অসমীয়া ৰোমান্টিক কবিতাৰ যুগৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি আছিল এম্ ইব্ৰাহীম আলি। তেওঁ শিশু আলোচনী “কাঁচিজোন”ৰ সম্পাদক আছিল, যাৰ বাবে অসমৰ সাহিত্য জগতত তেওঁক “কাঁচিজোন”ৰ স্ৰষ্টা হিচাপে জনা যায়। ইয়াৰ উপৰিও, কবি এম্ ইব্ৰাহীম আলিক “বিদ্ৰোহী পাঠান কবি” বুলিও অভিহিত কৰা হয়। এই নামকৰণৰ আঁৰত আছে এক বিশেষ ইতিহাস। বিশিষ্ট কথাশিল্পী, সাহিত্যাচাৰ্য, আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি চৈয়দ আব্দুল মালিকে ১৯৪১ চনত বাঁহী আলোচনীত “মই অসমীয়া” শীৰ্ষক এটি কবিতা লিখিছিল। ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰত পৰৱৰ্তী সংখ্যাত কবি এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ “তুমি যদি অসমীয়া মই তেনে বিদ্ৰোহী পাঠান” শীৰ্ষক কবিতাটো প্ৰকাশ পাইছিল। পিছলৈ “সাপ্তাহিক নীলাচল” কাকতত চৈয়দ আব্দুল মালিকে “এক বিদ্ৰোহী পাঠান গ'ল” নামৰ প্ৰৱন্ধত এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ পিতৃ-পুৰুষ ক’ৰবাৰ ভাটিৰ পৰা অহা পাঠান অভিযানকাৰী আছিল বুলি উল্লেখ কৰিছিল, যিসকল অসমলৈ আহি কালক্ৰমত অসমীয়া হৈ পৰিছিল। মালিকে তেওঁৰ কবিতাত উল্লেখ কৰা মোগলটো অসমক ভাল পাই হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া হৈ পৰা এক বিস্মিত অসমীয়া আছিল যদিও, ইব্ৰাহীমৰ ভাটিৰ পাঠানটো কেৱল অসমীয়া হৈয়েই ক্ষান্ত থকা নাছিল, বৰং অসমৰ স্বাধীনতা আৰু মৰ্যদা ৰক্ষাৰ বাবে সেই পাঠানটোৱে নিজৰ একালৰ জ্ঞাতি-কুটুম্ব আৰু একে ধৰ্মাৱলম্বী মুছলমান আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল বুলি মালিকে ব্যাখ্যা কৰিছিল। এইদৰে চৈয়দ আব্দুল মালিকে প্ৰশ্ন কৰিছিল, “মোৰ ‘মই অসমীয়া’ ৰ সেই অসমীয়াটো, নে ইব্ৰাহীমৰ বিদ্ৰোহী ‘পাঠান অসমীয়া’টো—কোনটো বেছি অসমীয়া?” এম্ ইব্ৰাহীম আলি ১৯১৭ চনৰ ২১ জুন তাৰিখে দৰং জিলাৰ পশ্চিম সীমান্তৰ শিঙিমাৰী গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ চেখ আবিদ আলি আৰু আমিনা খাতুনৰ তৃতীয় পুত্ৰ আছিল। গাঁৱৰ পঢ়াশালীত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি দুমুনিচকী মজলীয়া স্কুল, মঙ্গলদৈ হাইস্কুল, আৰু যোৰহাট নৰ্মাল স্কুলত অধ্যয়ন কৰাৰ পিছত, তেওঁ ১৯৩৮ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ব্যক্তিগত পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। পিছলৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ব্যক্তিগত পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে ক্ৰমে ১৯৬১ চনত আই.এ., ১৯৬৪ চনত বি.এ., আৰু ১৯৬৮ চনত অসমীয়া সাহিত্যত এম.এ. পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়। শিক্ষকতাৰ জৰিয়তে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা আলিয়ে পথৰুঘাট, টংলা, দুমুনিচকী, তেজপুৰ, আৰু শ্বিলঙত শিক্ষকতা কৰিছিল। ১৯৪১ চনত তেওঁ শিক্ষা বিভাগৰ সহকাৰী উপ-পৰিদৰ্শক পদত যোগদান কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হয়, আৰু এই পদত যোগদান কৰাৰ কিছুদিন পিছতেই তেওঁ সামৰিক বাহিনীত যোগদান কৰিছিল। ১৯৪৫ চনত মহাযুদ্ধৰ সামৰণি পৰাৰ পিছত, তেওঁ পুনৰ পূৰ্বৰ সহকাৰী স্কুল পৰিদৰ্শকৰ পদত যোগদান কৰে। ১৯৭১ চনত ভাৰতীয় স্কাউট এণ্ড গাইডৰ অসম শাখাৰ ৰাজ্যিক সচিবৰ পদত যোগদান কৰি কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকাৰ মাজতে, ১৯৭৫ চনৰ ২২ নৱেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ কাছাৰীঘৰৰ সমীপত এক স্কুটাৰ দুৰ্ঘটনাত তেওঁ আকস্মিকভাৱে মৃত্যুমুখত পৰে। ১৯৩৮ চনত টংলাৰ ছাটগাড়ী মজলীয়া বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি থকাৰ সময়ত স্থানীয় চিকিৎসক ডাঃ মহবুব আলিৰ জীয়ৰী পৰিবান নেছাৰ সৈতে এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। তেওঁলোকৰ চাৰিজন পুত্ৰ সন্তান আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান আছিল। কবি, সাহিত্যিক, গীতিকাৰ, আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন উপ-সভাপতি ইদ্ৰিছ আলি তেওঁলোকৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ আছিল। এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ সাহিত্যকৰ্মৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল: কবিতা পুথি – চাহাৰা (১৯৪২) আৰু নিস্তব্ধ নিষাদ (১৯৭৪); শিশু সাহিত্য – কুমাৰী জেবুন্নিছা (১৯৪১), ছোহৰাব ৰোস্তম আৰু পৰি কুঁৱৰীৰ দেশ; শিশু আলোচনী – কাঁচিজোন (১৯৫২, সম্পাদক হিচাপে); পাঠ্যপুথি ৰচনা – সহজ ক-খ, সাহিত্য সুধা, শিশু ধাৰাপাত কুঁহিপাঠ, লগতে কেইবাখনো ব্যাকৰণ; জীৱনী সাহিত্য – মোৰ জীৱনৰ কিছু কথা (লেখক- নজৰ আলি পণ্ডিত), স্বৰ্গীয় মাধৱ চন্দ্ৰ বেজবৰুৱা (সম্পাদনা); উপন্যাস সাহিত্য – ৰাজদ্ৰোহী (১৯৫১), মাটি আৰু সোন (১৯৬১), পুঁৱতি নিশাৰ অনামী তৰা, আৰু ভৈয়ামৰ নাগিনী। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পাঁচখন অপ্ৰকাশিত পুথিৰ পাণ্ডুলিপি উদ্ধাৰ হৈছে, সেইসমূহ হৈছে: শিক্ষাবিদ কেইগৰাকীমানৰ জীৱনী, শিশু মনৰ ন দিগন্ত, কনকলতা (নাটক), সুভাষ চন্দ্ৰ বসু (জীৱনী), আৰু কামাল পাছা (জীৱনী)।

Fakharuddin Ahmed

Local News Reporter শিপাঝাৰ, দৰং, অসম•

20 hrs ago

অসমীয়া ৰোমান্টিক কবিতাৰ যুগৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি আছিল এম্ ইব্ৰাহীম আলি। তেওঁ শিশু আলোচনী “কাঁচিজোন”ৰ সম্পাদক আছিল, যাৰ বাবে অসমৰ সাহিত্য জগতত তেওঁক “কাঁচিজোন”ৰ স্ৰষ্টা হিচাপে জনা যায়। ইয়াৰ উপৰিও, কবি এম্ ইব্ৰাহীম আলিক “বিদ্ৰোহী পাঠান কবি” বুলিও অভিহিত কৰা হয়। এই নামকৰণৰ আঁৰত আছে এক বিশেষ ইতিহাস। বিশিষ্ট কথাশিল্পী, সাহিত্যাচাৰ্য, আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি চৈয়দ আব্দুল মালিকে ১৯৪১ চনত বাঁহী আলোচনীত “মই অসমীয়া” শীৰ্ষক এটি কবিতা লিখিছিল। ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰত পৰৱৰ্তী সংখ্যাত কবি এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ “তুমি যদি অসমীয়া মই তেনে বিদ্ৰোহী পাঠান” শীৰ্ষক কবিতাটো প্ৰকাশ পাইছিল। পিছলৈ “সাপ্তাহিক নীলাচল” কাকতত চৈয়দ আব্দুল মালিকে “এক বিদ্ৰোহী পাঠান গ'ল” নামৰ প্ৰৱন্ধত এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ পিতৃ-পুৰুষ ক’ৰবাৰ ভাটিৰ পৰা অহা পাঠান অভিযানকাৰী আছিল বুলি উল্লেখ কৰিছিল, যিসকল অসমলৈ আহি কালক্ৰমত অসমীয়া হৈ পৰিছিল। মালিকে তেওঁৰ কবিতাত উল্লেখ কৰা মোগলটো অসমক ভাল পাই হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া হৈ পৰা এক বিস্মিত অসমীয়া আছিল যদিও, ইব্ৰাহীমৰ ভাটিৰ পাঠানটো কেৱল অসমীয়া হৈয়েই ক্ষান্ত থকা নাছিল, বৰং অসমৰ স্বাধীনতা আৰু মৰ্যদা ৰক্ষাৰ বাবে সেই পাঠানটোৱে নিজৰ একালৰ জ্ঞাতি-কুটুম্ব আৰু একে ধৰ্মাৱলম্বী মুছলমান আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল বুলি মালিকে ব্যাখ্যা কৰিছিল। এইদৰে চৈয়দ আব্দুল মালিকে প্ৰশ্ন কৰিছিল, “মোৰ ‘মই অসমীয়া’ ৰ সেই অসমীয়াটো, নে ইব্ৰাহীমৰ বিদ্ৰোহী ‘পাঠান অসমীয়া’টো—কোনটো বেছি অসমীয়া?” এম্ ইব্ৰাহীম আলি ১৯১৭ চনৰ ২১ জুন তাৰিখে দৰং জিলাৰ পশ্চিম সীমান্তৰ শিঙিমাৰী গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ চেখ আবিদ আলি আৰু আমিনা খাতুনৰ তৃতীয় পুত্ৰ আছিল। গাঁৱৰ পঢ়াশালীত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি দুমুনিচকী মজলীয়া স্কুল, মঙ্গলদৈ হাইস্কুল, আৰু যোৰহাট নৰ্মাল স্কুলত অধ্যয়ন কৰাৰ পিছত, তেওঁ ১৯৩৮ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ব্যক্তিগত পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। পিছলৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ব্যক্তিগত পৰীক্ষাৰ্থী হিচাপে ক্ৰমে ১৯৬১ চনত আই.এ., ১৯৬৪ চনত বি.এ., আৰু ১৯৬৮ চনত অসমীয়া সাহিত্যত এম.এ. পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়। শিক্ষকতাৰ জৰিয়তে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা আলিয়ে পথৰুঘাট, টংলা, দুমুনিচকী, তেজপুৰ, আৰু শ্বিলঙত শিক্ষকতা কৰিছিল। ১৯৪১ চনত তেওঁ শিক্ষা বিভাগৰ সহকাৰী উপ-পৰিদৰ্শক পদত যোগদান কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হয়, আৰু এই পদত যোগদান কৰাৰ কিছুদিন পিছতেই তেওঁ সামৰিক বাহিনীত যোগদান কৰিছিল। ১৯৪৫ চনত মহাযুদ্ধৰ সামৰণি পৰাৰ পিছত, তেওঁ পুনৰ পূৰ্বৰ সহকাৰী স্কুল পৰিদৰ্শকৰ পদত যোগদান কৰে। ১৯৭১ চনত ভাৰতীয় স্কাউট এণ্ড গাইডৰ অসম শাখাৰ ৰাজ্যিক সচিবৰ পদত যোগদান কৰি কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকাৰ মাজতে, ১৯৭৫ চনৰ ২২ নৱেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ কাছাৰীঘৰৰ সমীপত এক স্কুটাৰ দুৰ্ঘটনাত তেওঁ আকস্মিকভাৱে মৃত্যুমুখত পৰে। ১৯৩৮ চনত টংলাৰ ছাটগাড়ী মজলীয়া বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰি থকাৰ সময়ত স্থানীয় চিকিৎসক ডাঃ মহবুব আলিৰ জীয়ৰী পৰিবান নেছাৰ সৈতে এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। তেওঁলোকৰ চাৰিজন পুত্ৰ সন্তান আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান আছিল। কবি, সাহিত্যিক, গীতিকাৰ, আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন উপ-সভাপতি ইদ্ৰিছ আলি তেওঁলোকৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ আছিল। এম্ ইব্ৰাহীম আলিৰ সাহিত্যকৰ্মৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল: কবিতা পুথি – চাহাৰা (১৯৪২) আৰু নিস্তব্ধ নিষাদ (১৯৭৪); শিশু সাহিত্য – কুমাৰী জেবুন্নিছা (১৯৪১), ছোহৰাব ৰোস্তম আৰু পৰি কুঁৱৰীৰ দেশ; শিশু আলোচনী – কাঁচিজোন (১৯৫২, সম্পাদক হিচাপে); পাঠ্যপুথি ৰচনা – সহজ ক-খ, সাহিত্য সুধা, শিশু ধাৰাপাত কুঁহিপাঠ, লগতে কেইবাখনো ব্যাকৰণ; জীৱনী সাহিত্য – মোৰ জীৱনৰ কিছু কথা (লেখক- নজৰ আলি পণ্ডিত), স্বৰ্গীয় মাধৱ চন্দ্ৰ বেজবৰুৱা (সম্পাদনা); উপন্যাস সাহিত্য – ৰাজদ্ৰোহী (১৯৫১), মাটি আৰু সোন (১৯৬১), পুঁৱতি নিশাৰ অনামী তৰা, আৰু ভৈয়ামৰ নাগিনী। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পাঁচখন অপ্ৰকাশিত পুথিৰ পাণ্ডুলিপি উদ্ধাৰ হৈছে, সেইসমূহ হৈছে: শিক্ষাবিদ কেইগৰাকীমানৰ জীৱনী, শিশু মনৰ ন দিগন্ত, কনকলতা (নাটক), সুভাষ চন্দ্ৰ বসু (জীৱনী), আৰু কামাল পাছা (জীৱনী)।