତେ କଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ କେବେ ଭାବିନଥିଲି।” ରଘୁ ପୁଅର ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ— “ମୋ କଷ୍ଟର କଥା ଭାବନାହିଁ। ଆଜି ତୁ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହୋଇଛୁ—ସେଇଟା ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଖୁସି।” କିଛି ସମୟ ପରେ ମାଆ ଡାକିଲେ— “ଆସ, ନୂଆ ଅନ୍ନ ପରସି ଦେଲି।” ବିନିତ ଥାଳି ଆଗରେ ବସିଲା। ନୂଆ ଧାନର ଭାତରୁ ଉଠୁଥିବା ମହକ ତାକୁ ଆଜି ଅଲଗା ଲାଗୁଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଗ୍ରାସଟି ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଥାଳିକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା। ତା’ପରେ ହଠାତ୍ ଉଠି ବାପାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁଲା। ରଘୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ— “କ’ଣ ହେଲା ପୁଅ?” ବିନିତ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି କହିଲା— “ଆଜି ପ୍ରଥମଥର ବୁଝିଲି ବାପା… ମୋ ଥାଳିରେ ଥିବା ଏହି ଭାତ କେବଳ ଭାତ ନୁହେଁ। ଏଥିରେ ଆପଣଙ୍କ ଝାଳ ଅଛି, ମାଆଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଅଛି, ମାଟିର ଦାନ ଅଛି ଓ ପ୍ରକୃତିର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଛି।” ରଘୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। କେବଳ ପୁଅକୁ ଛାତିରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ। ସେଦିନ ବିନିତ ନୂଆ ଅନ୍ନ ଖାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ ସହିତ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଶିଖିଥିଲା— ଯେଉଁ ମାଟି ଆମକୁ ଅନ୍ନ ଦିଏ, ତାକୁ ଭୁଲିଗଲେ ଆମେ ନିଜ ମୂଳକୁ ଭୁଲିଯିବା। 🌾 ନୀତିକଥା: ଅନ୍ନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନା ପଛରେ ମାଟି, ପ୍ରକୃତି ଓ ଚାଷୀର ଅବଦାନ ରହିଛି—ତାହାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ କୃତଜ୍ଞତା। 🌾🙏 ନୂଆଖାଇର ହାର୍ଦ୍ଦିକ ଶୁଭେଚ୍ଛା। 🙏🌾 ✍️ ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ଜେନା.

