जगाचा पोशिंदा रस्त्याविनाच दररोज शेतात जाताना भोगाव्या लागतात नरक यातना...! एकीकडे हजारो कोटी खर्चून समृद्धी महामार्ग, शक्तीपीठ महामार्ग जगाचा पोशिंदा रस्त्याविनाच दररोज शेतात जाताना भोगाव्या लागतात नरक यातना...! एकीकडे हजारो कोटी खर्चून समृद्धी महामार्ग, शक्तीपीठ महामार्ग वेगाने धावत आहेत, आणि दुसरीकडे ज्या शेतकऱ्याला आपण "जगाचा पोशिंदा" आणि "अर्थव्यवस्थेचा कणा" म्हणतो, त्याच शेतकऱ्याला स्वतःच्या शेतात जायला साधा रस्ता नाही. ही शोकांतिका आहे...! अनेक वर्षांपासून फक्त आश्वासनं मिळतात... "पांदण रस्ता पक्का करू, पुढच्या वर्षी नक्की करू" पण तो दिवस काही उजाडतच नाही. पावसाळ्यात पेरणी, डवरणी, निंदणी, फवारणी, खटाकणे व इतर मशागत चिखलातून जीव मुठीत घेऊन शेतकरी शेतात जातो. कधी पाय घसरतो, कधी बैलगाडी अडकते, कधी बैल गाय फसतात. ही फक्त गैरसोय नाही, तर मरण यातना आहेत. विचार करा, जर शेतात काम करताना एखाद्या शेतकऱ्याला सर्पदंश झाला, हृदयविकाराचा झटका आला, एखाद्या वन्य प्राण्याने हल्ला केला, वीज किंवा अन्य आरोग्याच्या दृष्टीने प्रकृती बिघडली तर त्याला दवाखान्यात नेणार कसे ? रस्ताच नाही तर वेळेवर मदत कशी मिळणार...? अनेकांना रुग्णालयाची वाट पाहता पाहताच आपला जीव गमवावा लागतो. याला जबाबदार कोण..? केवळ आश्वासन देणारे लोकप्रतिनिधी आणि झोपलेलं प्रशासन. गिरड ते अंतरगाव - घोरपड जाणारा पांदण रस्ता हे याचे जिवंत उदाहरण आहे. वर्षानुवर्षे त्याची अवस्था अत्यंत दयनीय आहे. पण निवडणूक आली की फक्त आश्वासनांचा पाऊस पडतो आता तरी जागे व्हा आणि शेतकऱ्यांच्या हितार्थ या पांदन रस्त्याचे खडीकरण करून द्या हीच शेतकऱ्यांची अपेक्षा....! देशाची प्रगती झालीच पाहिजे, पण ज्या शेतकऱ्याच्या घामावर ही प्रगती उभी आहे, त्यालाच जर विसरलो तर ती कसली प्रगती...? आता तरी जागे व्हा... शेतकऱ्याला रस्ता द्या, जगण्याचा आधार द्या अशी मागणी शेतकऱ्यांमध्ये होत आहे

राजेंद्र वामनराव खंडारे

आष्टी, वर्धा, महाराष्ट्र•

2 hrs ago

जगाचा पोशिंदा रस्त्याविनाच दररोज शेतात जाताना भोगाव्या लागतात नरक यातना...! एकीकडे हजारो कोटी खर्चून समृद्धी महामार्ग, शक्तीपीठ महामार्ग जगाचा पोशिंदा रस्त्याविनाच दररोज शेतात जाताना भोगाव्या लागतात नरक यातना...! एकीकडे हजारो कोटी खर्चून समृद्धी महामार्ग, शक्तीपीठ महामार्ग वेगाने धावत आहेत, आणि दुसरीकडे ज्या शेतकऱ्याला आपण "जगाचा पोशिंदा" आणि "अर्थव्यवस्थेचा कणा" म्हणतो, त्याच शेतकऱ्याला स्वतःच्या शेतात जायला साधा रस्ता नाही. ही शोकांतिका आहे...! अनेक वर्षांपासून फक्त आश्वासनं मिळतात... "पांदण रस्ता पक्का करू, पुढच्या वर्षी नक्की करू" पण तो दिवस काही उजाडतच नाही. पावसाळ्यात पेरणी, डवरणी, निंदणी, फवारणी, खटाकणे व इतर मशागत चिखलातून जीव मुठीत घेऊन शेतकरी शेतात जातो. कधी पाय घसरतो, कधी बैलगाडी अडकते, कधी बैल गाय फसतात. ही फक्त गैरसोय नाही, तर मरण यातना आहेत. विचार करा, जर शेतात काम करताना एखाद्या शेतकऱ्याला सर्पदंश झाला, हृदयविकाराचा झटका आला, एखाद्या वन्य प्राण्याने हल्ला केला, वीज किंवा अन्य आरोग्याच्या दृष्टीने प्रकृती बिघडली तर त्याला दवाखान्यात नेणार कसे ? रस्ताच नाही तर वेळेवर मदत कशी मिळणार...? अनेकांना रुग्णालयाची वाट पाहता पाहताच आपला जीव गमवावा लागतो. याला जबाबदार कोण..? केवळ आश्वासन देणारे लोकप्रतिनिधी आणि झोपलेलं प्रशासन. गिरड ते अंतरगाव - घोरपड जाणारा पांदण रस्ता हे याचे जिवंत उदाहरण आहे. वर्षानुवर्षे त्याची अवस्था अत्यंत दयनीय आहे. पण निवडणूक आली की फक्त आश्वासनांचा पाऊस पडतो आता तरी जागे व्हा आणि शेतकऱ्यांच्या हितार्थ या पांदन रस्त्याचे खडीकरण करून द्या हीच शेतकऱ्यांची अपेक्षा....! देशाची प्रगती झालीच पाहिजे, पण ज्या शेतकऱ्याच्या घामावर ही प्रगती उभी आहे, त्यालाच जर विसरलो तर ती कसली प्रगती...? आता तरी जागे व्हा... शेतकऱ्याला रस्ता द्या, जगण्याचा आधार द्या अशी मागणी शेतकऱ्यांमध्ये होत आहे