ଆଜି, ୨୦୨୬ ମସିହା ଜୁନ୍ ମାସ ୨୩ ତାରିଖ ମଙ୍ଗଳବାର ଦିନ, ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଅମର କାହାଣୀକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଇଛି। ଏହା କେବଳ ଏକ ଅବତାରର ଗାଥା ନୁହେଁ, ବରଂ ତ୍ୟାଗ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ପ୍ରେମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମର ଏକ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଗାଥା, ଯାହା ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କୋଟି କୋଟି ଲୋକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଜିଇଁବାର ପ୍ରେରଣା ଦେଇଆସିଛି। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସପ୍ତମ ଅବତାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଏହି କାହାଣୀରେ ମାନବ ରୂପରେ ଆସି ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ସେ ପିତାଙ୍କ ବଚନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡ଼ି ବଣର ଧୂଳିରେ ବୁଲିଥିଲେ। ବହୁ ସମୟ ପୂର୍ବେ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ରାଜା ଦଶରଥ ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ନଥିବାରୁ ସେ ଦୁଃଖୀ ଥିଲେ। ଅନେକ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଯଜ୍ଞ ପରେ ପୁତ୍ରକାମେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନିଦେବ ରାଜାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ କ୍ଷୀରି ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଏହି କ୍ଷୀରି ତିନି ରାଣୀ କୌଶଲ୍ୟା, କୈକେୟୀ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟାଗଲା। ସମୟକ୍ରମେ ମାତା କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ରୀରାମ ରୂପରେ ଅବତାର ନେଲେ, କୈକେୟୀଙ୍କ ଠାରୁ ଭରତ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ଠାରୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତଥା ଶତୃଘ୍ନ ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଚାରି ରାଜକୁମାର ଗୁରୁ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି, ବିନମ୍ରତା ଓ କରୁଣା ପିଲାଦିନରୁ ହିଁ ପ୍ରକଟିତ ହୋଇଥିଲା। ଦିନେ ମହର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ପହଞ୍ଚି ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସହ ବଣକୁ ଯାଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ରାମ ବଣରେ ରାକ୍ଷସୀ ତାଡ଼କାର ବଧ କଲେ, ଅନେକ ଋଷିଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଯଜ୍ଞରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରା କାଳରେ ସେ ନିଜ ପାଦର ଧୂଳି ସ୍ପର୍ଶରେ ମାତା ଅହଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଭିଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ପରେ ସେ ମିଥିଲାରେ ରାଜା ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା ସୀତାଙ୍କ ସ୍ୱୟମ୍ବରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଧନୁକୁ ଭାଙ୍ଗି ସୀତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ବିବାହ ପରେ ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅଯୋଧ୍ୟା ଫେରିଲେ, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କୁ ଯୁବରାଜ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। କିନ୍ତୁ ନିୟତି ଅନ୍ୟ କିଛି ସ୍ଥିର କରିଥିଲା। କୈକେୟୀ ନିଜର ଦୁଇଟି ବରଦାନ ମାଗିନେଲେ: ଭରତଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଚଉଦ ବର୍ଷର ବନବାସ। ଶ୍ରୀରାମ ପିତାଙ୍କ ବଚନକୁ ନିଜର ଧର୍ମ ମାନି ତୁରନ୍ତ ବଣକୁ ଯିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ, ଏଥିରେ ମାତା ସୀତା ଓ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରାମଙ୍କ ବିଚ୍ଛେଦକୁ ସହି ନପାରି ରାଜା ଦଶରଥ ନିଜର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ବନବାସ ସମୟରେ ଶ୍ରୀରାମ ଅନେକ ଋଷିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନା କରିଚାଲିଲେ। ପଞ୍ଚବଟୀରେ ରହିବା ସମୟରେ ରାବଣର ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖାର ଅପମାନ ପରେ ରାବଣ ମାତା ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିବାର ଯୋଜନା କଲା। ମାରୀଚକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୃଗ କରି ପଠାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କୁଡ଼ିଆରୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲା ଏବଂ ରାବଣ ସାଧୁ ବେଶରେ ଆସି ମାତା ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି ଲଙ୍କା ନେଇଗଲା। ବାଟରେ ବୃଦ୍ଧ ଜଟାୟୁ ସୀତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣର ବାଜି ଲଗାଇଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଆହତ କରିଦେଲା। ସୀତାଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ବୁଲୁଥିବା ସମୟରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ହନୁମାନ ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହ ଭେଟ ହେଲା। ମିତ୍ରତା ପରେ ବାନର ସେନା ସୀତାଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ଲାଗିପଡ଼ିଲା। ହନୁମାନ ସମୁଦ୍ର ପାର ହୋଇ ଲଙ୍କାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ବାହାର କଲେ, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ମୁଦି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ ଏବଂ ଫେରିବା ସମୟରେ ନିଜ ଲାଞ୍ଜର ନିଆଁରେ ସମଗ୍ର ଲଙ୍କାକୁ ଜାଳିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ପହଞ୍ଚି ଶ୍ରୀରାମ ସମୁଦ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ବାଟ ମାଗିଲେ। ନଳ ଓ ନୀଳଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାମସେତୁର ନିର୍ମାଣ ହେଲା ଏବଂ ବାନର ସେନା ଲଙ୍କାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ଶ୍ରୀରାମ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ରାବଣକୁ ଶାନ୍ତିର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅହଂକାରରେ ବୁଡ଼ି ରହିଥିବା ରାବଣ ତାହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲା। ତା'ପରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମେଘନାଦ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ରାବଣର ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ନିହତ ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଗୁରୁତର ଆହତ ହେବାରୁ ହନୁମାନ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବୁଟି ଆଣିବା ପାଇଁ ସମଗ୍ର ପର୍ବତ ହିଁ ଉଠାଇ ଆଣିଲେ। ଶେଷରେ, ବିଭୀଷଣ ରାବଣର ନାଭିରେ ଥିବା ଅମୃତର ରହସ୍ୟ କହିବା ପରେ ଶ୍ରୀରାମ ଦିବ୍ୟ ବାଣରେ ରାବଣର ନାଭି ଉପରେ ପ୍ରହାର କରି ଅଧର୍ମର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପ୍ରତୀକକୁ ସମାପ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ 'ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ' ଧ୍ୱନିରେ କମ୍ପି ଉଠିଲା। ଚଉଦ ବର୍ଷର ବନବାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଶ୍ରୀରାମ, ମାତା ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଅଯୋଧ୍ୟା ଫେରିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱାଗତରେ ସମଗ୍ର ନଗରୀ ଦୀପରେ ଝଲସି ଉଠିଲା, ଯାହାର ସ୍ମୃତିରେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଦୀପାବଳି ପାଳନ କରାଯାଏ। ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଲା ଏବଂ ରାମରାଜ୍ୟର ସ୍ଥାପନା ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନ୍ୟାୟ, ଧର୍ମ, କରୁଣା ଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁଖୀ ଥିଲେ। ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଜୀବନ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଶକ୍ତିର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରୂପ ହେଉଛି ସଂଯମ, ବିଜୟର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମାର୍ଗ ହେଉଛି ଧର୍ମ ଏବଂ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପରିଚୟ ହେଉଛି ମର୍ଯ୍ୟାଦା। ପରିସ୍ଥିତି ଯେତେ କଠିନ ହେଉନା କାହିଁକି, ଯଦି ମଣିଷ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ସାଥ୍ ନ ଛାଡ଼େ, ତେବେ ଶେଷରେ ବିଜୟ ତାର ହିଁ ହୋଇଥାଏ। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀରାମ କେବଳ ଜଣେ ରାଜା ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଆଦର୍ଶ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ମହାନ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜିର ଦିନଟି ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ସଦା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟବାନ, ନିରୋଗ ଓ ଖୁସିରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଜ୍ଞାନ ହିଁ ପରମ ଶକ୍ତି, ତେଣୁ ଜ୍ଞାନର ସନ୍ଧାନ ହିଁ ମଣିଷର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍। ଜୟ ଲୀଳା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ହରିଓମ୍, ନମଃ ଶିବାୟଃ, ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ବିଷ୍ଣୁ, ଜୟ ଶ୍ରୀ ସୀତାରାମ, ଜୟ ହନୁମାନ, ଜୟ ଜୟ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ, ଜୟ ଜୟ ଗୁରୁଦେବ ଶରଣ, ଓଁ ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଗଣେଶାୟ ନମଃ ଏବଂ ଓଁ ନମଃ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ।

ବାରକୋଟ ଖବର

