'द केरला स्टोरी २': कथेमागचे भीषण वास्तव आणि आपली सामाजिक निद्रा! 'द केरला स्टोरी २' कथेमागचे भीषण वास्तव आणि आपली सामाजिक निद्रा! समाजाभिमुख काही चित्रपट हे केवळ मनोरंजनाचे रंगीत पडदे नसून, ते समाजाच्या काळजावर उमटलेले 'रक्तलांछित' प्रश्नचिन्ह असतात. 'द केरला स्टोरी २' पाहताना अनुभवलेली अस्वस्थता ही केवळ पडद्यावरील दृश्यांमुळे नव्हती, तर थिएटरमधील त्या रिकाम्या खुर्च्या पाहून अधिक गडद होत गेली. ज्या जळजळीत सत्यावर हा चित्रपट भाष्य करतो, तो वणवा आता केवळ केरळपुरता मर्यादित नसून आपल्या उंबरठ्यापर्यंत येऊन ठेपला आहे. पण दुर्दैवाने, ज्या वास्तवाने आपला थरकाप उडायला हवा, तिथे आपली 'सामाजिक निद्रा' अधिक भयावह वाटते. आज आपण प्रगतीच्या उत्तुंग शिखरावर आहोत असे भासवत असलो, तरी आपल्याच संस्कृतीच्या मुळांना लागलेली वाळवी पाहायला आपण विसरलो आहोत का? हा चित्रपट म्हणजे केवळ एक कलाकृती नसून, ती आपल्या लेकी-बाळींच्या भविष्यासाठी दिलेली एक 'धोक्याची घंटा' आहे. सत्य समोर असूनही डोळे मिटण्याची ही वृत्ती आपल्याला विनाशाच्या दरीत ढकलणारी आहे. हा लेख म्हणजे केवळ एका सिनेमाचा आढावा नाही, तर सुस्त झालेल्या समाजमनाला दिलेला एक 'वैचारिक दणका' आणि आपल्या अस्तित्वासाठी केलेले 'आत्मचिंतन' आहे. सुन्न करणारं वास्तव आणि थिएटर्समधलं 'मौन': 'द केरला स्टोरी' सारखा चित्रपट जेव्हा आपण पाहायला जातो, तेव्हा आपण केवळ एखादी कलाकृती पाहत नसतो, तर समाजाच्या एका जळजळीत सत्याचा सामना करत असतो. या चित्रपटातील प्रत्येक दृश्य काळजाचा ठोका वाढवणारं आणि आजची भयानक परिस्थिती मांडणारं आहे. पण दुर्दैवानं, ज्यावेळी चित्रपटगृहातील पडद्यावर हे वास्तव उलगडत असतं, तेव्हा समोरील रिकाम्या खुर्च्या पाहून मन अधिक सुन्न होतं. ही 'अनास्था' सर्वात भयावह आहे. ज्या चित्रपटाला पाहून समाजाने आणि विशेषतः तरुण पिढीने सावध व्हायला हवे, तिथे प्रेक्षकांची निरुत्साही उपस्थिती पाहून मनात प्रश्न येतो की, आपण खरोखरच आपल्या अस्तित्वाच्या लढाईबद्दल गंभीर आहोत का? शत्रूच्या रणनीतीपेक्षा आपली ही शांतता आणि 'एकजुटीचा अभाव' अधिक घातक वाटू लागतो. सत्य समोर असूनही त्याकडे पाठ फिरवण्याची ही वृत्ती म्हणजे आपल्या उंबरठ्यापर्यंत आलेल्या संकटाचं आपणच केलेलं मूक स्वागत तर नाही ना? थिएटर्समधलं हे रिकामपण केवळ खुर्च्यांचं नसून, ते आपल्या सामाजिक जागरूकतेच्या अभावाचं लक्षण आहे. प्राधान्यक्रमाची शोकांतिका: उथळ गर्दीचा 'तमाशा' आणि सत्याची 'एकलकोंडी' वाट आज आपल्या समाजाच्या मानसिकतेची एक मोठी शोकांतिका पाहायला मिळते. ज्या ठिकाणी केवळ क्षणिक मनोरंजन, उथळ कला किंवा निव्वळ करमणूक असते, तिथे लोकांच्या झुंडीच्या झुंडी उसळतात. तिकिटांसाठी रांगा लागतात, गर्दीमुळे श्वास गुदमरतो, पण उत्साह तसूभरही कमी होत नाही. याउलट, जेव्हा एखादा चित्रपट आपल्या अस्तित्वावर भाष्य करतो, आपल्या लेकी-बाळींच्या भविष्यातील भीषण वास्तवाचा आरसा दाखवतो, तेव्हा मात्र थिएटर्समध्ये भयाण शांतता असते. ही केवळ रसिकतेची आवड-निवड नाही, तर हा आपल्या 'प्राधान्यक्रमाचा' पराभव आहे. आपण मनोरंजनाच्या नावाखालील अश्लीलतेला किंवा उथळपणाला जे महत्त्व देतो, ते पाहून वाटतं की आपण खरोखरच गंभीर आहोत का? एका बाजूला मनोरंजनाचा उथळ पूर आणि दुसरीकडे जळजळीत गांभीर्याचा दुष्काळ, हे चित्र समाजाच्या वैचारिक ऱ्हासाची नांदी आहे. ज्या समाजाला सत्यापेक्षा 'तमाशा' अधिक भावतो, तो समाज संकटाच्या काळात दिशाहीन व्हायला वेळ लागत नाही. आपली ही 'निवड'च उद्या आपलं भविष्य ठरवणार आहे. 'प्रेमाचा' मुखवटा आणि विनाशाचा सापळा: काळजाचा थरकाप उडवणारं सत्य आजच्या तरुण पिढीसमोर सर्वात मोठं संकट हे शस्त्रांचं नसून, 'ब्रेनवॉशिंग' या अदृश्य अस्त्राचं आहे. 'द केरला स्टोरी' मधून जे वास्तव समोर आलं, ते पाहून अंगावर काटा येतो. प्रेमाच्या, मैत्रीच्या आणि विश्वासाच्या गोंडस मुखवट्याआड विनाशाचा एक भीषण सापळा रचला जात आहे. कोवळ्या वयातील मुलींना त्यांच्याच धर्माबद्दल, संस्कृतीबद्दल आणि पालकांबद्दल संभ्रमित करून, त्यांना एका काळोख्या वाटेवर ओढलं जात आहे. ज्या वयात जग समजून घ्यायचं असतं, त्याच वयात या मुलींना जाणीवपूर्वक विहिरीत ढकललं जातं. हे केवळ आकर्षण नसून, हे एक 'सांस्कृतिक षडयंत्र' आहे. ज्यावेळी या मुलींना सत्याचा उलगडा होतो, तेव्हा त्यांच्या हाताशी केवळ पश्चात्ताप उरलेला असतो; पण तोपर्यंत वेळ निघून गेलेली असते. हा विळखा इतका घट्ट आहे की, तो केवळ एका व्यक्तीचा नव्हे, तर संपूर्ण कुटुंबाचा आणि पर्यायाने समाजाचा स्वाभिमान धुळीस मिळवतो. या सापळ्याला ओळखणं आणि त्यापासून आपल्या लेकींना वाचवणं, ही आजच्या काळातील सर्वात मोठी सामाजिक लढाई आहे. धर्माप्रती निष्ठा आणि एकजुटीचा अभाव: आपली सर्वात मोठी कमकुवत नस 'द केरला स्टोरी' पाहताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते, ती म्हणजे समोरच्या बाजूची त्यांच्या धर्माप्रती असलेली टोकाची कट्टरता आणि त्यातून निर्माण झालेली त्यांची 'पोलादी एकजूट'. ते आपल्या उद्दिष्टासाठी कितीही थराला जाऊ शकतात, कारण त्यांच्याकडे एक निश्चित ध्येय आणि त्यासाठी लागणारी एकी आहे. याउलट, आपली स्थिती पाहिली की मन खिन्न होतं. आपण आपल्याच धर्माबद्दल, आपल्या संस्कृतीबद्दल इतके अनभिज्ञ आणि विखुरलेले आहोत की, शत्रूला आपल्याला तोडणं अतिशय सोपं जातं. आपल्यात 'एकजुटीचा' अभाव असणं, हीच शत्रूची सर्वात मोठी ताकद आहे. आपण केवळ सणासुदीला एकत्र येतो, पण जेव्हा समाजाच्या अस्तित्वाचा प्रश्न येतो, तेव्हा आपण वैयक्तिक स्वार्थात आणि तटस्थतेत मग्न असतो. समोरच्याची ताकद त्यांच्या संख्येपेक्षा त्यांच्या 'निश्चयामध्ये' अधिक आहे. जोपर्यंत आपण स्वतःच्या धर्माचा आणि संस्कृतीचा स्वाभिमान बाळगून एकसंध होत नाही, तोपर्यंत अशा 'केरला स्टोरीज' घडतच राहतील. ही एकजूट केवळ गर्दी दाखवण्यासाठी नसून, ती आपल्या विचारांची आणि कार्याची असायला हवी. आई-वडिलांच्या काळजाची होळी: कृतघ्नतेचा कळस ज्या आई-वडिलांनी रक्ताचे पाणी करून, स्वतःच्या सुखाचा त्याग करून आपल्या लेकीला लहानाचे मोठे केले, त्याच लेकीने केवळ क्षणिक आकर्षणासाठी किंवा कोणाच्या तरी 'ब्रेनवॉशिंग'ला बळी पडून त्यांना पारखे करणे, हा कृतघ्नतेचा कळस आहे. मरणारे एकदाच मरतात, पण मागे उरलेले आई-बाप मात्र रोज मरत असतात. आपल्या पोटच्या गोळ्याने आपल्यालाच नाकारणे, ही मरणयातना देणारी गोष्ट आहे. क्षणाच्या तथाकथित प्रेमासाठी जन्मदात्यांचे नाते परके होते, तेव्हा त्या घराची आणि संस्कृतीची मोठी हानी होते. ज्यांनी आपल्याला चालायला शिकवले, त्यांनाच म्हातारपणी वाऱ्यावर सोडणे किंवा त्यांच्या विश्वासाचा