గిరిజన ఐ ఏ ఎస్ అధికారి డాక్టర్ రాజేంద్ర భరుద్ : గిరిజన ప్రాంత అభివృద్ధికి కృషి నేను డాక్టర్ రాజేంద్ర భరుద్. నేను సక్రీ తాలూకాలోని సమోడ్ గ్రామంలో జన్మించాను. ఒక భిల్ గిరిజనుడిని. నేను పుట్టకముందే నా తండ్రి చనిపోయారు. మేము పేదరికంలో మునిగిపోయాము. ఛాయాచిత్రాలను తీయడానికి కూడా డబ్బు లేదు. నా తండ్రి జీవితం ఎలా ఉండేదో నాకు తెలియదు. భూమి లేదు, ఆస్తి లేదు. మేము చెరకు ఆకులతో చేసిన గుడిసెలో నివసించేవాళ్లం. కానీ అమ్మ మనసు కఠినంగా తయారైంది. మా పరిస్థితిపై ఎప్పుడూ బాధపడుతూ కూర్చోలేదు. ఆమెకు ఇద్దరు కుమారులం. మమ్మల్ని ఉన్నతిలోకి తేవటమే ఆమె లక్ష్యంగా పనిచేయడం ప్రారంభించింది. ఆమె పువ్వుల నుండి మద్యం తయారు చేసి అమ్మడం ప్రారంభించింది. పురుషులు మా గుడిసెకు వచ్చి మద్యం సేవించేవారు. ఆమె తరువాత నాకు చెప్పింది, ఒక శిశువుగా కొన్నిసార్లు నేను ఏడ్చినప్పుడు, ఆమె నాకు అదే మద్యం యొక్క రెండు చుక్కలను ఇచ్చేది, తద్వారా నేను నిద్రపోయేవాడిని. వ్యాపార సమయంలో ఆమె కస్టమర్లను ఇబ్బంది పెట్టడానికి ఇష్టపడలేదు. నేను పెద్దయ్యాక, కస్టమర్ల కోసం వేరుశెనగ లేదా అలాంటి స్నాక్స్ తయారు చేసే పనులను నేను ప్రారంభించాను. అమ్మ ఒక ధృఢమైన మహిళ. ఆమె మేమిద్దరం పాఠశాలకు వెళ్లేలా చూసుకుంది. నేను జిల్లా పరిషత్ పాఠశాలకు వెళ్లేవాడిని. నాకు పెన్నులు లేదా పుస్తకాలు లేనప్పటికీ (కొనడానికి డబ్బు లేదు) నేను చదువుకోవడం ఆనందించాను. మా తెగ/గ్రామం నుండి పాఠశాలకు వెళ్లిన మొదటి పిల్లలం మేమే. గ్రామంలో విద్యకు ఎవరూ ప్రాముఖ్యత ఇవ్వలేదు. ఒకసారి, పరీక్షల సమయంలో నేను చదువుతున్నాను. ఒక కస్టమర్ తనకు కొంత వేరుశెనగ తెమ్మని అడిగాడు. నేను నిర్మొహమాటంగా నిరాకరించాను. ‘మీరు డాక్టర్ లేదా ఇంజనీర్ అవుతున్నట్లు’ అని నన్ను చూసి నవ్వుతూ ఎగతాళి చేశాడు. నేను బాధపడ్డాను. కానీ అమ్మ నేను చేస్తానని అతనికి చెప్పింది. అమ్మ యొక్క విశ్వాసం నాకు ఒక నిర్దిష్ట సంకల్పం, చదువును కొనసాగించాలనే పట్టుదల ఇచ్చింది. నేను చేయగలిగినదంతా ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నాను. తరువాత నేను మా గ్రామానికి 150 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న అక్కల్కువా తాలూకాలోని మరొక పాఠశాలలో సీబీఎస్‌ఈలో ప్రవేశం పొందాను. తదుపరి చదువుల కోసం అక్కడికి వెళ్లవలసి వచ్చింది. అమ్మ నన్ను వదలడానికి వచ్చారు. ఇంటికి తిరిగి వెళ్లేటప్పుడు ఆమె నాకు వీడ్కోలు చెప్పడంతో మేమిద్దరం చాలా ఏడ్చాము. నా స్వంతంగా ఉండటం కష్టం. కానీ నేను ఈ అవకాశాన్ని వృథా చేయకూడదని గ్రహించాను. అది మంచిగా ఎదగడానికి నాకు మరింత సంకల్పం ఇచ్చింది. నాకు కష్టపడి అధ్యయనం చేసే తత్వాన్ని నేర్పింది. దాని ఫలితంగా నాకు 12వ తరగతిలో 97 శాతం వచ్చింది. నేను మెరిట్‌పై ముంబైలోని జి.