Court reporter ବରକୋଟ, ଦେବଗଡ଼, ଓଡ଼ିଶା•

5 hrs ago

ଆଜି, ୨୦୨୬ ମସିହା ଜୁନ୍ ମାସ ୨୩ ତାରିଖ ମଙ୍ଗଳବାର ଦିନ, ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଅମର କାହାଣୀକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଇଛି। ଏହା କେବଳ ଏକ ଅବତାରର ଗାଥା ନୁହେଁ, ବରଂ ତ୍ୟାଗ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ପ୍ରେମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମର ଏକ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଗାଥା, ଯାହା ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କୋଟି କୋଟି ଲୋକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଜିଇଁବାର ପ୍ରେରଣା ଦେଇଆସିଛି। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସପ୍ତମ ଅବତାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଏହି କାହାଣୀରେ ମାନବ ରୂପରେ ଆସି ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ସେ ପିତାଙ୍କ ବଚନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡ଼ି ବଣର ଧୂଳିରେ ବୁଲିଥିଲେ। ବହୁ ସମୟ ପୂର୍ବେ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ରାଜା ଦଶରଥ ରାଜତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ନଥିବାରୁ ସେ ଦୁଃଖୀ ଥିଲେ। ଅନେକ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଯଜ୍ଞ ପରେ ପୁତ୍ରକାମେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନିଦେବ ରାଜାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ କ୍ଷୀରି ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଏହି କ୍ଷୀରି ତିନି ରାଣୀ କୌଶଲ୍ୟା, କୈକେୟୀ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟାଗଲା। ସମୟକ୍ରମେ ମାତା କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ରୀରାମ ରୂପରେ ଅବତାର ନେଲେ, କୈକେୟୀଙ୍କ ଠାରୁ ଭରତ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ଠାରୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତଥା ଶତୃଘ୍ନ ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଚାରି ରାଜକୁମାର ଗୁରୁ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି, ବିନମ୍ରତା ଓ କରୁଣା ପିଲାଦିନରୁ ହିଁ ପ୍ରକଟିତ ହୋଇଥିଲା। ଦିନେ ମହର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ପହଞ୍ଚି ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସହ ବଣକୁ ଯାଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ରାମ ବଣରେ ରାକ୍ଷସୀ ତାଡ଼କାର ବଧ କଲେ, ଅନେକ ଋଷିଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଯଜ୍ଞରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରା କାଳରେ ସେ ନିଜ ପାଦର ଧୂଳି ସ୍ପର୍ଶରେ ମାତା ଅହଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଭିଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ପରେ ସେ ମିଥିଲାରେ ରାଜା ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା ସୀତାଙ୍କ ସ୍ୱୟମ୍ବରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଧନୁକୁ ଭାଙ୍ଗି ସୀତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ବିବାହ ପରେ ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅଯୋଧ୍ୟା ଫେରିଲେ, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କୁ ଯୁବରାଜ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। କିନ୍ତୁ ନିୟତି ଅନ୍ୟ କିଛି ସ୍ଥିର କରିଥିଲା। କୈକେୟୀ ନିଜର ଦୁଇଟି ବରଦାନ ମାଗିନେଲେ: ଭରତଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଚଉଦ ବର୍ଷର ବନବାସ। ଶ୍ରୀରାମ ପିତାଙ୍କ ବଚନକୁ ନିଜର ଧର୍ମ ମାନି ତୁରନ୍ତ ବଣକୁ ଯିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ, ଏଥିରେ ମାତା ସୀତା ଓ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରାମଙ୍କ ବିଚ୍ଛେଦକୁ ସହି ନପାରି ରାଜା ଦଶରଥ ନିଜର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ବନବାସ ସମୟରେ ଶ୍ରୀରାମ ଅନେକ ଋଷିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନା କରିଚାଲିଲେ। ପଞ୍ଚବଟୀରେ ରହିବା ସମୟରେ ରାବଣର ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖାର ଅପମାନ ପରେ ରାବଣ ମାତା ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିବାର ଯୋଜନା କଲା। ମାରୀଚକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୃଗ କରି ପଠାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କୁଡ଼ିଆରୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲା ଏବଂ ରାବଣ ସାଧୁ ବେଶରେ ଆସି ମାତା ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି ଲଙ୍କା ନେଇଗଲା। ବାଟରେ ବୃଦ୍ଧ ଜଟାୟୁ ସୀତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣର ବାଜି ଲଗାଇଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଆହତ କରିଦେଲା। ସୀତାଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ବୁଲୁଥିବା ସମୟରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ହନୁମାନ ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହ ଭେଟ ହେଲା। ମିତ୍ରତା ପରେ ବାନର ସେନା ସୀତାଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ଲାଗିପଡ଼ିଲା। ହନୁମାନ ସମୁଦ୍ର ପାର ହୋଇ ଲଙ୍କାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ବାହାର କଲେ, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ମୁଦି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ ଏବଂ ଫେରିବା ସମୟରେ ନିଜ ଲାଞ୍ଜର ନିଆଁରେ ସମଗ୍ର ଲଙ୍କାକୁ ଜାଳିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ପହଞ୍ଚି ଶ୍ରୀରାମ ସମୁଦ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ବାଟ ମାଗିଲେ। ନଳ ଓ ନୀଳଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାମସେତୁର ନିର୍ମାଣ ହେଲା ଏବଂ ବାନର ସେନା ଲଙ୍କାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ଶ୍ରୀରାମ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ରାବଣକୁ ଶାନ୍ତିର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅହଂକାରରେ ବୁଡ଼ି ରହିଥିବା ରାବଣ ତାହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲା। ତା'ପରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମେଘନାଦ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ରାବଣର ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ନିହତ ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଗୁରୁତର ଆହତ ହେବାରୁ ହନୁମାନ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବୁଟି ଆଣିବା ପାଇଁ ସମଗ୍ର ପର୍ବତ ହିଁ ଉଠାଇ ଆଣିଲେ। ଶେଷରେ, ବିଭୀଷଣ ରାବଣର ନାଭିରେ ଥିବା ଅମୃତର ରହସ୍ୟ କହିବା ପରେ ଶ୍ରୀରାମ ଦିବ୍ୟ ବାଣରେ ରାବଣର ନାଭି ଉପରେ ପ୍ରହାର କରି ଅଧର୍ମର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପ୍ରତୀକକୁ ସମାପ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ 'ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ' ଧ୍ୱନିରେ କମ୍ପି ଉଠିଲା। ଚଉଦ ବର୍ଷର ବନବାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଶ୍ରୀରାମ, ମାତା ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଅଯୋଧ୍ୟା ଫେରିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱାଗତରେ ସମଗ୍ର ନଗରୀ ଦୀପରେ ଝଲସି ଉଠିଲା, ଯାହାର ସ୍ମୃତିରେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଦୀପାବଳି ପାଳନ କରାଯାଏ। ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଲା ଏବଂ ରାମରାଜ୍ୟର ସ୍ଥାପନା ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନ୍ୟାୟ, ଧର୍ମ, କରୁଣା ଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁଖୀ ଥିଲେ। ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଜୀବନ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଶକ୍ତିର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରୂପ ହେଉଛି ସଂଯମ, ବିଜୟର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମାର୍ଗ ହେଉଛି ଧର୍ମ ଏବଂ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପରିଚୟ ହେଉଛି ମର୍ଯ୍ୟାଦା। ପରିସ୍ଥିତି ଯେତେ କଠିନ ହେଉନା କାହିଁକି, ଯଦି ମଣିଷ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ସାଥ୍ ନ ଛାଡ଼େ, ତେବେ ଶେଷରେ ବିଜୟ ତାର ହିଁ ହୋଇଥାଏ। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀରାମ କେବଳ ଜଣେ ରାଜା ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଆଦର୍ଶ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ମହାନ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜିର ଦିନଟି ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ସଦା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟବାନ, ନିରୋଗ ଓ ଖୁସିରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଜ୍ଞାନ ହିଁ ପରମ ଶକ୍ତି, ତେଣୁ ଜ୍ଞାନର ସନ୍ଧାନ ହିଁ ମଣିଷର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍। ଜୟ ଲୀଳା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ହରିଓମ୍, ନମଃ ଶିବାୟଃ, ଜୟ ଶ୍ରୀହରି ବିଷ୍ଣୁ, ଜୟ ଶ୍ରୀ ସୀତାରାମ, ଜୟ ହନୁମାନ, ଜୟ ଜୟ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ, ଜୟ ଜୟ ଗୁରୁଦେବ ଶରଣ, ଓଁ ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଗଣେଶାୟ ନମଃ ଏବଂ ଓଁ ନମଃ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ।