मुंबईतील एका अत्यंत पॉश आणि महागड्या टॉवरमध्ये 'मीनल' नावाची एक अत्यंत श्रीमंत आणि गर्विष्ठ महिला राहायची. मीनलचे पती 'रोहन' एका मोठ्या मल्टिनॅशनल कंपनीत सीईओ (CEO) होते. मीनलला आपल्या पैशांचा आणि 'स्टेटस'चा भयंकर माज होता. सोसायटीच्या वॉचमनपासून ते कामवाल्या बाईपर्यंत सर्वांना ती कीड्या-मुंग्यांसारखी वागणूक द्यायची. ​जुलै महिन्याचे दिवस होते. बाहेर मुसळधार पाऊस कोसळत होता. मीनलच्या पाच वर्षांच्या मुलाने पिझ्झाचा हट्ट धरला, म्हणून तिने एका प्रसिद्ध ॲपवरून पिझ्झा ऑर्डर केला. ॲपवर डिलिव्हरीची वेळ ३० मिनिटे दाखवत होती, पण पिझ्झा यायला चक्क ५० मिनिटे लागली. मीनल रागाने लालबुंद झाली होती. "या भिकाऱ्यांची हिंमत कशी होते मला वाट बघायला लावायची?" असा विचार करत ती दारात उभी होती. ​थोड्या वेळाने 'सुरज' नावाचा एक २० वर्षांचा डिलिव्हरी बॉय धापा टाकत दारात आला. त्याचे कपडे पावसाने आणि चिखलाने पूर्णपणे माखले होते. त्याच्या कोपऱ्यातून आणि कपाळावरून रक्त वाहत होतं. त्याच्या हातातला पिझ्झाचा बॉक्स एका बाजूने थोडासा दबला गेला होता. ​सुरजने थरथरत्या हाताने तो पिझ्झा मीनलच्या समोर धरला. "मॅडम... सॉरी... खूप पाऊस होता आणि..." पण मीनलने त्याचे काहीच ऐकून घेतले नाही. तिने संतापाने तो पिझ्झाचा बॉक्स सुरजच्या हातातून हिसकावून थेट बाहेरच्या कचऱ्याच्या डब्यात भिरकावला. ​"तुझी लायकी आहे का इथं उभं राहायची? २० मिनिटे उशीर केलास आणि वरून पिझ्झाचा बॉक्स पण खराब केलास! तुझ्या या चिखलाने माखलेल्या कपड्यांमुळे माझ्या घराबाहेर किती घाण झालीये बघ!" मीनल जोरात ओरडली. सुरज रडत होता. तो हात जोडून म्हणाला, "मॅडम... प्लीज मला माफ करा... रस्त्यात एक भयंकर ॲक्सिडेंट झाला होता... मी तिथे..." ​"चूप बस भिकारड्या! मला तुझ्या खोट्या कहाण्या ऐकायच्या नाहीयेत!" असं म्हणत मीनलने थेट कस्टमर केअरला फोन लावला आणि सुरजची भयंकर तक्रार केली. मॅनेजरने फोनवरच सुरजला नोकरीवरून काढून टाकल्याचे सांगितले. ​नोकरी गेल्याचे ऐकताच सुरज मीनलच्या पाया पडला. "मॅडम, मी तुमचे पाय धरतो! माझी तक्रार मागे घ्या. माझ्या लहान बहिणीच्या हृदयाला भोक आहे. उद्या तिच्या ऑपरेशनसाठी मला आजच्या या पगारीची खूप गरज होती मॅडम... माझी नोकरी गेली तर माझी बहीण मरेल ओ!" सुरज धाय मोकलून रडत होता. पण मीनलला अजिबात पाझर फुटला नाही. "ती मरणार असेल तर मरू दे, पण मला नियम शिकवू नकोस," असे अत्यंत निर्दयी शब्द बोलून तिने सुरजच्या तोंडावर दरवाजा जोरात लावून घेतला. सुरज त्या पावसात रडत रडत तिथून निघून