ఎస్. మెడికల్ కాలేజీలో ప్రవేశం పొందాను. అనేక స్కాలర్‌షిప్‌లు పొందాను. అవి నా విద్య మరియు హాస్టల్ ఫీజులను చూసేవి. నా ఖర్చుల కోసం అమ్మ కొంత డబ్బు పంపించేది. ఆమె మాకోసం మద్యం వ్యాపారం కొనసాగించింది, ఎందుకంటే అది మాత్రమే మాకు ఆదాయ వనరు. చదువు కొనసాగిస్తూ, నేను యూపీఎస్సీ పరీక్షలకు కూడా హాజరు కావాలని నిర్ణయించుకున్నాను. కాబట్టి ఎంబీబీఎస్ చివరి సంవత్సరంలో, నా ఇంటర్న్‌షిప్ ఉన్నప్పుడే రెండు పరీక్షలకు చదువుకున్నాను. అమ్మ విషయానికొస్తే, నేను డాక్టర్ కావడానికి చదువుతున్నానని ఆమెకు తెలుసు. ఆమెకు మరేమీ తెలియదు. యూపీఎస్సీ అంటే ఏమిటి, లేదా ఒకరు ఎందుకు ఆ పరీక్షను ఇస్తారు, అది ఎలా సహాయపడుతుంది మొదలైనవి ఆమె చిన్న ప్రపంచానికి మించినవి. నేను కలెక్టర్ అవ్వాలనుకున్నాను. తహసీల్దార్ వంటి స్థానిక అధికారుల గురించి కూడా ఆమెకు తెలియదు. చివరి సంవత్సరం ముగియగానే, నేను ఒక చేతిలో నా ఎంబీబీఎస్ డిగ్రీని, మరొక చేతిలో యూపీఎస్సీని సాధించిన ఫలితాలను కలిగి ఉన్నాను. నేను మా చిన్న గ్రామానికి ఇంటికి తిరిగి రాగానే, నన్ను ఇంటికి ఆహ్వానించడానికి చాలా ముఖ్యమైన వ్యక్తులు వచ్చారు. రాజకీయ నాయకులు, జిల్లా కలెక్టర్, స్థానిక అధికారులు అందరూ నన్ను అభినందించడానికి వస్తున్నారు. అమ్మకు మొదట ఏమి జరిగిందో అర్థం కాలేదు. నేను డాక్టర్ అయ్యానని ఆమెతో చెప్పాను. ఆమె నిజంగా సంతోషంగా ఉంది. నేను కూడా ఇప్పుడు కలెక్టర్ అయినందున మెడిసిన్ ప్రాక్టీస్ చేయనని ఆమెకు చెప్పాను. అది ఏమిటో ఆమెకు తెలియదు. కానీ అది పెద్ద విషయం అని గ్రహించింది. వాస్తవానికి గ్రామస్తులు ఎవరూ దాని అర్థం ఏమిటో గ్రహించలేదు. ‘మా రాజు’ పెద్ద మనిషిగా మారాడని వారందరూ సంతోషంగా కలెక్టర్‌గా మారినందుకు నన్ను అభినందించారు! నేను ఇప్పుడు నందూర్‌బార్ జిల్లాలో జిల్లా కలెక్టర్‌గా పోస్ట్ చేయబడ్డాను. అమ్మ ఇప్పుడు నాతో ఉన్నారు. ఇక్కడ చాలా చేయవలసి ఉంది. ఎందుకంటే ఇది చాలా ఆదివాసీ మరియు గిరిజన జనాభా ఉన్న చాలా వెనుకబడిన జిల్లా. వారి అభివృద్ధికి అవసరమైన అన్ని మౌలిక సదుపాయాలను నిర్మించటానికి నేను ఎదురుచూస్తున్నాను. నా మార్గంలో అన్ని అడ్డంకులు ఉన్నప్పటికీ నేను ఇక్కడకు ఎలా చేరుకున్నాను అని చాలా సార్లు నన్ను ప్రశ్నిస్తాను. బాల్యం నుంచే ఇది ఒక పోరాటం. రోజుకు రెండుసార్లు తినడం గొప్ప విషయం. మా బొమ్మలు