घात करणे, हे मानवी मूल्यांचा अंत आहे. आपल्या मुलांच्या या वागण्यामुळे पालकांच्या मनाची जी होळी होते, तिची राख कधीही सावरता येत नाही. ही शोकांतिका थांबवायची असेल, तर तरुण पिढीने हे समजून घेतले पाहिजे की, जगातील कोणतेही 'प्रेम' आई-वडिलांच्या प्रेमापेक्षा मोठे असू शकत नाही. पालकांचे 'पॉलिसी मेकिंग': केवळ सुविधा नको, सुसंवाद हवा! आजच्या वेगवान युगात आपण आपल्या पाल्यांच्या हातात महागडे स्मार्टफोन दिले, त्यांना हव्या त्या सोयी-सुविधा पुरवल्या, पण आपण त्यांना आपला 'वेळ' द्यायला विसरलो आहोत का? पालकांचे 'पॉलिसी मेकिंग' म्हणजे केवळ शिस्त लावणं नव्हे, तर मुलांशी मैत्रीपूर्ण संवादाचा एक भक्कम 'सेतू' बांधणं होय. आपल्या लेकी-बाळींच्या मनात काय चाललं आहे, त्यांचे मित्र कोण आहेत, त्या सोशल मीडियावर कोणाच्या संपर्कात आहेत, यावर लक्ष देणं ही आता चैन नसून काळाची गरज आहे. केवळ धाक दाखवून मुले सुधारत नाहीत, तर त्यांच्याशी इतका जिव्हाळा असावा की, कोणत्याही संकटात किंवा गोंधळात त्यांना 'बाहेरच्या' कोणाकडे जाण्यापेक्षा आपल्या 'घरातल्या' खांद्यावर डोकं ठेवून मन मोकळं करावंसं वाटलं पाहिजे. संस्कारांचे बाळकडू घरातूनच मिळाले, तर बाहेरचा कोणताही 'भुलभुलैया' त्यांना भुरळ घालू शकणार नाही. पालकांनी सजग राहून, आपल्या मुलांच्या संगतीवर आणि त्यांच्या बदलत्या मानसिकतेवर नजर ठेवली, तरच आपण अशा 'सापळ्यांना' वेळीच रोखू शकतो. कलियुगाची सुरुवात की धोक्याची शेवटची घंटा?: 'द केरला स्टोरी २' ही केवळ पडद्यावरची कथा नसून, ती आपल्या विखुरलेल्या समाजमनावर ओढलेला एक जळजळीत 'कोरडा' आहे. ज्या आई-वडिलांनी आपल्याला लहानाचे मोठे केले, ज्या संस्कृतीने आपल्याला अस्तित्व दिले, त्यांनाच मरणयातना भोगाव्या लागतील असे पाऊल कोणतीही सुजाण व्यक्ती कधीही उचलणार नाही. आज जे आपण पाहतोय, ती केवळ कलियुगाची सुरुवात नसून, आपल्या सर्वांसाठी ही 'धोक्याची शेवटची घंटा' आहे. जर आजही आपण थिएटर्समधील त्या रिकाम्या खुर्च्यांसारखेच 'मौन' राहिलो, तर उद्याचा इतिहास आपल्याला कधीही माफ करणार नाही. वेळीच सावध व्हा! आपल्या लेकी-बाळींना केवळ शिक्षण नको, तर 'संस्कारांचे संरक्षण' द्या. धर्माप्रती निष्ठा आणि समाजाप्रती एकजूट हीच या संकटावरची खरी मात्रा आहे. लक्षात ठेवा, ही लढाई कोणा एका व्यक्तीची नाही, तर ती आपल्या संस्कृतीच्या अस्तित्वाची आहे. आज जर आपण जागे झालो नाही, तर उद्या पश्चात्ताप करायलाही वेळ उरणार नाही. चला, केवळ चित्रपट न पाहता, 'समाज रक्षणाचा' वसा घेऊया! प्रा. डॉ. गोविंद पांडुरंग चौधरी (देव) कवी, लेखक तथा साहित्यिक जि. नांदेड. ========
'द केरला स्टोरी २': कथेमागचे भीषण वास्तव आणि आपली सामाजिक निद्रा! 'द केरला स्टोरी २' कथेमागचे भीषण वास्तव आणि आपली सामाजिक निद्रा! समाजाभिमुख काही चित्रपट हे केवळ मनोरंजनाचे रंगीत पडदे नसून, ते समाजाच्या काळजावर उमटलेले 'रक्तलांछित' प्रश्नचिन्ह असतात. 'द केरला स्टोरी २' पाहताना अनुभवलेली अस्वस्थता ही केवळ पडद्यावरील दृश्यांमुळे नव्हती, तर थिएटरमधील त्या रिकाम्या खुर्च्या पाहून अधिक गडद होत गेली. ज्या जळजळीत सत्यावर हा चित्रपट भाष्य करतो, तो वणवा आता केवळ केरळपुरता मर्यादित नसून आपल्या उंबरठ्यापर्यंत येऊन ठेपला आहे. पण दुर्दैवाने, ज्या वास्तवाने आपला थरकाप उडायला हवा, तिथे आपली 'सामाजिक निद्रा' अधिक भयावह वाटते. आज आपण प्रगतीच्या उत्तुंग शिखरावर आहोत असे भासवत असलो, तरी आपल्याच संस्कृतीच्या मुळांना लागलेली वाळवी पाहायला आपण विसरलो आहोत का? हा चित्रपट म्हणजे केवळ एक कलाकृती नसून, ती आपल्या लेकी-बाळींच्या भविष्यासाठी दिलेली एक 'धोक्याची घंटा' आहे. सत्य समोर असूनही डोळे मिटण्याची ही वृत्ती आपल्याला विनाशाच्या दरीत ढकलणारी आहे. हा लेख म्हणजे केवळ एका सिनेमाचा आढावा नाही, तर सुस्त झालेल्या समाजमनाला दिलेला एक 'वैचारिक दणका' आणि आपल्या अस्तित्वासाठी केलेले 'आत्मचिंतन' आहे. सुन्न करणारं वास्तव आणि थिएटर्समधलं 'मौन': 'द केरला स्टोरी' सारखा चित्रपट जेव्हा आपण पाहायला जातो, तेव्हा आपण केवळ एखादी कलाकृती पाहत नसतो, तर समाजाच्या एका जळजळीत सत्याचा सामना करत असतो. या चित्रपटातील प्रत्येक दृश्य काळजाचा ठोका वाढवणारं आणि आजची भयानक परिस्थिती मांडणारं आहे. पण दुर्दैवानं, ज्यावेळी चित्रपटगृहातील पडद्यावर हे वास्तव उलगडत असतं, तेव्हा समोरील रिकाम्या खुर्च्या पाहून मन अधिक सुन्न होतं. ही 'अनास्था' सर्वात भयावह आहे. ज्या चित्रपटाला पाहून समाजाने आणि विशेषतः तरुण पिढीने सावध व्हायला हवे, तिथे प्रेक्षकांची निरुत्साही उपस्थिती पाहून मनात प्रश्न येतो की, आपण खरोखरच आपल्या अस्तित्वाच्या लढाईबद्दल गंभीर आहोत का? शत्रूच्या रणनीतीपेक्षा आपली ही शांतता आणि 'एकजुटीचा अभाव' अधिक घातक वाटू लागतो. सत्य समोर असूनही त्याकडे पाठ फिरवण्याची ही वृत्ती म्हणजे आपल्या उंबरठ्यापर्यंत आलेल्या संकटाचं आपणच केलेलं मूक स्वागत तर नाही ना? थिएटर्समधलं हे रिकामपण केवळ खुर्च्यांचं नसून, ते आपल्या सामाजिक जागरूकतेच्या अभावाचं लक्षण आहे. प्राधान्यक्रमाची शोकांतिका: उथळ गर्दीचा 'तमाशा' आणि सत्याची 'एकलकोंडी' वाट आज आपल्या समाजाच्या मानसिकतेची एक मोठी शोकांतिका पाहायला मिळते. ज्या ठिकाणी केवळ क्षणिक मनोरंजन, उथळ कला किंवा निव्वळ करमणूक असते, तिथे लोकांच्या झुंडीच्या झुंडी उसळतात. तिकिटांसाठी रांगा लागतात, गर्दीमुळे श्वास गुदमरतो, पण उत्साह तसूभरही कमी होत नाही. याउलट, जेव्हा एखादा चित्रपट आपल्या अस्तित्वावर भाष्य करतो, आपल्या लेकी-बाळींच्या भविष्यातील भीषण वास्तवाचा आरसा दाखवतो, तेव्हा मात्र थिएटर्समध्ये भयाण शांतता असते. ही केवळ रसिकतेची आवड-निवड नाही, तर हा आपल्या 'प्राधान्यक्रमाचा' पराभव आहे. आपण मनोरंजनाच्या नावाखालील अश्लीलतेला किंवा उथळपणाला जे महत्त्व देतो, ते पाहून वाटतं की आपण खरोखरच गंभीर आहोत का? एका बाजूला मनोरंजनाचा उथळ पूर आणि दुसरीकडे जळजळीत गांभीर्याचा दुष्काळ, हे चित्र समाजाच्या वैचारिक ऱ्हासाची नांदी आहे. ज्या समाजाला सत्यापेक्षा 'तमाशा' अधिक भावतो, तो समाज संकटाच्या काळात दिशाहीन व्हायला वेळ लागत नाही. आपली ही 'निवड'च उद्या आपलं भविष्य ठरवणार आहे. 'प्रेमाचा' मुखवटा आणि विनाशाचा सापळा: काळजाचा थरकाप उडवणारं सत्य आजच्या तरुण पिढीसमोर सर्वात मोठं संकट हे शस्त्रांचं नसून, 'ब्रेनवॉशिंग' या अदृश्य अस्त्राचं आहे. 'द केरला स्टोरी' मधून जे वास्तव समोर आलं, ते पाहून अंगावर काटा येतो. प्रेमाच्या, मैत्रीच्या आणि विश्वासाच्या गोंडस मुखवट्याआड विनाशाचा एक भीषण सापळा रचला जात आहे. कोवळ्या वयातील मुलींना त्यांच्याच धर्माबद्दल, संस्कृतीबद्दल आणि पालकांबद्दल संभ्रमित करून, त्यांना एका काळोख्या वाटेवर ओढलं जात आहे. ज्या वयात जग समजून घ्यायचं असतं, त्याच वयात या मुलींना जाणीवपूर्वक विहिरीत ढकललं जातं. हे केवळ आकर्षण नसून, हे एक 'सांस्कृतिक षडयंत्र' आहे. ज्यावेळी या मुलींना सत्याचा उलगडा होतो, तेव्हा त्यांच्या हाताशी केवळ पश्चात्ताप उरलेला असतो; पण तोपर्यंत वेळ निघून गेलेली असते. हा विळखा इतका घट्ट आहे की, तो केवळ एका व्यक्तीचा नव्हे, तर संपूर्ण कुटुंबाचा आणि पर्यायाने समाजाचा स्वाभिमान धुळीस मिळवतो. या सापळ्याला ओळखणं आणि त्यापासून आपल्या लेकींना वाचवणं, ही आजच्या काळातील सर्वात मोठी सामाजिक लढाई आहे. धर्माप्रती निष्ठा आणि एकजुटीचा अभाव: आपली सर्वात मोठी कमकुवत नस 'द केरला स्टोरी' पाहताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते, ती म्हणजे समोरच्या बाजूची त्यांच्या धर्माप्रती असलेली टोकाची कट्टरता आणि त्यातून निर्माण झालेली त्यांची 'पोलादी एकजूट'. ते आपल्या उद्दिष्टासाठी कितीही थराला जाऊ शकतात, कारण त्यांच्याकडे एक निश्चित ध्येय आणि त्यासाठी लागणारी एकी आहे. याउलट, आपली स्थिती पाहिली की मन खिन्न होतं. आपण आपल्याच धर्माबद्दल, आपल्या संस्कृतीबद्दल इतके अनभिज्ञ आणि विखुरलेले आहोत की, शत्रूला आपल्याला तोडणं अतिशय सोपं जातं. आपल्यात 'एकजुटीचा' अभाव असणं, हीच शत्रूची सर्वात मोठी ताकद आहे. आपण केवळ सणासुदीला एकत्र येतो, पण जेव्हा समाजाच्या अस्तित्वाचा प्रश्न येतो, तेव्हा आपण वैयक्तिक स्वार्थात आणि तटस्थतेत मग्न असतो. समोरच्याची ताकद त्यांच्या संख्येपेक्षा त्यांच्या 'निश्चयामध्ये' अधिक आहे. जोपर्यंत आपण स्वतःच्या धर्माचा आणि संस्कृतीचा स्वाभिमान बाळगून एकसंध होत नाही, तोपर्यंत अशा 'केरला स्टोरीज' घडतच राहतील. ही एकजूट केवळ गर्दी दाखवण्यासाठी नसून, ती आपल्या विचारांची आणि कार्याची असायला हवी. आई-वडिलांच्या काळजाची होळी: कृतघ्नतेचा कळस ज्या आई-वडिलांनी रक्ताचे पाणी करून, स्वतःच्या सुखाचा त्याग करून आपल्या लेकीला लहानाचे मोठे केले, त्याच लेकीने केवळ क्षणिक आकर्षणासाठी किंवा कोणाच्या तरी 'ब्रेनवॉशिंग'ला बळी पडून त्यांना पारखे करणे, हा कृतघ्नतेचा कळस आहे. मरणारे एकदाच मरतात, पण मागे उरलेले आई-बाप मात्र रोज मरत असतात. आपल्या पोटच्या गोळ्याने आपल्यालाच नाकारणे, ही मरणयातना देणारी गोष्ट आहे. क्षणाच्या तथाकथित प्रेमासाठी जन्मदात्यांचे नाते परके होते, तेव्हा त्या घराची आणि संस्कृतीची मोठी हानी होते. ज्यांनी आपल्याला चालायला शिकवले, त्यांनाच म्हातारपणी वाऱ्यावर सोडणे किंवा त्यांच्या विश्वासाचा घात करणे, हे मानवी मूल्यांचा अंत आहे. आपल्या मुलांच्या या वागण्यामुळे पालकांच्या मनाची जी होळी होते, तिची राख कधीही सावरता येत नाही. ही शोकांतिका थांबवायची असेल, तर तरुण पिढीने हे समजून घेतले पाहिजे की, जगातील कोणतेही 'प्रेम' आई-वडिलांच्या प्रेमापेक्षा मोठे असू शकत नाही. पालकांचे 'पॉलिसी मेकिंग': केवळ सुविधा नको, सुसंवाद हवा! आजच्या वेगवान युगात आपण आपल्या पाल्यांच्या हातात महागडे स्मार्टफोन दिले, त्यांना हव्या त्या सोयी-सुविधा पुरवल्या, पण आपण त्यांना आपला 'वेळ' द्यायला विसरलो आहोत का? पालकांचे 'पॉलिसी मेकिंग' म्हणजे केवळ शिस्त लावणं नव्हे, तर मुलांशी मैत्रीपूर्ण संवादाचा एक भक्कम 'सेतू' बांधणं होय. आपल्या लेकी-बाळींच्या मनात काय चाललं आहे, त्यांचे मित्र कोण आहेत, त्या सोशल मीडियावर कोणाच्या संपर्कात आहेत, यावर लक्ष देणं ही आता चैन नसून काळाची गरज आहे. केवळ धाक दाखवून मुले सुधारत नाहीत, तर त्यांच्याशी इतका जिव्हाळा असावा की, कोणत्याही संकटात किंवा गोंधळात त्यांना 'बाहेरच्या' कोणाकडे जाण्यापेक्षा आपल्या 'घरातल्या' खांद्यावर डोकं ठेवून मन मोकळं करावंसं वाटलं पाहिजे. संस्कारांचे बाळकडू घरातूनच मिळाले, तर बाहेरचा कोणताही 'भुलभुलैया' त्यांना भुरळ घालू शकणार नाही. पालकांनी सजग राहून, आपल्या मुलांच्या संगतीवर आणि त्यांच्या बदलत्या मानसिकतेवर नजर ठेवली, तरच आपण अशा 'सापळ्यांना' वेळीच रोखू शकतो. कलियुगाची सुरुवात की धोक्याची शेवटची घंटा?: 'द केरला स्टोरी २' ही केवळ पडद्यावरची कथा नसून, ती आपल्या विखुरलेल्या समाजमनावर ओढलेला एक जळजळीत 'कोरडा' आहे. ज्या आई-वडिलांनी आपल्याला लहानाचे मोठे केले, ज्या संस्कृतीने आपल्याला अस्तित्व दिले, त्यांनाच मरणयातना भोगाव्या लागतील असे पाऊल कोणतीही सुजाण व्यक्ती कधीही उचलणार नाही. आज जे आपण पाहतोय, ती केवळ कलियुगाची सुरुवात नसून, आपल्या सर्वांसाठी ही 'धोक्याची शेवटची घंटा' आहे. जर आजही आपण थिएटर्समधील त्या रिकाम्या खुर्च्यांसारखेच 'मौन' राहिलो, तर उद्याचा इतिहास आपल्याला कधीही माफ करणार नाही. वेळीच सावध व्हा! आपल्या लेकी-बाळींना केवळ शिक्षण नको, तर 'संस्कारांचे संरक्षण' द्या. धर्माप्रती निष्ठा आणि समाजाप्रती एकजूट हीच या संकटावरची खरी मात्रा आहे. लक्षात ठेवा, ही लढाई कोणा एका व्यक्तीची नाही, तर ती आपल्या संस्कृतीच्या अस्तित्वाची आहे. आज जर आपण जागे झालो नाही, तर उद्या पश्चात्ताप करायलाही वेळ उरणार नाही. चला, केवळ चित्रपट न पाहता, 'समाज रक्षणाचा' वसा घेऊया! प्रा. डॉ. गोविंद पांडुरंग चौधरी (देव) कवी, लेखक तथा साहित्यिक जि. नांदेड. ========
- पवनीतील विकृत शिक्षकाला नागरिकांनी दिला चोप चप्पलांनी मारत विचारला जाब भंडारा: (दि १०) भंडारा जिल्ह्यातील पवनी तालुक्यात असलेल्या वडेगाव येथील जि.प. प्राथमिक शाळेत ५४ वर्षीय शिक्षक अनिल राऊत याने तेथील विद्यार्थिनींना अश्लील व्हिडिओ दाखवून गैरवर्तन केले असल्याचा धक्कादायक प्रकार उघडकीस आला. गावातील संतप्त पालकांनी त्याला भर चौकात चप्पलांनी मारहाण केली असून पवनी पोलीस ठाण्यात गुन्हा नोंदवणात आला आहे. याआधीही लाखांदूर तालुक्यातील जि प गौराळा शाळेत असतांना त्याच्यावर अशाच प्रकारचे गुन्हे दाखल झाल्याचे समोर तपासात समोर आले आहे. हा शिक्षक विकृत असून यास निलंबित करण्यात यावे अशी मागणी नागरिकांनी केली आहे.1राहुल पाटील (मराठीचे शिलेदार)
- कुही-मौजा चिखली गोन्हा गावासाठी सुमारे 42 लक्ष रुपये नवीन स्मशान भूमी बांधकामासाठी राज्य शासनाने मंजुरी दिल्याबद्दल आज भारतीय जनता पार्टी नागपूर जिल्हाध्यक्ष मा. श्री. आनंदराव राऊत साहेब यांना भेटून त्यांचे सामाजिक कार्यकर्ते आकाश भोयर यांनी आभार मानले. स्मशान भूमीच्या बांधकामासाठी आदरणीय राऊत साहेब यांनि मोलाचे सहकार्य केले व त्या संदर्भात VIDC कडे पाठपुरावा केला.1Sharad shahare
- देश की हिफाज़त करते-करते मुजफ्फरपुर की मिट्टी का एक लाल हमेशा के लिए अमर हो गया। #indian #Jawans #jawansrk #viral #bihar #news #Muzaffarpur #trending #BiharNews #AkashPriyadarshi1BIHAR NEWS NOW
- Post by Pitam Parjapati4Pitam Parjapati
- वर्ध्याच्या रामनगरात महिलेचे मंगळसूत्र बाईकस्वार चोरट्यांनी हिसकावले; घटना सीसीटीव्हीत कैद हिंगणघाटः वर्धा वर्धा शहरातील रामनगर पोलीस स्टेशन हद्दीतील गिरीपेठ परिसरात महिलेच्या गळ्यातील मंगळसूत्र बाईकस्वार चोरट्यांनी हिसकावून नेल्याची धक्कादायक घटना घडली. ही घटना काल सायंकाळी सुमारे सात वाजताच्या सुमारास घडली असून यामुळे परिसरात भीतीचे वातावरण निर्माण झाले आहे. चोरट्यांनी अत्यंत चलाखीने पत्ता विचारण्याचा बहाणा करत महिलेच्या गळ्यातील मंगळसूत्र हिसकावून क्षणार्धात पळ काढला. मिळालेल्या माहितीनुसार, दोन चोरटे दुचाकीवरून परिसरात आले होते. काही अंतरावर दुचाकी थांबवून मागे बसलेला चोरटा खाली उतरला आणि पत्ता विचारण्याच्या बहाण्याने महिलेच्या जवळ गेला. पाहता क्षणी त्याने महिलेच्या गळ्यातील मंगळसूत्र हिसकावले आणि तिथेच उभ्या असलेल्या साथीदाराच्या दुचाकीवर बसून दोघांनीही धूम ठोकली. या संपूर्ण घटनेचा थरार जवळील सीसीटीव्ही कॅमेऱ्यात कैद झाला आहे. घटनेनंतर संबंधित महिलेने रामनगर पोलीस ठाण्यात तक्रार दाखल केली असून पोलिसांनी अज्ञात बाईकस्वार चोरट्यांविरुद्ध गुन्हा दाखल केला आहे. सीसीटीव्ही फुटेजच्या आधारे चोरट्यांचा शोध सुरू असून पुढील तपास रामनगर पोलीस करीत आहेत.1Ravi yenorkar PRESS -IN BCN NEWS
- देवळी (जि. वर्धा) : परिसरात सुरू असलेल्या बेकायदेशीर व विषारी दारू विक्रीचा पर्दाफाश केल्याच्या कारणावरून एका पत्रकारावर व त्यांच्या पत्नीवर हल्ला झाल्याची धक्कादायक घटना देवळी येथे घडली आहे. या प्रकरणाची वरिष्ठ स्तरावरून सखोल चौकशी करून आरोपींवर कठोर कारवाई करावी, अशी मागणी करण्यात येत आहे. मिळालेल्या माहितीनुसार, ऑल इंडिया मीडिया असोसिएशनचे पत्रकार शंकर अंबादास केवदे (रा. देवळी, जि. वर्धा) यांनी परिसरात सुरू असलेल्या बेकायदेशीर व विषारी दारू विक्रीबाबत बातमी प्रसारित केली होती. तसेच या संदर्भात संबंधित पोलिसांसोबत झालेल्या संभाषणाची रेकॉर्डिंग सार्वजनिक हिताच्या दृष्टीने सोशल मीडियावर प्रसारित केली होती. सदर बाबीची माहिती संबंधित व्यक्तींना मिळाल्यानंतर त्यांनी पत्रकार शंकर केवदे यांना घरातून बोलावून घेतले व त्यांनीच ती रेकॉर्डिंग त्यांना ऐकवली. त्यानंतर “तू आमच्या विरोधात तक्रार का करतोस” या कारणावरून आरोपींनी त्यांच्यावर तसेच त्यांच्या पत्नीवर एकत्रितपणे मारहाण केली. या मारहाणीमध्ये त्यांच्या पत्नीच्या हाताला दुखापत झाली असून घटनेदरम्यान आरोपींकडे शस्त्र असल्यामुळे त्यांच्या जीवितास धोका निर्माण झाल्याचे सांगण्यात येत आहे. या प्रकरणातील आरोपींची नावे पुढीलप्रमाणे असल्याचे सांगण्यात आले आहे : रामदास डायरे विशाल पारिसे (देवळी)श्रावण डाहे (रा. निंबोली) सदर सर्व व्यक्ती बेकायदेशीर दारू विक्रीच्या व्यवसायाशी संबंधित असल्याची माहिती समोर येत असून परिसरात त्यांच्या दादागिरीमुळे नागरिकांमध्ये भीतीचे वातावरण निर्माण झाल्याचे सांगितले जात आहे. या घटनेबाबत स्थानिक पोलीस ठाण्यात तक्रार दिल्यानंतर पोलिसांनी केवळ भारतीय दंड संहिता कलम 115 व 352 अंतर्गत गुन्हा नोंद केल्याचे समजते. मात्र घटनेचे स्वरूप गंभीर असताना