18 hrs ago

ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ଜେନା

Teacher ଧର୍ମଶାଳା, ଯାଜପୁର, ଓଡ଼ିଶା•

18 hrs ago

🌾🌿 ଆଜି(୧୫/୦୯/ ୨୦୨୬)ର ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀ 🌿🌾 🌱 ମାଟିର ଋଣ “ନୂଆଖାଇର ଅର୍ଥ କେବଳ ନୂଆ ଅନ୍ନ ଖାଇବା ନୁହେଁ; ଏହା ମାଟି, ଚାଷୀ ଓ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇବାର ଦିନ।” ନୂଆଖାଇ ପାଇଁ ଗାଁରେ ଚାରିଆଡ଼େ ଚଳଚଞ୍ଚଳ। ଘରେ ଘରେ ପିଠାପଣାର ମହକ, ନୂଆ ବସ୍ତ୍ରର ଖୁସି ଓ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ଆଗମନ। ସହରରେ ଚାକିରି କରୁଥିବା ବିନିତ ବହୁଦିନ ପରେ ନୂଆଖାଇ ପାଇଁ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲା। ସକାଳୁ ମାଆ ରୋଷେଇରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ବାପା ରଘୁ କ୍ଷେତରୁ ଫେରି ଅଗଣାରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଲାଗିଥିଲା ଶୁଖିଲା କାଦୁଅ ଓ ମୁହଁରେ ଥିଲା ଦିନକର ଶ୍ରମର ଚିହ୍ନ। ବିନିତ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ହସି କହିଲା— “ବାପା, ଆଜି ତ ଆପଣଙ୍କର ଛୁଟି। ଏତେ ସକାଳୁ କ୍ଷେତକୁ କାହିଁକି ଗଲେ?” ରଘୁ ହସିଲେ। “ଆଜି ନୂଆଖାଇ ପରା! ଯେଉଁ ମାଟି ଆମ ଘରକୁ ନୂଆ ଅନ୍ନ ଦେଇଛି, ତାକୁ ଦେଖି ନଆସିଲେ ମନଟା କେମିତି କେମିତି ଲାଗେ ରେ।” ବିନିତ ହସି କହିଲା— “ମାଟିକୁ ଦେଖିବାକୁ ନଗଲେ କ’ଣ ହୋଇଯିବ?” ରଘୁ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ପରେ ଧୀରେ କହିଲେ— “ତୁ ସହରରେ ରହୁଛୁ, ତେଣୁ ହୁଏତ ଏ କଥା ବୁଝିପାରିବୁ ନାହିଁ। ଆମ ପାଇଁ ମାଟି କେବଳ ମାଟି ନୁହେଁ ପୁଅ… ଏହା ଆମର ମା'ଟି।” ବିନିତ ବାପାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା। ରଘୁ ପୁଣି କହିଲେ— “ଏହି ମାଟିରେ ତୋ ଜେଜେବାପା ଚାଷ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏଇ ମାଟିରେ ହିଁ ବଡ଼ ହୋଇଛି। ତୋତେ ପଢ଼ା ପାଇଁ କେତେଥର ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହେଲା, କେତେଥର ଋଣ ହେଲା… ତଥାପି ମୁଁ ଏହି ମାଟିକୁ ଛାଡ଼ିନି।” କଥାଟି କହୁ କହୁ ତାଙ୍କ କଣ୍ଠଟା ଟିକେ ଭାରି ହୋଇଗଲା। “ତୁ ଯେତେବେଳେ ସହରକୁ ପଢ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିଲୁ, ତୋ ମାଆ ତୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲା। ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଏହି କ୍ଷେତକୁ ଦେଖି କହୁଥିଲି—‘ମୋ ପୁଅ ଦିନେ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହେବ।’” ବିନିତ କିଛି କହିପାରିଲା ନାହିଁ। ତା’ର ଆଖି ଆଗରେ ହଠାତ୍ ପିଲାଦିନର ଦୃଶ୍ୟ ଭାସିଉଠିଲା—ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ବାପା, କାଦୁଅ ଲାଗିଥିବା ପାଦ, ଥକା ଶରୀର… ଆଉ ତା’ ପାଇଁ ହାତରେ ଧରି ଆଣିଥିବା ଛୋଟ ଛତାଟି। ସେ ଧୀରେ ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଗଲା। “ବାପା… ଆପଣ ଏତେ କଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ କେବେ ଭାବିନଥିଲି।” ରଘୁ ପୁଅର ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ— “ମୋ କଷ୍ଟର କଥା ଭାବନାହିଁ। ଆଜି ତୁ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହୋଇଛୁ—ସେଇଟା ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଖୁସି।” କିଛି ସମୟ ପରେ ମାଆ ଡାକିଲେ— “ଆସ, ନୂଆ ଅନ୍ନ ପରସି ଦେଲି।” ବିନିତ ଥାଳି ଆଗରେ ବସିଲା। ନୂଆ ଧାନର ଭାତରୁ ଉଠୁଥିବା ମହକ ତାକୁ ଆଜି ଅଲଗା ଲାଗୁଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଗ୍ରାସଟି ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଥାଳିକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା। ତା’ପରେ ହଠାତ୍ ଉଠି ବାପାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁଲା। ରଘୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ— “କ’ଣ ହେଲା ପୁଅ?” ବିନିତ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି କହିଲା— “ଆଜି ପ୍ରଥମଥର ବୁଝିଲି ବାପା… ମୋ ଥାଳିରେ ଥିବା ଏହି ଭାତ କେବଳ ଭାତ ନୁହେଁ। ଏଥିରେ ଆପଣଙ୍କ ଝାଳ ଅଛି, ମାଆଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଅଛି, ମାଟିର ଦାନ ଅଛି ଓ ପ୍ରକୃତିର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଛି।” ରଘୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। କେବଳ ପୁଅକୁ ଛାତିରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ। ସେଦିନ ବିନିତ ନୂଆ ଅନ୍ନ ଖାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ ସହିତ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଶିଖିଥିଲା— ଯେଉଁ ମାଟି ଆମକୁ ଅନ୍ନ ଦିଏ, ତାକୁ ଭୁଲିଗଲେ ଆମେ ନିଜ ମୂଳକୁ ଭୁଲିଯିବା। 🌾 ନୀତିକଥା: ଅନ୍ନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନା ପଛରେ ମାଟି, ପ୍ରକୃତି ଓ ଚାଷୀର ଅବଦାନ ରହିଛି—ତାହାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ କୃତଜ୍ଞତା। 🌾🙏 ନୂଆଖାଇର ହାର୍ଦ୍ଦିକ ଶୁଭେଚ୍ଛା। 🙏🌾 ✍️ ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ଜେନା.

More news from ଓଡ଼ିଶା and nearby areas