మామిడి గింజలు లేదా కర్రలు. నదిలో ఈత కొట్టడం, కొండలు ఎక్కడం లాంటి ఆటలతో మా బాల్యాన్ని గడిపాము. అది నన్ను శారీరకంగా, మానసికంగా బలంగా చేసింది. నాతో ఎవరు ఉన్నారు? నా బలం - నా అమ్మే. మరియు స్థానికులు, అందరూ సమానంగా పేదవారు. వారు కూడా మనలాగే ఆకలితో ఉన్నారు. వారు కూడా అదే ఆటలు ఆడారు. కాబట్టి పేద అనే భావన నన్ను నిజంగా తాకలేదు. నేను చదువు కోసం ముంబై వచ్చేవరకు. తేడా పూర్తిగా ఉంది. కానీ నేను ఎప్పుడూ గతాన్ని అసూయపడలేదు లేదా నా అదృష్టాన్ని శపించలేదు. నా పరిస్థితి లేదా పరిస్థితులు మారవలసి వస్తే, నేనే ఏం చేయాల్సి ఉంటుందో గ్రహించాను. నేను అధ్యయనం చేశాను, వ్యాయామం చేశాను, అధ్యయనం చేస్తూనే ఉన్నాను. అవును, సాధారణ పిల్లలు లేదా యువకులు జీవితంలో పొందే చాలా విషయాలు నేను కోల్పోయాను. కానీ ఇప్పుడు నాకు లభించిన వాటిని చూడటానికి నేను ఇష్టపడతాను. భిల్ గిరిజన బాలుడు రాజేంద్ర భరుద్, 31 సంవత్సరాల వయస్సులో ఐఏఎస్ అధికారి అయ్యాను. మొదట తెగ, నా గ్రామం, నా ప్రాంతం. ఈ రోజు నేను కలలుగన్న ప్రతిదీ ఉంది. మరియు ముఖ్యంగా, నేను చిన్న గ్రామం నుండి ఈ స్థానానికి ఎదగడం చూసిన తరువాత నా ప్రజలలో వారు ఏమి చేయగలరు లేదా సాధించగలరో అనే అవగాహన ఏర్పడింది.

Arempula Haribabu

సత్తుపల్లి, ఖమ్మం, తెలంగాణ•

2 days ago

గిరిజన ఐ ఏ ఎస్ అధికారి డాక్టర్ రాజేంద్ర భరుద్ : గిరిజన ప్రాంత అభివృద్ధికి కృషి నేను డాక్టర్ రాజేంద్ర భరుద్. నేను సక్రీ తాలూకాలోని సమోడ్ గ్రామంలో జన్మించాను. ఒక భిల్ గిరిజనుడిని. నేను పుట్టకముందే నా తండ్రి చనిపోయారు. మేము పేదరికంలో మునిగిపోయాము. ఛాయాచిత్రాలను తీయడానికి కూడా డబ్బు లేదు. నా తండ్రి జీవితం ఎలా ఉండేదో నాకు తెలియదు. భూమి లేదు, ఆస్తి లేదు. మేము చెరకు ఆకులతో చేసిన గుడిసెలో నివసించేవాళ్లం. కానీ అమ్మ మనసు కఠినంగా తయారైంది. మా పరిస్థితిపై ఎప్పుడూ బాధపడుతూ కూర్చోలేదు. ఆమెకు ఇద్దరు కుమారులం. మమ్మల్ని ఉన్నతిలోకి తేవటమే ఆమె లక్ష్యంగా పనిచేయడం ప్రారంభించింది. ఆమె పువ్వుల నుండి మద్యం తయారు చేసి అమ్మడం ప్రారంభించింది. పురుషులు మా గుడిసెకు వచ్చి మద్యం సేవించేవారు. ఆమె తరువాత నాకు చెప్పింది, ఒక శిశువుగా కొన్నిసార్లు నేను ఏడ్చినప్పుడు, ఆమె నాకు అదే మద్యం యొక్క రెండు చుక్కలను ఇచ్చేది, తద్వారా నేను నిద్రపోయేవాడిని. వ్యాపార సమయంలో ఆమె కస్టమర్లను ఇబ్బంది పెట్టడానికి ఇష్టపడలేదు. నేను పెద్దయ్యాక, కస్టమర్ల కోసం వేరుశెనగ లేదా అలాంటి స్నాక్స్ తయారు చేసే పనులను నేను ప్రారంభించాను. అమ్మ ఒక ధృఢమైన మహిళ. ఆమె మేమిద్దరం పాఠశాలకు వెళ్లేలా చూసుకుంది. నేను జిల్లా పరిషత్ పాఠశాలకు వెళ్లేవాడిని. నాకు పెన్నులు లేదా పుస్తకాలు లేనప్పటికీ (కొనడానికి డబ్బు లేదు) నేను చదువుకోవడం ఆనందించాను. మా తెగ/గ్రామం నుండి పాఠశాలకు వెళ్లిన మొదటి పిల్లలం మేమే. గ్రామంలో విద్యకు ఎవరూ ప్రాముఖ్యత ఇవ్వలేదు. ఒకసారి, పరీక్షల సమయంలో నేను చదువుతున్నాను. ఒక కస్టమర్ తనకు కొంత వేరుశెనగ తెమ్మని అడిగాడు. నేను నిర్మొహమాటంగా నిరాకరించాను. ‘మీరు డాక్టర్ లేదా ఇంజనీర్ అవుతున్నట్లు’ అని నన్ను చూసి నవ్వుతూ ఎగతాళి చేశాడు. నేను బాధపడ్డాను. కానీ అమ్మ నేను చేస్తానని అతనికి చెప్పింది. అమ్మ యొక్క విశ్వాసం నాకు ఒక నిర్దిష్ట సంకల్పం, చదువును కొనసాగించాలనే పట్టుదల ఇచ్చింది. నేను చేయగలిగినదంతా ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నాను. తరువాత నేను మా గ్రామానికి 150 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న అక్కల్కువా తాలూకాలోని మరొక పాఠశాలలో సీబీఎస్‌ఈలో ప్రవేశం పొందాను. తదుపరి చదువుల కోసం అక్కడికి వెళ్లవలసి వచ్చింది. అమ్మ నన్ను వదలడానికి వచ్చారు. ఇంటికి తిరిగి వెళ్లేటప్పుడు ఆమె నాకు వీడ్కోలు చెప్పడంతో మేమిద్దరం చాలా ఏడ్చాము. నా స్వంతంగా ఉండటం కష్టం. కానీ నేను ఈ అవకాశాన్ని వృథా చేయకూడదని గ్రహించాను. అది మంచిగా ఎదగడానికి నాకు మరింత సంకల్పం ఇచ్చింది. నాకు కష్టపడి అధ్యయనం చేసే తత్వాన్ని నేర్పింది. దాని ఫలితంగా నాకు 12వ తరగతిలో 97 శాతం వచ్చింది. నేను మెరిట్‌పై ముంబైలోని జి.ఎస్. మెడికల్ కాలేజీలో ప్రవేశం పొందాను. అనేక స్కాలర్‌షిప్‌లు పొందాను. అవి నా విద్య మరియు హాస్టల్ ఫీజులను చూసేవి. నా ఖర్చుల కోసం అమ్మ కొంత డబ్బు పంపించేది. ఆమె మాకోసం మద్యం వ్యాపారం కొనసాగించింది, ఎందుకంటే అది మాత్రమే మాకు ఆదాయ వనరు. చదువు కొనసాగిస్తూ, నేను యూపీఎస్సీ పరీక్షలకు కూడా హాజరు కావాలని నిర్ణయించుకున్నాను. కాబట్టి ఎంబీబీఎస్ చివరి సంవత్సరంలో, నా ఇంటర్న్‌షిప్ ఉన్నప్పుడే రెండు పరీక్షలకు చదువుకున్నాను. అమ్మ విషయానికొస్తే, నేను డాక్టర్ కావడానికి చదువుతున్నానని ఆమెకు తెలుసు. ఆమెకు మరేమీ తెలియదు. యూపీఎస్సీ అంటే ఏమిటి, లేదా ఒకరు ఎందుకు ఆ పరీక్షను ఇస్తారు, అది ఎలా సహాయపడుతుంది మొదలైనవి ఆమె చిన్న ప్రపంచానికి మించినవి. నేను కలెక్టర్ అవ్వాలనుకున్నాను. తహసీల్దార్ వంటి స్థానిక అధికారుల గురించి కూడా ఆమెకు తెలియదు. చివరి సంవత్సరం ముగియగానే, నేను ఒక చేతిలో నా ఎంబీబీఎస్ డిగ్రీని, మరొక చేతిలో యూపీఎస్సీని సాధించిన ఫలితాలను కలిగి