अधिक कठोर व संबंधित कलमान्वये गुन्हा नोंद करावा, अशी मागणी करण्यात येत आहे. तसेच पत्रकार शंकर केवदे यांच्या पत्नीचा मेडिकल रिपोर्ट (MLC) देण्यात न आल्याची बाबही समोर आली आहे. त्यामुळे या संपूर्ण प्रकरणाची वरिष्ठ स्तरावरून सखोल व निष्पक्ष चौकशी करून संबंधित आरोपींवर कठोर कारवाई करावी, अशी मागणी करण्यात येत आहे. पत्रकारांवर होणाऱ्या अशा प्रकारच्या हल्ल्यांमुळे पत्रकारांच्या सुरक्षिततेबाबत गंभीर प्रश्न निर्माण होत असल्याचे मत नागरिकांमधून व्यक्त होत आहे. — शंकर अंबादास केवदे पत्रकार, ऑल इंडिया मीडिया असोसिएशन रा. देवळी, जि. वर्धा मोबाईल : 70584167432Shankar Kevade
- नगराध्यक्ष डॉ. अर्चना अडसड-रोठे अक्का यांची वार्डात फिरून स्वच्छतेची पाहणी; कर्मचाऱ्यांना दिल्या कडक सूचना प्रतिनिधी : संतोष वाघमारे धामणगाव रेल्वे : धामणगांव शहर स्वच्छ, सुंदर आणि आरोग्यदायी राहावे या उद्देशाने नगराध्यक्ष डॉ. अर्चना अडसड-रोठे (अक्का) यांनी सकाळी विविध वार्डांमध्ये प्रत्यक्ष फिरून स्वच्छतेच्या कामांची पाहणी केली. यावेळी त्यांनी शहरातील नाल्या, कचरा शौचालय व्यवस्थापन तसेच स्वच्छतेसंदर्भातील विविध बाबींची तपासणी करून संबंधित कर्मचाऱ्यांना आवश्यक त्या सूचना दिल्या. सकाळच्या वेळेत नगराध्यक्षांनी वार्डांमध्ये फेरफटका मारत नागरिकांशी संवाद साधला. परिसरातील नाल्यांची स्वच्छता, रस्त्यावरील कचरा तसेच स्वच्छता कामांच्या अंमलबजावणीची त्यांनी बारकाईने पाहणी केली. काही ठिकाणी नाल्यांमध्ये साचलेला कचरा आणि स्वच्छतेच्या इतर बाबी लक्षात घेऊन त्यांनी संबंधित कर्मचाऱ्यांना तत्काळ उपाययोजना करण्याच्या सूचना दिल्या. यावेळी वार्ड परिसरात नागरिकांशी चर्चा करत त्यांच्या अडचणी आणि समस्या जाणून घेतल्या. शहरात स्वच्छतेबाबत कोणत्याही प्रकारची तक्रार येऊ नये, यासाठी स्वच्छता कर्मचाऱ्यांनी नियमितपणे आणि जबाबदारीने काम करावे, तसेच नाल्या व सार्वजनिक ठिकाणांची स्वच्छता वेळोवेळी करण्यात यावी, अशा स्पष्ट सूचना नगराध्यक्षांनी दिल्या. नगराध्यक्ष डॉ. अर्चना अडसड-रोठे यांनी यावेळी नागरिकांनाही स्वच्छतेबाबत जागरूक राहण्याचे आवाहन केले. घरातील कचरा रस्त्यावर किंवा नाल्यांमध्ये टाकू नये, तो डस्टबिनमध्ये जमा करून नगरपरिषदेच्या घंटागाडीतच द्यावा. शहर स्वच्छ ठेवणे ही केवळ प्रशासनाचीच नाही तर प्रत्येक नागरिकाची जबाबदारी आहे. स्वच्छ आणि निरोगी शहर घडवण्यासाठी सर्वांनी नगरपरिषद प्रशासनाला सहकार्य करावे, असे आवाहन त्यांनी केले. नगराध्यक्ष स्वतः सकाळी वार्डांमध्ये फिरून स्वच्छतेची पाहणी करत असल्याचे पाहून नागरिकांमध्ये समाधान व्यक्त करण्यात आले. शहराच्या स्वच्छतेसाठी नगरपरिषद प्रशासन कटिबद्ध असून धामणगांव शहर स्वच्छ व सुंदर ठेवण्यासाठी आवश्यक त्या सर्व उपाययोजना करण्यात येतील, असा विश्वासही नगराध्यक्षांनी यावेळी व्यक्त केला.1Santosh Waghmare
- मीना ढवळे यांनी सावित्रीबाई फुले यांच्यावर सादर केलेली एकांकिका क्रांतीज्योती सावित्रीबाई फुले यांच्या जीवनावर आधारित सादर केली एकांकिका. नागपुर: आज 10 मार्च क्रांतीज्योती सावित्रीबाई फुले यांचा स्मृतिदिन त्यानिमित्ताने मीना ढवळे यांनी केलेली क्रांतीज्योती सावित्रीबाई फुले यांच्या जीवनावर आधारित सादर केलेली एकांकिका.1राहुल पाटील (मराठीचे शिलेदार)