गेला. ​रात्रीचे दहा वाजले होते. मीनलच्या मोबाईलवर पोलिसांचा फोन आला. "हॅलो, मिसेस मीनल? तुमचे पती रोहन साहेबांच्या गाडीचा हायवेवर भयंकर अपघात झाला होता. तुम्ही तातडीने सिटी हॉस्पिटलमध्ये या." ​मीनलच्या पायाखालची जमीन सरकली. ती वेड्यासारखी हॉस्पिटलमध्ये पोहोचली. रोहन आयसीयूमध्ये होते, पण ते सुरक्षित होते. इन्स्पेक्टर साहेब मीनलकडे आले आणि म्हणाले, "मॅडम, सुदैवाने तुमचे पती वाचले. हायवेवर त्यांच्या गाडीला एका ट्रकने धडक दिली होती. गाडीचा दरवाजा लॉक झाला होता आणि पेट्रोल गळत असल्यामुळे गाडीने पेट घेतला होता. रस्त्यावरची सगळी श्रीमंत लोकं फक्त मोबाईलवर व्हिडिओ काढत होती. कुणीही वाचवायला पुढे आलं नाही." ​मीनल रडत म्हणाली, "मग माझ्या नवऱ्याला कोणी काढलं बाहेर?" ​इन्स्पेक्टरने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाले, "तिथून एक २० वर्षांचा 'डिलिव्हरी बॉय' जात होता. गाडीला आग लागलेली बघून त्या पोराने स्वतःच्या जीवाची पर्वा न करता, पेटत्या गाडीची काच हाताने फोडली. त्याचे हात रक्तबंबाळ झाले. त्याने स्वतःचे कपडे फाडून साहेबांच्या डोक्याचे रक्त थांबवले आणि स्वतःच्या पाठीवर उचलून त्यांना इथवर आणले. साहेबांचा जीव वाचवण्याच्या नादात त्याच्या हातातला 'पिझ्झाचा बॉक्स' दबला गेला आणि त्याला डिलिव्हरी द्यायला २० मिनिटे उशीर झाला. तो देवमाणूस नसता, तर आज तुम्ही विधवा झाला असता!" ​हे ऐकताच मीनलच्या काळजाचा ठोका चुकला. "डिलिव्हरी बॉय? पिझ्झाचा बॉक्स दबला गेला होता? आणि रक्त?" तिला तो चिखलाने आणि रक्ताने माखलेला 'सुरज' आठवला. तिचे संपूर्ण शरीर थरथर कापू लागले. "इन्स्पेक्टर साहेब... तो मुलगा कुठे आहे?" तिने भीतीने विचारले. ​इन्स्पेक्टर म्हणाले, "तो इथून निघून गेला मॅडम. तो रडत होता... तो म्हणाला एका मॅडमने तक्रार केल्यामुळे त्याची नोकरी गेली आणि आजची पगार न मिळाल्यामुळे आता उद्या त्याच्या बहिणीचे ऑपरेशन होऊ शकणार नाही. हा त्याचा पत्ता आहे." ​मीनल वेड्यासारखी हॉस्पिटलमधून पळाली. स्वतःच्या नवऱ्याला वाचवणाऱ्या 'देवाचा' तिने स्वतःच्या हाताने गळा घोटला होता. ती बँकेतून पैसे काढून मध्यरात्री सुरजच्या झोपडपट्टीत पोहोचली. ​पण तिथे जे दृश्य तिने पाहिलं... ते बघून मीनलच्या घशातून एक भयंकर किंकाळी बाहेर पडली आणि ती तिथेच चिखलात कोसळली. ​सुरजच्या झोपडीबाहेर लोकांची गर्दी होती. सुरज झोपडीच्या दारात एका दगडावर सुन्न होऊन बसला होता. त्याच्या हातात एक लहान मुलीचा 'स्वेटर' होता. पैसे न मिळाल्यामुळे आणि वेळेवर ऑपरेशन न झाल्यामुळे, सुरजच्या त्या ७ वर्षांच्या चिमुकल्या बहिणीने अवघ्या एका तासापूर्वीच तडफडून प्राण सोडले होते! ​ज्या सुरजने मीनलच्या नवऱ्याला मरण दारातून परत आणले होते... त्याच मीनलच्या ५० रुपयांच्या पिझ्झाच्या अहंकाराने सुरजच्या बहिणीचा जीव घेतला होता! मीनल सुरजच्या पायाजवळ चिखलात पडली आणि तिने अक्षरशः हंबरडा फोडला. "सुरज! मला माफ कर बाळा! मी राक्षसीण आहे! हे पैसे घे... तुझ्या बहिणीला परत बोलाव रे... मी माझ्या नवऱ्याच्या देवालाच मारून टाकलं!" ​पण सुरज काहीच बोलला नाही. त्याचे डोळे कोरडे पडले होते. त्याने मीनलकडे बघितलेही नाही. पैशांचा आणि श्रीमंतीचा तो माज एका फाटक्या डिलिव्हरी बॉयच्या बहिणीच्या प्रेतासमोर कायमचा भिकारी होऊन पडला होता. पश्चात्तापाची आग आता मीनलला आयुष्यभर जाळणार होती. तुम्ही कितीही पैसे देऊन कोणतीही वस्तू विकत घेत असाल, तरी समोरच्या व्यक्तीला गुलाम समजू नका. डिलिव्हरी बॉय, वेटर किंवा कामगार हे सुद्धा कुणाचे तरी भाऊ, मुलगे आणि बाप असतात. त्यांच्या उशिरामागे किंवा चुकीमागे काय संघर्ष दडलेला असेल, हे आपल्याला माहीत नसते. तुमच्या दोन मिनिटांच्या रागामुळे एखाद्या निष्पाप कुटुंबाचे आयुष्य कायमचे उद्ध्वस्त होऊ शकते.

विनोद रमेश पवार

Electrician नंदुरबार, नंदुरबार, महाराष्ट्र•

3 hrs ago

मुंबईतील एका अत्यंत पॉश आणि महागड्या टॉवरमध्ये 'मीनल' नावाची एक अत्यंत श्रीमंत आणि गर्विष्ठ महिला राहायची. मीनलचे पती 'रोहन' एका मोठ्या मल्टिनॅशनल कंपनीत सीईओ (CEO) होते. मीनलला आपल्या पैशांचा आणि 'स्टेटस'चा भयंकर माज होता. सोसायटीच्या वॉचमनपासून ते कामवाल्या बाईपर्यंत सर्वांना ती कीड्या-मुंग्यांसारखी वागणूक द्यायची. ​जुलै महिन्याचे दिवस होते. बाहेर मुसळधार पाऊस कोसळत होता. मीनलच्या पाच वर्षांच्या मुलाने पिझ्झाचा हट्ट धरला, म्हणून तिने एका प्रसिद्ध ॲपवरून पिझ्झा ऑर्डर केला. ॲपवर डिलिव्हरीची वेळ ३० मिनिटे दाखवत होती, पण पिझ्झा यायला चक्क ५० मिनिटे लागली. मीनल रागाने लालबुंद झाली होती. "या भिकाऱ्यांची हिंमत कशी होते मला वाट बघायला लावायची?" असा विचार करत ती दारात उभी होती. ​थोड्या वेळाने 'सुरज' नावाचा एक २० वर्षांचा डिलिव्हरी बॉय धापा टाकत दारात आला. त्याचे कपडे पावसाने आणि चिखलाने पूर्णपणे माखले होते. त्याच्या कोपऱ्यातून आणि कपाळावरून रक्त वाहत होतं. त्याच्या हातातला पिझ्झाचा बॉक्स एका बाजूने थोडासा दबला गेला होता. ​सुरजने थरथरत्या हाताने तो पिझ्झा मीनलच्या समोर धरला. "मॅडम... सॉरी... खूप पाऊस होता आणि..." पण मीनलने त्याचे काहीच ऐकून घेतले नाही. तिने संतापाने तो पिझ्झाचा बॉक्स सुरजच्या हातातून हिसकावून थेट बाहेरच्या कचऱ्याच्या डब्यात भिरकावला. ​"तुझी लायकी आहे का इथं उभं राहायची? २० मिनिटे उशीर केलास आणि वरून पिझ्झाचा बॉक्स पण खराब केलास! तुझ्या या चिखलाने माखलेल्या कपड्यांमुळे माझ्या घराबाहेर किती घाण झालीये बघ!" मीनल जोरात ओरडली. सुरज रडत होता. तो हात जोडून म्हणाला, "मॅडम... प्लीज मला माफ करा... रस्त्यात एक भयंकर ॲक्सिडेंट झाला होता... मी तिथे..." ​"चूप बस भिकारड्या! मला तुझ्या खोट्या कहाण्या ऐकायच्या नाहीयेत!" असं म्हणत मीनलने थेट कस्टमर केअरला फोन लावला आणि सुरजची भयंकर तक्रार केली. मॅनेजरने फोनवरच सुरजला नोकरीवरून काढून टाकल्याचे सांगितले. ​नोकरी गेल्याचे ऐकताच सुरज मीनलच्या पाया पडला. "मॅडम, मी तुमचे पाय धरतो! माझी तक्रार मागे घ्या. माझ्या लहान बहिणीच्या हृदयाला भोक आहे. उद्या तिच्या ऑपरेशनसाठी मला आजच्या या पगारीची खूप गरज होती मॅडम... माझी नोकरी गेली तर माझी बहीण मरेल ओ!" सुरज धाय मोकलून रडत होता. पण मीनलला अजिबात पाझर फुटला नाही. "ती मरणार असेल तर मरू दे, पण मला नियम शिकवू नकोस," असे अत्यंत निर्दयी शब्द बोलून तिने सुरजच्या तोंडावर दरवाजा जोरात लावून घेतला. सुरज त्या पावसात रडत रडत तिथून निघून गेला. ​रात्रीचे दहा वाजले होते. मीनलच्या मोबाईलवर पोलिसांचा फोन आला. "हॅलो, मिसेस मीनल? तुमचे पती रोहन साहेबांच्या गाडीचा हायवेवर भयंकर अपघात झाला होता. तुम्ही तातडीने सिटी हॉस्पिटलमध्ये या." ​मीनलच्या पायाखालची जमीन सरकली. ती वेड्यासारखी हॉस्पिटलमध्ये पोहोचली. रोहन आयसीयूमध्ये होते, पण ते सुरक्षित होते. इन्स्पेक्टर साहेब मीनलकडे आले आणि म्हणाले, "मॅडम, सुदैवाने तुमचे पती वाचले. हायवेवर त्यांच्या गाडीला एका ट्रकने धडक दिली होती. गाडीचा दरवाजा लॉक झाला होता आणि पेट्रोल गळत असल्यामुळे गाडीने पेट घेतला होता. रस्त्यावरची सगळी श्रीमंत लोकं फक्त मोबाईलवर व्हिडिओ काढत होती. कुणीही वाचवायला पुढे आलं नाही." ​मीनल रडत म्हणाली, "मग माझ्या नवऱ्याला कोणी काढलं बाहेर?" ​इन्स्पेक्टरने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाले, "तिथून एक २० वर्षांचा 'डिलिव्हरी बॉय' जात होता. गाडीला आग लागलेली बघून त्या पोराने स्वतःच्या जीवाची पर्वा न करता, पेटत्या गाडीची काच हाताने फोडली. त्याचे हात रक्तबंबाळ झाले. त्याने स्वतःचे कपडे फाडून साहेबांच्या डोक्याचे रक्त थांबवले आणि स्वतःच्या पाठीवर उचलून त्यांना इथवर आणले. साहेबांचा जीव