ఉన్నాను. నేను మా చిన్న గ్రామానికి ఇంటికి తిరిగి రాగానే, నన్ను ఇంటికి ఆహ్వానించడానికి చాలా ముఖ్యమైన వ్యక్తులు వచ్చారు. రాజకీయ నాయకులు, జిల్లా కలెక్టర్, స్థానిక అధికారులు అందరూ నన్ను అభినందించడానికి వస్తున్నారు. అమ్మకు మొదట ఏమి జరిగిందో అర్థం కాలేదు. నేను డాక్టర్ అయ్యానని ఆమెతో చెప్పాను. ఆమె నిజంగా సంతోషంగా ఉంది. నేను కూడా ఇప్పుడు కలెక్టర్ అయినందున మెడిసిన్ ప్రాక్టీస్ చేయనని ఆమెకు చెప్పాను. అది ఏమిటో ఆమెకు తెలియదు. కానీ అది పెద్ద విషయం అని గ్రహించింది. వాస్తవానికి గ్రామస్తులు ఎవరూ దాని అర్థం ఏమిటో గ్రహించలేదు. ‘మా రాజు’ పెద్ద మనిషిగా మారాడని వారందరూ సంతోషంగా కలెక్టర్‌గా మారినందుకు నన్ను అభినందించారు! నేను ఇప్పుడు నందూర్‌బార్ జిల్లాలో జిల్లా కలెక్టర్‌గా పోస్ట్ చేయబడ్డాను. అమ్మ ఇప్పుడు నాతో ఉన్నారు. ఇక్కడ చాలా చేయవలసి ఉంది. ఎందుకంటే ఇది చాలా ఆదివాసీ మరియు గిరిజన జనాభా ఉన్న చాలా వెనుకబడిన జిల్లా. వారి అభివృద్ధికి అవసరమైన అన్ని మౌలిక సదుపాయాలను నిర్మించటానికి నేను ఎదురుచూస్తున్నాను. నా మార్గంలో అన్ని అడ్డంకులు ఉన్నప్పటికీ నేను ఇక్కడకు ఎలా చేరుకున్నాను అని చాలా సార్లు నన్ను ప్రశ్నిస్తాను. బాల్యం నుంచే ఇది ఒక పోరాటం. రోజుకు రెండుసార్లు తినడం గొప్ప విషయం. మా బొమ్మలు మామిడి గింజలు లేదా కర్రలు. నదిలో ఈత కొట్టడం, కొండలు ఎక్కడం లాంటి ఆటలతో మా బాల్యాన్ని గడిపాము. అది నన్ను శారీరకంగా, మానసికంగా బలంగా చేసింది. నాతో ఎవరు ఉన్నారు? నా బలం - నా అమ్మే. మరియు స్థానికులు, అందరూ సమానంగా పేదవారు. వారు కూడా మనలాగే ఆకలితో ఉన్నారు. వారు కూడా అదే ఆటలు ఆడారు. కాబట్టి పేద అనే భావన నన్ను నిజంగా తాకలేదు. నేను చదువు కోసం ముంబై వచ్చేవరకు. తేడా పూర్తిగా ఉంది. కానీ నేను ఎప్పుడూ గతాన్ని అసూయపడలేదు లేదా నా అదృష్టాన్ని శపించలేదు. నా పరిస్థితి లేదా పరిస్థితులు మారవలసి వస్తే, నేనే ఏం చేయాల్సి ఉంటుందో గ్రహించాను. నేను అధ్యయనం చేశాను, వ్యాయామం చేశాను, అధ్యయనం చేస్తూనే ఉన్నాను. అవును, సాధారణ పిల్లలు లేదా యువకులు జీవితంలో పొందే చాలా విషయాలు నేను కోల్పోయాను. కానీ ఇప్పుడు నాకు లభించిన వాటిని చూడటానికి నేను ఇష్టపడతాను. భిల్ గిరిజన బాలుడు రాజేంద్ర భరుద్, 31 సంవత్సరాల వయస్సులో ఐఏఎస్ అధికారి అయ్యాను. మొదట తెగ, నా గ్రామం, నా ప్రాంతం. ఈ రోజు నేను కలలుగన్న ప్రతిదీ ఉంది. మరియు ముఖ్యంగా, నేను చిన్న గ్రామం నుండి ఈ స్థానానికి ఎదగడం చూసిన తరువాత నా ప్రజలలో వారు ఏమి చేయగలరు లేదా సాధించగలరో అనే అవగాహన ఏర్పడింది.