वाचवण्याच्या नादात त्याच्या हातातला 'पिझ्झाचा बॉक्स' दबला गेला आणि त्याला डिलिव्हरी द्यायला २० मिनिटे उशीर झाला. तो देवमाणूस नसता, तर आज तुम्ही विधवा झाला असता!" ​हे ऐकताच मीनलच्या काळजाचा ठोका चुकला. "डिलिव्हरी बॉय? पिझ्झाचा बॉक्स दबला गेला होता? आणि रक्त?" तिला तो चिखलाने आणि रक्ताने माखलेला 'सुरज' आठवला. तिचे संपूर्ण शरीर थरथर कापू लागले. "इन्स्पेक्टर साहेब... तो मुलगा कुठे आहे?" तिने भीतीने विचारले. ​इन्स्पेक्टर म्हणाले, "तो इथून निघून गेला मॅडम. तो रडत होता... तो म्हणाला एका मॅडमने तक्रार केल्यामुळे त्याची नोकरी गेली आणि आजची पगार न मिळाल्यामुळे आता उद्या त्याच्या बहिणीचे ऑपरेशन होऊ शकणार नाही. हा त्याचा पत्ता आहे." ​मीनल वेड्यासारखी हॉस्पिटलमधून पळाली. स्वतःच्या नवऱ्याला वाचवणाऱ्या 'देवाचा' तिने स्वतःच्या हाताने गळा घोटला होता. ती बँकेतून पैसे काढून मध्यरात्री सुरजच्या झोपडपट्टीत पोहोचली. ​पण तिथे जे दृश्य तिने पाहिलं... ते बघून मीनलच्या घशातून एक भयंकर किंकाळी बाहेर पडली आणि ती तिथेच चिखलात कोसळली. ​सुरजच्या झोपडीबाहेर लोकांची गर्दी होती. सुरज झोपडीच्या दारात एका दगडावर सुन्न होऊन बसला होता. त्याच्या हातात एक लहान मुलीचा 'स्वेटर' होता. पैसे न मिळाल्यामुळे आणि वेळेवर ऑपरेशन न झाल्यामुळे, सुरजच्या त्या ७ वर्षांच्या चिमुकल्या बहिणीने अवघ्या एका तासापूर्वीच तडफडून प्राण सोडले होते! ​ज्या सुरजने मीनलच्या नवऱ्याला मरण दारातून परत आणले होते... त्याच मीनलच्या ५० रुपयांच्या पिझ्झाच्या अहंकाराने सुरजच्या बहिणीचा जीव घेतला होता! मीनल सुरजच्या पायाजवळ चिखलात पडली आणि तिने अक्षरशः हंबरडा फोडला. "सुरज! मला माफ कर बाळा! मी राक्षसीण आहे! हे पैसे घे... तुझ्या बहिणीला परत बोलाव रे... मी माझ्या नवऱ्याच्या देवालाच मारून टाकलं!" ​पण सुरज काहीच बोलला नाही. त्याचे डोळे कोरडे पडले होते. त्याने मीनलकडे बघितलेही नाही. पैशांचा आणि श्रीमंतीचा तो माज एका फाटक्या डिलिव्हरी बॉयच्या बहिणीच्या प्रेतासमोर कायमचा भिकारी होऊन पडला होता. पश्चात्तापाची आग आता मीनलला आयुष्यभर जाळणार होती. तुम्ही कितीही पैसे देऊन कोणतीही वस्तू विकत घेत असाल, तरी समोरच्या व्यक्तीला गुलाम समजू नका. डिलिव्हरी बॉय, वेटर किंवा कामगार हे सुद्धा कुणाचे तरी भाऊ, मुलगे आणि बाप असतात. त्यांच्या उशिरामागे किंवा चुकीमागे काय संघर्ष दडलेला असेल, हे आपल्याला माहीत नसते. तुमच्या दोन मिनिटांच्या रागामुळे एखाद्या निष्पाप कुटुंबाचे आयुष्य कायमचे उद्ध्वस्त होऊ शकते.